Ψηφιακή βαρβαρότητα

 

Κάποτε οι γονείς μας έκλειναν την τηλεόραση όταν έδειχνε βίαιο περιεχόμενο, ακόμη και κατά τη διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όταν μεταδίδανε ρεπορτάζ για εγκλήματα.

Σήμερα δεν μπορείς να αποτρέψεις ένα παιδί να δει και να διαβάσει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για αποτρόπαιες πράξεις και εγκλήματα , για τη διαστροφή του κάθε ψυχανώμαλου στην άλλη άκρη της γης. Βία που μεταδίδεται ραγδαία πλέον μέσω του διαδικτύου, κοινοποιείται από εκατομμύρια προφίλ μαζί με έναν παραλογισμό σχολιασμού από τον κάθε αναμάρτητο χρήστη του ίντερνετ, που διψά για λιθοβολισμό και λιντσάρισμα.

Ο κάθε εγκληματίας γίνεται το πρόσωπο της επικαιρότητας και τα μίντια ασχολούνται επί μέρες μαζί του, σκαλίζοντας το παρελθόν του και βγάζοντας στην επιφάνεια λεπτομέρειες της ζωής του που τους περισσότερους δεν μας ενδιαφέρουν. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι χάνεται μία ζωή , κι αυτό δεν αλλάζει.

Εγκλήματα γινόταν και πριν το διαδίκτυο εισβάλλει στη ζωή μας, απλά τότε το έγκλημα περιοριζόταν στο σύνορα του κράτους, όπου υπήρχε η τηλεοπτική κυρίως εμβέλεια. Σήμερα εξαπλώνεται παγκοσμίως σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μαζί με τις ετυμηγορίες των δικαστών των social media.

Υπάρχει μία σύγχυση ανάμεσα στην ελευθερία της έκφρασης και στο έχω άποψη για όλα, κατηγορώ, επικρίνω και εκφράζομαι με χυδαιότητα.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ευνοούν αυτό το «παγκόσμιο κουβεντολόι», που κατά τον Ανρί – Λεβί, κανένας δεν έχει τη δικαιοδοσία να ιεραρχεί ή να διακρίνει ανάμεσα στην ευφυΐα και στο ντελίριο, στην πληροφόρηση και στις ψευδείς ειδήσεις, στην αναζήτηση της αλήθειας και το πάθος για άγνοια

Είναι φυσιολογικό ένα έγκλημα να προκαλεί  θλίψη και  θυμό, όπως και το άκουσμα ενός θανάτου να σοκάρει και να συγκλονίζει. Όμως, ο παραλογισμός που ακολουθεί μετά στους διαδικτυακούς τοίχους έχει αρχίσει να γίνεται εξίσου επικίνδυνος και ανησυχητικός. Κι επειδή το διαδίκτυο παρέχει μασημένη κι αφιλτράριστη πληροφορία και  ασκεί τεράστια επιρροή, σε βαθμό που οδηγεί πολύ συχνά σε μιμητισμό, ίσως θα έπρεπε να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε πότε πρέπει να μιλήσουμε και πότε να παραμείνουμε σιωπηλοί.

Πότε θα δούμε άσπρη μέρα;

 

Το φετινό χειμώνα είδαμε αρκετές άσπρες μέρες. Βαρυχειμωνιά ακόμη, παρ’ ότι ημερολογιακά βρισκόμαστε στην Άνοιξη. Όσο κι αν μας ταλαιπωρεί το χιόνι στις μετακινήσεις μας, είναι όμορφο.  Αυτή η ταλαιπωρία ίσως είναι η λιγότερο ανώδυνη φέτος, μπροστά στα σοβαρά προβλήματα διαβίωσης που αντιμετωπίζει η μέση οικογένεια.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι το να έχεις ζέστη και ρεύμα στο σπίτι σου σήμερα θα ήταν πολυτέλεια. Όπως πολυτέλεια είναι το να έχεις σπίτι και αυτοκίνητο δικό σου, πολυτέλεια είναι να έχεις την υγεία σου και το ψυγείο σου γεμάτο.

