Παραγράφοντας...

 

Άλλη μια αναμονή και θα περάσει κι αυτό. Συνεχώς το ακούμε τελευταία. Περιμένουμε να τελειώσει η λεγόμενη πανδημία, να φτιάξει ο καιρός, να στρώσουν τα πράγματα όπως λένε, και τα νεύρα μας σε κρίσιμη κατάσταση. Περνούν οι μέρες περιμένοντας το αύριο που θα είναι καλύτερο κι αποδεικνύεται χειρότερο τελικά. Πως να μην είναι όμως αν δεν το σχεδιάσεις και τα αφήνεις όλα στην τύχη; Απ΄ ότι έμαθα κουράστηκε κι αυτή. Όταν οι άνθρωποι αποχωριστούν το κινητό τους τότε θα τους χτυπήσω την πόρτα, είπε... Για την ώρα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο για να κάνουμε tik tok  για το στόρυ.

 Ξεκινά η περίοδος της Σαρακοστής και θα πήξουμε στους χαλβάδες, με αμύγδαλο, κακάο, ρόδι, σύκα και διάφορα φρουφρου. Ας είναι… Από τους άλλους τους χαλβάδες, αυτούς με τα δύο πόδια, μπουχτίσαμε, δεν τρώγονται με τίποτα πια.

Περίοδος νηστείας λένε, από αυτήν που δεν κάνει να φας κρέας, λάδι και γάλα κλπ, αλλά μπορείς να τρως γαρίδες, αστακούς, μία τάβλα ψωμί και ένα ταψί μπακλαβά. Απαγορεύονται οι απολαύσεις αλλά επιτρέπεται το κουτσομπολιό, αρκεί να είναι καλοπροαίρετο, γίνεται;…. Καλή ερώτηση. Εγώ ήξερα πως πρέπει να προσέχεις όχι μόνο τι βάζεις στο στόμα αλλά και τι βγάζεις, μη σου πω κυρίως το δεύτερο. Γιατί απ΄ότι βλέπω τρώμε λάδι, ελιές και ψωμί, βγάζουμε ένα τσουνάμι κακίας για τον διπλανό, αλλά ρίχνουμε και μια εξομολόγηση μετά κι όλα μέλι γάλα. Κι από σεξ, το ευλογημένο, το γνωστό, χωρίς να αλλάζεις πλευρό γιατί δεν κάνει.

Κατά τα άλλα είμαστε καλοί χριστιανοί, από μπροστά όμως. Από πίσω η σκατοψυχιά καλά κρατεί. Η εικόνα μετράει βλέπεις, αυτή προσελκύει τα λαικς και τα χειροκροτήματα. Βάλε και μια φωτογραφία δίπλα από το καντήλι κι είσαι εντάξει, κι ας ρίχνεις καντήλια, ας χτυπάς, ας σκοτώνεις, ας λες ψέματα, ας πατάς επί πτωμάτων, δεν πειράζει , είναι η κακιά η ώρα.

Περπατώντας στους δρόμους διαπίστωσα ότι έχω καιρό να δω μάσκες κάτω, ή δεν τις φοράμε πια ή γίναμε ευσυνείδητοι και τις ρίχνουμε στον κάδο. Για την ώρα απολαμβάνω τις κανονικές μάσκες, τις αποκριάτικες , είναι η εποχή τους.

Μην ξεχνάμε ότι πλησιάζει η ώρα να πετάξουμε και τον χαρταετό, τον κανονικό, γιατί τον άλλο κάποιοι τον πετάνε μονίμως….

Καλό τριήμερο και συγχωρεμένα αυτά που μπορείτε, γιατί κάποια δεν συγχωρούνται με τίποτα!

Οι επαναστάτες του καναπέ

 Πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια και πάλι στην αρένα του καναπέ.  Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι δυσάρεστο σε αυτή τη χώρα αρχίζει η διαμαρτυρία του καναπέ για την κοινωνία μας.