Φταίνε οι κυβερνήσεις. Όχι μόνο αυτές όμως. Φταίνε κι οι υπόλοιποι που ανέχονται και δεν αντιδρούν. Χειρότεροι από τους εκάστοτε ανίκανους ηγέτες είναι οι παθητικοί δέκτες των αποφάσεων. Κανείς δεν μιλά, κανείς δεν αντιστέκεται, παρά μόνο αρκείται στο πληκτρολόγιό του και περιμένει την ώρα των εκλογών. Μέχρι τότε δεν κινείται φύλλο. Φιλολογίες, φωτογραφίες στα κοινοβουλευτικά έδρανα και τα πολυτελή γραφεία των υπουργείων, τοποθετήσεις, δηλώσεις συμπαράστασης στον ανθρώπινο πόνο και μετά τριήμερο στην Αράχωβα για χαλάρωση.

Κάθε αντίδραση θεωρείται γκρίνια , έχει πολιτικό κόστος και σε κάνει δακτυλοδεικτούμενο, ως αντιδραστικό στοιχείο της κοινωνίας. Ποιας κοινωνίας όμως; Αυτής που τραγουδά για ναρκωτικά, πόρνες, όπλα και βία, αυτής που το νταηλίκι θεωρείται μόδα, αυτής που θέλει τη γυναίκα αψεγάδιαστη barbie, αυτής που θέλει τον άντρα αδίστακτο κυνηγό σάρκας, αυτής που ενισχύει την ημιμάθεια και την αμάθεια, αυτής που η ανθρωπιά θεωρείται αδυναμία και το φιλότιμο σε σκοτώνει, αυτής που καταπίνει αμάσητη κάθε πληροφορία που πετιέται και επιδίδεται στο τρολάρισμα των πάντων γιατί το γέλιο λένε δίνει ζωή; Η ζωή όμως θέλει αξιοπρέπεια, κι αυτή κινδυνεύει από τη δίνη της σύγχρονης εποχής.

Στην προσπάθειά μας να γίνουμε μία σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα καταντήσαμε μία φθηνή απομίμηση ενός κράτους που ασχολείται με πολιτικά χρώματα και ελπίζει σε επιδόματα για να ζήσει.

Προς το παρόν ας αρκεστούμε στις άσπρες μέρες του καιρού, γιατί η υπόλοιπη μαυρίλα που μας περιβάλλει δύσκολα θα φύγει αν δεν αλλάξει ο τρόπος σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων.

 

Παραγράφοντας...

 

Άλλη μια αναμονή και θα περάσει κι αυτό. Συνεχώς το ακούμε τελευταία. Περιμένουμε να τελειώσει η λεγόμενη πανδημία, να φτιάξει ο καιρός, να στρώσουν τα πράγματα όπως λένε, και τα νεύρα μας σε κρίσιμη κατάσταση. Περνούν οι μέρες περιμένοντας το αύριο που θα είναι καλύτερο κι αποδεικνύεται χειρότερο τελικά. Πως να μην είναι όμως αν δεν το σχεδιάσεις και τα αφήνεις όλα στην τύχη; Απ΄ ότι έμαθα κουράστηκε κι αυτή. Όταν οι άνθρωποι αποχωριστούν το κινητό τους τότε θα τους χτυπήσω την πόρτα, είπε... Για την ώρα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο για να κάνουμε tik tok  για το στόρυ.

 Ξεκινά η περίοδος της Σαρακοστής και θα πήξουμε στους χαλβάδες, με αμύγδαλο, κακάο, ρόδι, σύκα και διάφορα φρουφρου. Ας είναι… Από τους άλλους τους χαλβάδες, αυτούς με τα δύο πόδια, μπουχτίσαμε, δεν τρώγονται με τίποτα πια.

Περίοδος νηστείας λένε, από αυτήν που δεν κάνει να φας κρέας, λάδι και γάλα κλπ, αλλά μπορείς να τρως γαρίδες, αστακούς, μία τάβλα ψωμί και ένα ταψί μπακλαβά. Απαγορεύονται οι απολαύσεις αλλά επιτρέπεται το κουτσομπολιό, αρκεί να είναι καλοπροαίρετο, γίνεται;…. Καλή ερώτηση. Εγώ ήξερα πως πρέπει να προσέχεις όχι μόνο τι βάζεις στο στόμα αλλά και τι βγάζεις, μη σου πω κυρίως το δεύτερο. Γιατί απ΄ότι βλέπω τρώμε λάδι, ελιές και ψωμί, βγάζουμε ένα τσουνάμι κακίας για τον διπλανό, αλλά ρίχνουμε και μια εξομολόγηση μετά κι όλα μέλι γάλα. Κι από σεξ, το ευλογημένο, το γνωστό, χωρίς να αλλάζεις πλευρό γιατί δεν κάνει.

Κατά τα άλλα είμαστε καλοί χριστιανοί, από μπροστά όμως. Από πίσω η σκατοψυχιά καλά κρατεί. Η εικόνα μετράει βλέπεις, αυτή προσελκύει τα λαικς και τα χειροκροτήματα. Βάλε και μια φωτογραφία δίπλα από το καντήλι κι είσαι εντάξει, κι ας ρίχνεις καντήλια, ας χτυπάς, ας σκοτώνεις, ας λες ψέματα, ας πατάς επί πτωμάτων, δεν πειράζει , είναι η κακιά η ώρα.

Περπατώντας στους δρόμους διαπίστωσα ότι έχω καιρό να δω μάσκες κάτω, ή δεν τις φοράμε πια ή γίναμε ευσυνείδητοι και τις ρίχνουμε στον κάδο. Για την ώρα απολαμβάνω τις κανονικές μάσκες, τις αποκριάτικες , είναι η εποχή τους.

Μην ξεχνάμε ότι πλησιάζει η ώρα να πετάξουμε και τον χαρταετό, τον κανονικό, γιατί τον άλλο κάποιοι τον πετάνε μονίμως….

Καλό τριήμερο και συγχωρεμένα αυτά που μπορείτε, γιατί κάποια δεν συγχωρούνται με τίποτα!

Οι επαναστάτες του καναπέ

 Πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια και πάλι στην αρένα του καναπέ.  Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι δυσάρεστο σε αυτή τη χώρα αρχίζει η διαμαρτυρία του καναπέ για την κοινωνία μας.

Μια κοινωνία γεμάτη πληγές κι ανικανοποίητους ανθρώπους,  που αναβλύζει μία μυρωδιά χαλασμένου. Κάτι σαπίζει, κάτι βρωμάει, όλοι το μυρίζουν, όλοι το βλέπουν, αλλά κανείς δεν το πετά, ούτε το καθαρίζει. Ας το κάνουν οι άλλοι. Αυτοί που θα λογοκριθούν για την   πρωτοβουλία τους, αυτοί που θα πάρουν την ευθύνη να δράσουν εκ μέρους όλων όσων επαναστατούν από τον καναπέ τους, με όπλο το πληκτρολόγιο. Οι τολμηροί, που στο τέλος θα είναι οι άχρηστοι και οι  ανίκανοι της υπόθεσης αν δεν πετύχουν. Και τελικά ποιος θα αντιδράσει; Και γιατί να το κάνει άλλωστε; Για να παρεξηγηθεί; Να κατηγορηθεί και να στοχοποιηθεί; Άντε να βγάλεις άκρη…

Σήμερα, υπάρχει το ίντερνετ, το facebook και το twitter που παίρνουν φωτιά όταν γίνεται κάτι. Ως εκεί όμως. Σχολιασμός, κριτική, μικροπολιτική και να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα με λίγα λόγια.

Στην πράξη κόλλησε η φάση. Δεν βαριέσαι, δεν θα αλλάξει κάτι.