Μια κοινωνία γεμάτη πληγές κι ανικανοποίητους ανθρώπους,  που αναβλύζει μία μυρωδιά χαλασμένου. Κάτι σαπίζει, κάτι βρωμάει, όλοι το μυρίζουν, όλοι το βλέπουν, αλλά κανείς δεν το πετά, ούτε το καθαρίζει. Ας το κάνουν οι άλλοι. Αυτοί που θα λογοκριθούν για την   πρωτοβουλία τους, αυτοί που θα πάρουν την ευθύνη να δράσουν εκ μέρους όλων όσων επαναστατούν από τον καναπέ τους, με όπλο το πληκτρολόγιο. Οι τολμηροί, που στο τέλος θα είναι οι άχρηστοι και οι  ανίκανοι της υπόθεσης αν δεν πετύχουν. Και τελικά ποιος θα αντιδράσει; Και γιατί να το κάνει άλλωστε; Για να παρεξηγηθεί; Να κατηγορηθεί και να στοχοποιηθεί; Άντε να βγάλεις άκρη…

Σήμερα, υπάρχει το ίντερνετ, το facebook και το twitter που παίρνουν φωτιά όταν γίνεται κάτι. Ως εκεί όμως. Σχολιασμός, κριτική, μικροπολιτική και να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα με λίγα λόγια.

Στην πράξη κόλλησε η φάση. Δεν βαριέσαι, δεν θα αλλάξει κάτι.

Μήπως θα πρέπει επιτέλους να αλλάξει; Μήπως να σηκωθούμε από τον άνετο καναπέ μας και να πιάσουμε δουλειά;

Παρασυρόμενοι από τις τάσεις των καιρών, ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, είναι. Πέρα από το ΕΓΩ δεν συναντάς τίποτα, σε όλα τα επίπεδα. Η ζωή έχει μετατραπεί σε έναν διαρκή αγώνα αυτό-ικανοποίησης, αυτοπροβολής, εγωπάθειας και υπεροψίας. Κι ύστερα δεν μας αρέσει ο κόσμος μας. Κι αυτά τα πρότυπα δυστυχώς περνούν στα παιδιά μας. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μιμούνται. Γι’ αυτό το καλύτερο παράδειγμα που έχουμε να τους δείξουμε είναι η αγάπη και ο σεβασμός. Έτσι θα πορευτούν και θα ζήσουν , με ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Κι από τα παιδιά θα παραδειγματιστούν ύστερα κι οι μεγάλοι, που παρασύρθηκαν από τη δίνη της εποχής, πιστεύοντας ότι  ως εμπειρότεροι έχουν το δικαίωμα να φρενάρουν τα όνειρα για να μην εμποδίζουν τις απαιτήσεις.

Σκοτώνοντας τα όνειρα, σκοτώνεις τον άνθρωπο εσωτερικά κι αυτό εξωτερικεύεται στην πορεία. Βάζοντας τους ανθρώπους σε καλούπια τους μεταμορφώνεις σε άγρια θηρία που όταν αποδράσουν δεν θα μπορείς να τους ελέγξεις.  

Με τα λόγια δεν αλλάζει η κοινωνία, ούτε ο άνθρωπος. Με το να τρωγόμαστε μεταξύ μας για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο δεν κερδίζουμε απολύτως τίποτα.

Η πιο έξυπνη ατάκα το μόνο που μπορεί να κερδίσει είναι μερικά κλικ, ως εκεί.

Οπότε, αν δεν σου αρέσει αυτό που παίρνεις, ίσως θα έπρεπε να αλλάξεις αυτό που δίνεις.

Οι άντρες νέας κοπής...

 

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που δεν ξέρουν πως να κατακτήσουν μια γυναίκα όπως αρμόζει, να φλερτάρουν, να κάνουν ένα ευγενικό κομπλιμέντο, να ρισκάρουν κι ας αποτύχουν.

Αυτοί που θεωρούν ότι είναι το ισχυρό φύλο και πρέπει να επιβάλλονται, με όποιο τρόπο νομίζουν ότι θα φανούν άντρες. Αυτοί που θεωρούν τη βία μέσο χειραγώγησης και κτήσης. Ίσως αυτό μπορούν.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που η μαγκιά τους είναι μεγαλύτερη από το μπόι τους και πιστεύουν ότι τα νέα κορίτσια γοητεύονται από τους νταήδες. Μάθε φίλε πως η  γυναίκα ότι ηλικία και να έχει θέλει σεβασμό, τρυφερότητα και αγάπη. Αν δεν το ‘χεις, άστο… παίξε με κάτι άλλο.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους γνήσια αρσενικά αυτοί που θεωρούν τη μονογαμία ελάττωμα, κι επιδίδονται σε ένα κυνήγι θηλυκών για να επιβεβαιώσουν τον δήθεν ανδρισμό τους. Κατάντια…

Αυτοί που ολημερίς με ένα κινητό στο χέρι το παίζουν εραστές του πληκτρολογίου και σκορπούν φατσούλες και καρδούλες , ελπίζοντας πως το δόλωμα θα τσιμπήσει.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που δεν δέχονται την απόρριψη και διεκδικούν τον έρωτα με τη βία, χτυπώντας και σκοτώνοντας γιατί ήταν η κακιά η ώρα βλέπεις.  Αύριο μπορεί να είναι η κόρη σου, η αδερφή σου, ένας δικός σου άνθρωπος το θύμα, θα το άντεχες;

Αυτοί που θεωρούν τη γυναίκα αντικείμενο, υπηρέτρια, δούλα, δικό τους απόκτημα χωρίς αέρα να αναπνέει, χωρίς δικαιώματα.

Γνήσια αρσενικά, άντρες παλιάς κοπής, θύτες χωρίς μέτρο και έλεγχο.  Αυτοί που ρίχνουν το φταίξιμο στη γυναίκα γιατί δήθεν προκαλεί με την εμφάνισή της. Από πότε υπάρχει κανόνας που ορίζει πως να ντύνεται και πως να είναι η εμφάνιση μια γυναίκας;

Μάθε φίλε πως όταν μια γυναίκα περιποιείται τον εαυτό της  το κάνει γιατί απλά της αρέσει, για να αισθάνεται η ίδια όμορφη και γιατί της αξίζει. Αν δεν μπορείς να θαυμάσεις απλά το ωραίο, τότε δεν κάνεις γι’ αυτήν.

Αισιόδοξο είναι το γεγονός ότι μέσα σε αυτή τη μάζα των αρσενικών σήμερα υπάρχουν ακόμη άντρες που ξέρουν να φέρονται, να αγαπούν, να ερωτεύονται  και να φέρονται στη γυναίκα με σεβασμό και τρυφερότητα. 

Δεν υπάρχουν αρσενικά παλιάς και νέας κοπής, υπάρχουν άντρες που άλλοι τιμούν κι άλλοι όχι τα παντελόνια που φορούν. 

Άκου, εσύ που θεωρείς τον εαυτό σου άντρα… η γυναίκα δεν είναι θήραμα να το κυνηγάς, ούτε θύμα να το εκμεταλλεύεσαι , είναι σύντροφος, συνοδοιπόρος, ο άνθρωπός σου. Αν δεν μπορείς να το καταλάβεις, τότε απλά μην βλάπτεις. Μείνε μόνος σου…

Προσδοκίες...

 

Μεταξύ  προσδοκίας και πραγματικότητας υπάρχει μεγάλη διαφορά. Πολλές φορές άλλα περιμένουμε κι άλλα συμβαίνουν.  Παρασυρόμαστε συχνά  από συμπεριφορές κι ελπίζουμε για το ποθητό, αυτό που εκείνη τη στιγμή θεωρούμε δεδομένο. Κι ύστερα έρχεται η απογοήτευση. 

Τα μεγάλα σχέδια πάντα ήταν ελκυστικά. Δίνουν μία ελπίδα για κάτι καλύτερο που μπορεί να συμβεί, μία προοπτική για βελτίωση μιας κατάστασης που την έχουμε ανάγκη όσο τίποτα. Δίνουν την αίσθηση ότι το άπιαστο όνειρο θα γίνει πραγματικότητα.