Μήπως θα πρέπει επιτέλους να αλλάξει; Μήπως να σηκωθούμε από τον άνετο καναπέ μας και να πιάσουμε δουλειά;

Παρασυρόμενοι από τις τάσεις των καιρών, ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, είναι. Πέρα από το ΕΓΩ δεν συναντάς τίποτα, σε όλα τα επίπεδα. Η ζωή έχει μετατραπεί σε έναν διαρκή αγώνα αυτό-ικανοποίησης, αυτοπροβολής, εγωπάθειας και υπεροψίας. Κι ύστερα δεν μας αρέσει ο κόσμος μας. Κι αυτά τα πρότυπα δυστυχώς περνούν στα παιδιά μας. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μιμούνται. Γι’ αυτό το καλύτερο παράδειγμα που έχουμε να τους δείξουμε είναι η αγάπη και ο σεβασμός. Έτσι θα πορευτούν και θα ζήσουν , με ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Κι από τα παιδιά θα παραδειγματιστούν ύστερα κι οι μεγάλοι, που παρασύρθηκαν από τη δίνη της εποχής, πιστεύοντας ότι  ως εμπειρότεροι έχουν το δικαίωμα να φρενάρουν τα όνειρα για να μην εμποδίζουν τις απαιτήσεις.

Σκοτώνοντας τα όνειρα, σκοτώνεις τον άνθρωπο εσωτερικά κι αυτό εξωτερικεύεται στην πορεία. Βάζοντας τους ανθρώπους σε καλούπια τους μεταμορφώνεις σε άγρια θηρία που όταν αποδράσουν δεν θα μπορείς να τους ελέγξεις.  

Με τα λόγια δεν αλλάζει η κοινωνία, ούτε ο άνθρωπος. Με το να τρωγόμαστε μεταξύ μας για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο δεν κερδίζουμε απολύτως τίποτα.

Η πιο έξυπνη ατάκα το μόνο που μπορεί να κερδίσει είναι μερικά κλικ, ως εκεί.

Οπότε, αν δεν σου αρέσει αυτό που παίρνεις, ίσως θα έπρεπε να αλλάξεις αυτό που δίνεις.

Οι άντρες νέας κοπής...

 

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που δεν ξέρουν πως να κατακτήσουν μια γυναίκα όπως αρμόζει, να φλερτάρουν, να κάνουν ένα ευγενικό κομπλιμέντο, να ρισκάρουν κι ας αποτύχουν.

Αυτοί που θεωρούν ότι είναι το ισχυρό φύλο και πρέπει να επιβάλλονται, με όποιο τρόπο νομίζουν ότι θα φανούν άντρες. Αυτοί που θεωρούν τη βία μέσο χειραγώγησης και κτήσης. Ίσως αυτό μπορούν.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που η μαγκιά τους είναι μεγαλύτερη από το μπόι τους και πιστεύουν ότι τα νέα κορίτσια γοητεύονται από τους νταήδες. Μάθε φίλε πως η  γυναίκα ότι ηλικία και να έχει θέλει σεβασμό, τρυφερότητα και αγάπη. Αν δεν το ‘χεις, άστο… παίξε με κάτι άλλο.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους γνήσια αρσενικά αυτοί που θεωρούν τη μονογαμία ελάττωμα, κι επιδίδονται σε ένα κυνήγι θηλυκών για να επιβεβαιώσουν τον δήθεν ανδρισμό τους. Κατάντια…

Αυτοί που ολημερίς με ένα κινητό στο χέρι το παίζουν εραστές του πληκτρολογίου και σκορπούν φατσούλες και καρδούλες , ελπίζοντας πως το δόλωμα θα τσιμπήσει.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που δεν δέχονται την απόρριψη και διεκδικούν τον έρωτα με τη βία, χτυπώντας και σκοτώνοντας γιατί ήταν η κακιά η ώρα βλέπεις.  Αύριο μπορεί να είναι η κόρη σου, η αδερφή σου, ένας δικός σου άνθρωπος το θύμα, θα το άντεχες;

Αυτοί που θεωρούν τη γυναίκα αντικείμενο, υπηρέτρια, δούλα, δικό τους απόκτημα χωρίς αέρα να αναπνέει, χωρίς δικαιώματα.