Η ελπίδα είναι απαραίτητη στη ζωή μας, όσο και τα όνειρα, όμως οι μεγάλες προσδοκίες κρύβουν πολύ συχνά και μεγάλες απογοητεύσεις. Δεν σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευαισθησίες, δεν συμπεριφέρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. 

 Δεν φταίνε όμως οι άλλοι πάντα,  υπάρχει ευθύνη και σε μας τους ίδιους. Φταίμε κι εμείς που επενδύουμε πολλά εκεί που δεν αξίζει. Βλέποντας την αχαριστία και την αδιαφορία γύρω μας, είναι ριψοκίνδυνο να περιμένουμε ανταπόκριση από ανθρώπους, σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτός τους και μόνο. Άνθρωποι που κυνηγούν το προσωπικό τους συμφέρον, τη δική τους ανέλιξη πατώντας επί πτωμάτων, το δικό τους κέρδος εις βάρος των άλλων, την προσωπική τους ικανοποίηση αδιαφορώντας για τους γύρω. Άνθρωποι που παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων σαν να είναι κομπολόι, κι όταν βαρεθούν το αφήνουν στην άκρη, έτσι απλά. Όμως, οι άνθρωποι δεν είναι παιχνίδι, πληγώνονται, και κάποιες πληγές δεν γιατρεύονται. 

 Όσο κι αν δεν μας αρέσει να το ακούμε,  η ανθρωπιά σπανίζει σήμερα. Από όποια πλευρά κι αν το δούμε, στη συμπεριφορά των ανθρώπων μεταξύ τους υπάρχει μεγάλη  ανευθυνότητα και  σκληρότητα, που πίσω της κρύβει αυτό το ισχυρό ΕΓΩ.  Φαινόμενο της εποχής, που η τεχνολογία βοηθά στο να προβάλλεται και να φαίνεται ότι γίνεται πιο ισχυρό.

 Δεν είναι κακό να προσδοκούμε το καλύτερο, αυτό που ποθούμε και θέλουμε να ζήσουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, προσωπική, κοινωνική, επαγγελματική. Πρέπει όμως να είμαστε προετοιμασμένοι και για την απογοήτευση που ενδεχομένως να έρθει. Οι μεγάλες προσδοκίες στη ζωή μας δίνουν μία άλλη αίσθηση και μας γεμίζουν αισιοδοξία. Όταν όμως εξαρτάσαι από άλλους, είναι πολύ πιθανό να απογοητευτείς και τότε τα βάζεις με τον εαυτό σου που ήταν τόσο αφελής που πίστεψε σε κάτι ψεύτικο.

Ίσως  θα πρέπει να γίνουμε λίγο πιο ρεαλιστές και να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευτυχία μας δεν κρύβεται στις μεγάλες προσδοκίες αλλά στην απλότητα των πραγμάτων.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο….. Τελευταία σελίδα…

 Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε…

Ακόμη μία χρονιά ζούμε μια διαφορετική Πρωτοχρονιά, αλλά τουλάχιστον έχουμε δίπλα μας τους ανθρώπους που αγαπάμε. Είμαστε εδώ,  μαζί.

Κάποιες οικογένειες έχουν κενές θέσεις στο τραπέζι τους, κι αυτό πονάει. Υπάρχουν απουσίες που δεν ξεπερνιούνται κι ούτε αναπληρώνονται.

Δεν ξέρω τι πρέπει να κρατήσω και τι να ξεχάσω από τη χρονιά που φεύγει, σημασία έχει πως ότι κι αν συνέβη ξεπεράστηκε κι έμειναν τα ευχάριστα να μας κρατάνε συντροφιά, τώρα που ξεκινά ένα νέο ταξίδι.