Γνήσια αρσενικά, άντρες παλιάς κοπής, θύτες χωρίς μέτρο και έλεγχο.  Αυτοί που ρίχνουν το φταίξιμο στη γυναίκα γιατί δήθεν προκαλεί με την εμφάνισή της. Από πότε υπάρχει κανόνας που ορίζει πως να ντύνεται και πως να είναι η εμφάνιση μια γυναίκας;

Μάθε φίλε πως όταν μια γυναίκα περιποιείται τον εαυτό της  το κάνει γιατί απλά της αρέσει, για να αισθάνεται η ίδια όμορφη και γιατί της αξίζει. Αν δεν μπορείς να θαυμάσεις απλά το ωραίο, τότε δεν κάνεις γι’ αυτήν.

Αισιόδοξο είναι το γεγονός ότι μέσα σε αυτή τη μάζα των αρσενικών σήμερα υπάρχουν ακόμη άντρες που ξέρουν να φέρονται, να αγαπούν, να ερωτεύονται  και να φέρονται στη γυναίκα με σεβασμό και τρυφερότητα. 

Δεν υπάρχουν αρσενικά παλιάς και νέας κοπής, υπάρχουν άντρες που άλλοι τιμούν κι άλλοι όχι τα παντελόνια που φορούν. 

Άκου, εσύ που θεωρείς τον εαυτό σου άντρα… η γυναίκα δεν είναι θήραμα να το κυνηγάς, ούτε θύμα να το εκμεταλλεύεσαι , είναι σύντροφος, συνοδοιπόρος, ο άνθρωπός σου. Αν δεν μπορείς να το καταλάβεις, τότε απλά μην βλάπτεις. Μείνε μόνος σου…

Προσδοκίες...

 

Μεταξύ  προσδοκίας και πραγματικότητας υπάρχει μεγάλη διαφορά. Πολλές φορές άλλα περιμένουμε κι άλλα συμβαίνουν.  Παρασυρόμαστε συχνά  από συμπεριφορές κι ελπίζουμε για το ποθητό, αυτό που εκείνη τη στιγμή θεωρούμε δεδομένο. Κι ύστερα έρχεται η απογοήτευση. 

Τα μεγάλα σχέδια πάντα ήταν ελκυστικά. Δίνουν μία ελπίδα για κάτι καλύτερο που μπορεί να συμβεί, μία προοπτική για βελτίωση μιας κατάστασης που την έχουμε ανάγκη όσο τίποτα. Δίνουν την αίσθηση ότι το άπιαστο όνειρο θα γίνει πραγματικότητα.

Η ελπίδα είναι απαραίτητη στη ζωή μας, όσο και τα όνειρα, όμως οι μεγάλες προσδοκίες κρύβουν πολύ συχνά και μεγάλες απογοητεύσεις. Δεν σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευαισθησίες, δεν συμπεριφέρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. 

 Δεν φταίνε όμως οι άλλοι πάντα,  υπάρχει ευθύνη και σε μας τους ίδιους. Φταίμε κι εμείς που επενδύουμε πολλά εκεί που δεν αξίζει. Βλέποντας την αχαριστία και την αδιαφορία γύρω μας, είναι ριψοκίνδυνο να περιμένουμε ανταπόκριση από ανθρώπους, σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτός τους και μόνο. Άνθρωποι που κυνηγούν το προσωπικό τους συμφέρον, τη δική τους ανέλιξη πατώντας επί πτωμάτων, το δικό τους κέρδος εις βάρος των άλλων, την προσωπική τους ικανοποίηση αδιαφορώντας για τους γύρω. Άνθρωποι που παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων σαν να είναι κομπολόι, κι όταν βαρεθούν το αφήνουν στην άκρη, έτσι απλά. Όμως, οι άνθρωποι δεν είναι παιχνίδι, πληγώνονται, και κάποιες πληγές δεν γιατρεύονται. 

 Όσο κι αν δεν μας αρέσει να το ακούμε,  η ανθρωπιά σπανίζει σήμερα. Από όποια πλευρά κι αν το δούμε, στη συμπεριφορά των ανθρώπων μεταξύ τους υπάρχει μεγάλη  ανευθυνότητα και  σκληρότητα, που πίσω της κρύβει αυτό το ισχυρό ΕΓΩ.  Φαινόμενο της εποχής, που η τεχνολογία βοηθά στο να προβάλλεται και να φαίνεται ότι γίνεται πιο ισχυρό.

 Δεν είναι κακό να προσδοκούμε το καλύτερο, αυτό που ποθούμε και θέλουμε να ζήσουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, προσωπική, κοινωνική, επαγγελματική. Πρέπει όμως να είμαστε προετοιμασμένοι και για την απογοήτευση που ενδεχομένως να έρθει. Οι μεγάλες προσδοκίες στη ζωή μας δίνουν μία άλλη αίσθηση και μας γεμίζουν αισιοδοξία. Όταν όμως εξαρτάσαι από άλλους, είναι πολύ πιθανό να απογοητευτείς και τότε τα βάζεις με τον εαυτό σου που ήταν τόσο αφελής που πίστεψε σε κάτι ψεύτικο.

Ίσως  θα πρέπει να γίνουμε λίγο πιο ρεαλιστές και να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευτυχία μας δεν κρύβεται στις μεγάλες προσδοκίες αλλά στην απλότητα των πραγμάτων.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο….. Τελευταία σελίδα…

 Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε…

Ακόμη μία χρονιά ζούμε μια διαφορετική Πρωτοχρονιά, αλλά τουλάχιστον έχουμε δίπλα μας τους ανθρώπους που αγαπάμε. Είμαστε εδώ,  μαζί.

Κάποιες οικογένειες έχουν κενές θέσεις στο τραπέζι τους, κι αυτό πονάει. Υπάρχουν απουσίες που δεν ξεπερνιούνται κι ούτε αναπληρώνονται.

Δεν ξέρω τι πρέπει να κρατήσω και τι να ξεχάσω από τη χρονιά που φεύγει, σημασία έχει πως ότι κι αν συνέβη ξεπεράστηκε κι έμειναν τα ευχάριστα να μας κρατάνε συντροφιά, τώρα που ξεκινά ένα νέο ταξίδι.

Κοιτώντας πίσω αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως μεγάλωσα αρκετά για να εντυπωσιάζομαι από το περιτύλιγμα και τα ωραία λόγια, από ψεύτικες φιλίες που διψούν να σε εκμεταλλευτούν και να σε βλάψουν, από τρύπιες αγκαλιές και παγωμένα χέρια που δεν μπορούν να σου προσφέρουν καμία απολύτως ζεστασιά. Αυτό που κρατώ είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, οι στιγμές φεύγουν και δεν πρέπει να χάνονται άδικα.

Γέμισε η σελίδα, κλείνει το βιβλίο λοιπόν. Πάμε για το επόμενο…

Αυτό που εύχομαι για τη νέα χρονιά είναι πως θέλω να κοιτάω μπροστά, σε ότι έρχεται , σε ότι με εμπνέει, σε ότι με συναρπάζει και με κάνει να γίνομαι καλύτερη. Εκεί βρίσκεται το νόημα της ζωής, στο να προσπαθείς, να βελτιώνεσαι και σιγά σιγά να γεμίζεις εμπειρίες.

Το σημαντικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σ’ αγαπούν, που πιστεύουν σε σένα και σε στηρίζουν, που εκτιμούν αυτά τα μικρά κι απλά πραγματάκια που κάνουν τη ζωή μας τόσο όμορφη.

Το μυστικό για όλα είναι η αγάπη, σε όλες της τις εκφάνσεις. Όλα τα γιατρεύει , κι όλα τα ομορφαίνει. Η αγάπη ηρεμεί τον άνθρωπο, τον κάνει να λάμπει και να χαμογελά. Τον πεισμώνει να προσπαθεί και κάνει το χρόνο να κυλά ευχάριστα.

Ας εστιάσουμε λοιπόν την προσοχή μας σε αυτά που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε πίσω κάθε μιζέρια και κακοτοπιά , να χαθούν μαζί με τη χρονιά που φεύγει.

Ας είναι αυτή η ευχή μας για τη νέα χρονιά.

Να έχουμε αγάπη στη ζωή μας και του χρόνου να είμαστε όλοι εδώ, να μη λείπεις κανείς, να ανταλλάσσουμε ευχές και να μετράμε στιγμές.

Καλή Χρονιά, να χαμογελάτε και να αγαπάτε!