Κοιτώντας πίσω αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως μεγάλωσα αρκετά για να εντυπωσιάζομαι από το περιτύλιγμα και τα ωραία λόγια, από ψεύτικες φιλίες που διψούν να σε εκμεταλλευτούν και να σε βλάψουν, από τρύπιες αγκαλιές και παγωμένα χέρια που δεν μπορούν να σου προσφέρουν καμία απολύτως ζεστασιά. Αυτό που κρατώ είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, οι στιγμές φεύγουν και δεν πρέπει να χάνονται άδικα.

Γέμισε η σελίδα, κλείνει το βιβλίο λοιπόν. Πάμε για το επόμενο…

Αυτό που εύχομαι για τη νέα χρονιά είναι πως θέλω να κοιτάω μπροστά, σε ότι έρχεται , σε ότι με εμπνέει, σε ότι με συναρπάζει και με κάνει να γίνομαι καλύτερη. Εκεί βρίσκεται το νόημα της ζωής, στο να προσπαθείς, να βελτιώνεσαι και σιγά σιγά να γεμίζεις εμπειρίες.

Το σημαντικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σ’ αγαπούν, που πιστεύουν σε σένα και σε στηρίζουν, που εκτιμούν αυτά τα μικρά κι απλά πραγματάκια που κάνουν τη ζωή μας τόσο όμορφη.

Το μυστικό για όλα είναι η αγάπη, σε όλες της τις εκφάνσεις. Όλα τα γιατρεύει , κι όλα τα ομορφαίνει. Η αγάπη ηρεμεί τον άνθρωπο, τον κάνει να λάμπει και να χαμογελά. Τον πεισμώνει να προσπαθεί και κάνει το χρόνο να κυλά ευχάριστα.

Ας εστιάσουμε λοιπόν την προσοχή μας σε αυτά που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε πίσω κάθε μιζέρια και κακοτοπιά , να χαθούν μαζί με τη χρονιά που φεύγει.

Ας είναι αυτή η ευχή μας για τη νέα χρονιά.

Να έχουμε αγάπη στη ζωή μας και του χρόνου να είμαστε όλοι εδώ, να μη λείπεις κανείς, να ανταλλάσσουμε ευχές και να μετράμε στιγμές.

Καλή Χρονιά, να χαμογελάτε και να αγαπάτε!

Σπάσε τη σιωπή...

 

«Σπάσε τη σιωπή, δεν είσαι μόνη». Πόσο εύκολο είναι; Πόση δύναμη χρειάζεται για να σπάσει η σιωπή; Τι είναι αυτό που κρατάει το στόμα ερμητικά κλειστό σε μία κακοποιημένη γυναίκα;

Γυναίκες εργαζόμενες ή μη, νέες ή μεγαλύτερης ηλικίας, παντρεμένες ή ελεύθερες, η κάθε μία με τη δική της θέση στην κοινωνία, που μέσα τους κρατούν καλά κρυμμένο ένα μυστικό. Ένα μυστικό που το μοιράζονται μόνο με τον εαυτό τους. Μία διαρκής σιωπή, σκεπασμένη καλά κάτω από το πέπλο της βίας, συμβαδίζει με το φόβο, τη ντροπή και τον πόνο.

Το ερώτημα «γιατί μου συμβαίνει αυτό» σίγουρα περνά από το μυαλό κάθε κακοποιημένης γυναίκας και ακολουθεί η αμφισβήτηση της αξίας και το αίσθημα της ενοχής, μήπως δηλαδή φταίει το θύμα, μήπως με την συμπεριφορά του προκαλεί τον θύτη;

Με κυρίαρχο το συναίσθημα της ντροπής, η γυναίκα νιώθει κατώτερη, άχρηστη, άσχημη, ανεπιθύμητη και οδηγείται σιγά σιγά στην απομόνωση. Προσπαθεί να κρύψει τα σημάδια της βίας στο σώμα της, φοράει το ψεύτικο χαμόγελο και βγαίνει στην κοινωνία προσποιούμενη σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Οι κακοποιημένες γυναίκες, συνήθως, χάνουν κάθε ίχνος αυτοπεποίθησης και θεωρούν ακατόρθωτο να ξεφύγουν από αυτήν την κατάσταση. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τι θα γίνει όταν ανοίξεις την πόρτα και διαβείς το κατώφλι, τι ακολουθεί, πως θα σε κρίνουν οι άλλοι, ποιοι θα σου σταθούν και ποιοι θα σε στήσουν στον τοίχο και θα σε λιθοβολήσουν. Ερωτήματα που δεν θα έπρεπε να προβληματίζουν γιατί απλά αυτό που συμβαίνει είναι λάθος. Μία γυναίκα δεν μπορεί να το βιώνει αυτό. Δεν το αξίζει και δεν πρέπει να το ανέχεται. Όλα τα ερωτήματα πηγαίνουν στον κάδο των αχρήστων.

Η βία κατά των γυναικών αποτελεί ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, δεν έχει χρώμα, εθνικότητα, κοινωνικοοικονομικό status ή θρησκεία.

Γυναίκες θύματα λεκτικής, συναισθηματικής, οικονομικής, ψυχολογικής και σεξουαλικής βίας, πολλές φορές από νεαρή ηλικία, γίνονται αποδέκτες βίαιων συμπεριφορών χωρίς την υποστήριξη από το οικείο περιβάλλον, εκεί όπου συνήθως στρέφεται κανείς πρώτα, με το αίσθημα της παραίτησης να κυριαρχεί και να σβήνει κάθε ελπίδα ότι ο κύκλος της βίας μπορεί κάποτε να σπάσει.

Τα υψηλά ποσοστά βίας κατά των γυναικών που σημειώνονται στη χώρα μας είναι μία κατάσταση που δεν μας τιμά καθόλου, αντιθέτως πρέπει να μας προβληματίσει έντονα. Τα περισσότερα περιστατικά βίας σημειώνονται δυστυχώς στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, ένα περιβάλλον που θα έπρεπε να αποτελεί το καταφύγιο κάθε ανθρώπου, το μέρος όπου νιώθουμε ασφάλεια, ηρεμία, αγάπη και χαρά. Για πολλές γυναίκες, όμως, μεταμορφώνεται σε ένα κολαστήριο, μία φυλακή από την οποία δεν ξέρουν πως να αποδράσουν.

 

Επειδή σε κάθε ελληνική οικογένεια επικρατεί η αντίληψη «τα εν οίκο μη εν δήμω», η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό από τις γυναίκες θύματα κακοποίησης, οι οποίες λόγω της ντροπής και ενοχής που αισθάνονται δεν αποκαλύπτουν τη βία που υφίστανται, δεν αναζητούν βοήθεια κι έτσι εγκλωβίζονται σε καταστροφικές καταστάσεις. Δεμένες γερά από το αίσθημα της εξάρτησης, κυρίως οικονομικής, αλλά και συναισθηματικής, γιατί όσο και να μας κάνει εντύπωση τα θύματα πολλές φορές εξακολουθούν να τρέφουν συναισθήματα για τον θύτη, φοβούνται να λύσουν τον κόμπο και να απελευθερωθούν. Έτσι, συνεχίζουν να βιώνουν αυτήν την κατάσταση, η οποία γίνεται τρόπος ζωής.

Οι τοπικές κοινωνίες δείχνουν ατολμία και ελάχιστη υποστηρικτική διάθεση, διαιωνίζοντας έτσι τον φαύλο κύκλο της κακοποίησης. Ο φόβος και η σιωπή θα εξακολουθούν να σκιάζουν τις γυναίκες μέχρι το κράτος ή η τοπική πρωτοβουλία να αποφασίσουν να δράσουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά. Μέχρι τότε διάφορες έρευνες θα εξακολουθούν να εμφανίζουν υψηλά ποσοστά κακοποίησης, αδυνατώντας να αποτυπώσουν τα ποσοστά των γυναικών που δεν τολμούν καν να αναφέρουν το γεγονός. 

Η βία κατά των γυναικών δεν μπορεί να εξαλειφθεί από μόνη της αν οι ίδιες οι γυναίκες -  θύματα  δεν κάνουν το πρώτο βήμα. Οι γυναίκες, που μέσα στο χρόνο κατάφεραν με πολλούς αγώνες να διεκδικήσουν ίσα δικαιώματα, κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση, σίγουρα μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε αυτούς που τις βλέπουν ως αντικείμενα εκμετάλλευσης κάθε είδους.

Η τεχνολογία και οι επικοινωνιακές δυνατότητες που δίνει το internet μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στην αναζήτηση βοήθειας από τις γυναίκες – θύματα, οι οποίες μπορούν να απευθυνθούν στα διάφορα κέντρα συμβουλευτικής γυναικών που λειτουργούν σε πολλά σημεία της χώρας μας, σε δομές κοινωνικής στήριξης, στις κατά τόπους αστυνομικές αρχές και στην γραμμή βοήθειας SOS 15900. 

Τι γίνεται, λοιπόν, όταν η βία σου χτυπήσει την πόρτα;

«σπάσε τη σιωπή»…..

Οι στιγμές που αξίζουν

 

Οι στιγμές που αξίζουν στη ζωή μας φωλιάζουν μέσα μας και χαράσσονται στη μνήμη. Είτε μας έχουν χαρίσει γέλιο, είτε δάκρυα, κάθε στιγμή έχει τη δική της αξία.

Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας, κάποιοι επιμένουν να έχουν μία θέση μόνιμη κι άλλοι παίρνουν αυτό που θέλουν κι εξαφανίζονται, φεύγουν σαν τον άνεμο και δεν ξαναγυρνούν. Το ίδιο και οι καταστάσεις που βιώνουμε. Άλλες περνούν βιαστικά,  άλλες αντέχουν στο χρόνο κι άλλες γίνονται βασανιστικές. Εκείνο που μας διδάσκουν είναι ότι αυτό που αξίζει βρίσκει τον τρόπο να μείνει, έστω και σαν γλυκιά ανάμνηση.

Πολλές φορές μας πλημμυρίζει ο θυμός και το μίσος για συμπεριφορές που μας πλήγωσαν, μας πρόδωσαν και μας απογοήτευσαν, κι άλλες φορές απλά κλείνουμε αθόρυβα την πόρτα και προχωράμε, με το χαμόγελο στα χείλη, γιατί αυτό μας ταιριάζει. Αν το καλοσκεφτείς, όταν κοιτάς μπροστά πρέπει να χαμογελάς, να υποδέχεσαι με χαρά αυτό που θα έρθει, ότι κι αν είναι, γιατί θα έχει κι αυτό τη δική του αξία. Δεν έχει νόημα να κοιτάς πίσω, το παρελθόν δεν είναι τόπος κατοικίας παρά μόνο ένα σχολείο που σου δείχνει πως να προχωράς με ανοιχτό μυαλό και μια καρδιά πρόθυμη να προσφέρει αγάπη, με κάθε δυνατό τρόπο.

Αυτό χρειάζονται οι άνθρωποι, αγάπη, προσοχή, φροντίδα, συντροφιά, χαμόγελα και κάποιες φορές και δάκρυα για να μην ξεχνούν ότι στη ζωή υπάρχει και ο πόνος, κι έτσι αποκτούν νόημα οι στιγμές της ευτυχίας.

Ότι αξίζει βρίσκει τον τρόπο να μείνει, αρκεί να το προσέχεις και να το αγαπάς. Κι ότι δεν αξίζει, φεύγει, υποχωρεί,  αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα για να μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, με ελαττώματα και αδυναμίες, αρκεί να μην ξεχνάμε πως ο χρόνος είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάμε , τρέχει γρήγορα και χάνεται κι οι στιγμές που χάνονται δεν ξαναγυρνούν. Πολλές φορές η φυγή γίνεται λύτρωση κι άλλες συνειδητοποιείς ότι όσο κι αν πονάει μια απώλεια, είναι μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.