Αυτοί οι άνθρωποι που ξεχειλίζουν ομορφιά

Είναι κάποιοι άνθρωποι τόσο όμορφοι εσωτερικά που ομορφαίνουν τα πάντα γύρω τους.

Άνθρωποι που λάμπουν σαν τον ήλιο και φωτίζουν κάθε σκοτεινό μονοπάτι της ζωής. Το γέλιο τους ζεστό, το βλέμμα τους καθαρό, η φωνή τους γλυκιά μελωδία που σκορπά ηρεμία, το άγγιγμα τους θεραπευτικό. Κυρίως, όμως, ο χαρακτήρας τους ακέραιος και η προσωπικότητά τους ξεχωριστή.

Άνθρωποι φωτεινοί, γεμάτοι χρώματα και μουσική, πρόθυμοι να απλώσουν το μαγικό τους χέρι και να σε κρατήσουν στα δύσκολα, τότε που χρειάζεσαι να δεις την ανθρώπινη πλευρά της ζωής.

 Αυτήν την πλευρά που κάποιοι αρνούνται πεισματικά να δουν και να δείξουν, βυθισμένοι στα σκοτάδια του εγωισμού και της κακίας τους.

Πόσο τους αγαπάμε αυτούς τους ανθρώπους και πόσο τυχεροί αισθανόμαστε που στολίζουν τη ζωή μας. Μέσα από κάθε είδους σχέση, οι όμορφοι άνθρωποι είναι το οξυγόνο μας, η γλυκιά μας εξάρτηση, η δύναμή μας.

Όσο κι αν δέχονται απανωτά τα χτυπήματα της μοίρας δεν σπάνε, λυγίζουν και ξανασηκώνονται. Ξέρουν, βλέπεις να δαμάζουν τη ζωή, να παλεύουν με τα ψηλά κύματα και τους δυνατούς ανέμους. Η ομορφιά τους κρύβει τόση δύναμη. Γι΄ αυτό ξεχωρίζουν. Για το μεγαλείο της ψυχής τους. Ευγενικοί και απλοί. Δε σου θυμώνουν, ούτε σε παρεξηγούν.

Σε δικαιολογούν σαν μικρό παιδί που από αφέλεια έκανες τη ζημιά. Σε παίρνουν αγκαλιά και η ζεστασιά τους θεραπεύει κάθε πόνο. Ξέρεις ότι είναι πάντα εκεί για σένα. Όποτε τους

χρειαστείς, γιατί είναι άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης. Κι έχουν τόσο απόθεμα σε χαμόγελο που το σκορπούν απλόχερα κι ομορφαίνουν την πλάση.

 Η καλημέρα τους πολύτιμη, η συντροφιά τους ανεκτίμητη, η ομορφιά τους αληθινή. Είναι κι αυτοί πονεμένοι από τη ζωή, έχουν απογοητευτεί, αλλά το προσπερνούν γιατί έτσι

πρέπει. Οι μεγάλες προσδοκίες κρύβουν μεγάλες απογοητεύσεις και το ξέρουν καλά. Δεν ελπίζουν σε αντάλλαγμα όταν σου προσφέρουν την αγάπη τους, τη φιλία τους, τη συντροφιά τους, τη βοήθειά τους. Το κάνουν γιατί το νιώθουν. Πηγάζει από μέσα τους αυτή η αστείρευτη δύναμη να προσφέρουν ανθρωπιά. Είναι γεμάτοι καλοσύνη και αισιοδοξία, πίστη και ελπίδα για τη ζωή και τις αξίες της.

Άνθρωποι με αρχές και ήθος, σοβαροί εκεί που πρέπει, χαλαροί άλλες φορές ταιριάζουν παντού. Γι΄αυτό τους αγαπάμε και δεν μπορούμε χωρίς αυτούς. Αυτό το βλέμμα τους, το κοιτάς και χάνεσαι. Νιώθεις τη θετική τους αύρα να σε πλημμυρίζει. Κι αυτό που ξεχωρίζει είναι αυτή η μοναδική ικανότητά τους να σε καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζεται να πεις πολλά. Μοναδικό χάρισμα , ανθρώπινο , αληθινό.

Αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν τη ζωή κι είναι αληθινοί μαχητές, αφανείς ήρωες στον καθημερινό αγώνα για επιβίωση. Τα συναισθήματά τους αληθινά και έντονα, δεν διστάζουν να τα εκφράσουν γιατί τότε μόνο καταλαβαίνεις τι σημαίνει να ζεις. Να αισθάνεσαι, να μοιράζεσαι, να αγαπάς, να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να προσπαθείς, να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι, να δακρύζεις και να χαμογελάς, να κοιτάς τον ήλιο και να νιώθεις της ευλογία του, να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να αισθάνεσαι περηφάνια γι’ αυτό που είσαι, να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους γύρω σου, δίπλα σου και να νιώθεις τυχερός που βρίσκονται στη ζωή σου.

Έχουν κερδίσει μία θέση στη καρδιά σου και θα βρίσκονται πάντα εκεί για να σου δείχνουν ότι η ζωή είναι όμορφη, παρ’ όλη την ασχήμια που συναντάμε συχνά, ότι το μονοπάτι είναι δύσβατο αλλά ο προορισμός σε αποζημιώνει, ότι το ταξίδι είναι κουραστικό αλλά η διαδρομή υπέροχη.

Αυτούς τους ανθρώπους να αναζητάς και να κρατάς δίπλα σου. Τους χρειάζεσαι και σε χρειάζονται. Υπάρχουν γύρω μας, δίπλα μας. Δες τους.

 Δημοσιευμένο στο otavoice.gr

Κοινωνία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης

Κάπου αρχίσαμε να χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Η κοινωνία μας δείχνει επικίνδυνη. Μήπως δεν ήταν και πριν θα μου πεις… Οι άνθρωποι άρχισαν να φοβούνται πλέον. Φοβούνται να κυκλοφορήσουν ελεύθερα, να εκφραστούν χωρίς ενδοιασμούς, να ζήσουν όπως επιθυμούν. Κάποιος θα τους κρίνει, κάποιος θα τους στοχοποιήσει, κάποιος θα τους στήσει στον τοίχο και θα τους λιθοβολήσει.  Η κατάσταση όλο και ξεφεύγει. Φοβάσαι να πας στη δουλειά σου , φοβάσαι να περπατήσεις στο δρόμο, φοβάσαι να πεις τη γνώμη σου, φοβάσαι να κατακτήσεις τους στόχους σου, φοβάσαι να ερωτευτείς, φοβάσαι να δείξεις τα συναισθήματά σου, φοβάσαι να πας ψηλά και να ξεχωρίσεις, φοβάσαι να αντισταθείς σε αυτά που σου επιβάλλουν, φοβάσαι να ζήσεις. Η μοναξιά δείχνει επικίνδυνη και η συντροφικότητα άρχισε να γίνεται ρίσκο. Τι να περιμένεις από τους ανθρώπους , ποιους να εμπιστευτείς και ποιους να πιστέψεις; Επιλέγεις να είσαι μόνος και σε κατηγορούν για εγωισμό. Γίνεσαι κοινωνικός και σε παρεξηγούν. Φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε να πούμε καλημέρα γιατί δεν ξέρουμε πως θα το ερμηνεύσει ο άλλος.

Άνθρωποι σε απόγνωση, μόνοι, άρρωστοι στο μυαλό, άρρωστοι στη ψυχή, επικίνδυνοι και τρομακτικοί, φοβάσαι μήπως πέσεις στο διάβα τους και σε κατασπαράξουν. Άνθρωποι που κάνουν την κοινωνία να δείχνει αφιλόξενη κι επικίνδυνη. Άνθρωποι δικαστές και παντογνώστες από τη μία κι άνθρωποι δειλοί και φοβισμένοι από την άλλη. Ένα χάσμα κοινωνικό που όσο πάει και μεγαλώνει . Η κοινωνική ανισότητα όλο και διογκώνεται και η ισορροπία χάνεται.  Φόβος, ανασφάλεια, μίσος, δίψα για εξουσία, εξάρτηση από το χρήμα , ζήλεια και ηλιθιότητα. Κι ύστερα λέμε ότι θέλουμε να προοδεύσουμε. Βγάζοντας τα μάτια μας το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να χάσουμε το φως μας. Ξεχάσαμε να φερόμαστε σαν άνθρωποι. Η ανθρώπινη επαφή αντικαταστάθηκε από την τεχνολογία κι αυτό άρχισε να οδηγεί σε επικίνδυνες συμπεριφορές. Η άγνοια και η παραπληροφόρηση είναι κακοί σύμβουλοι σε μία κοινωνία που άρχισε να γίνεται μάζα. Δυστυχώς, η κατάσταση μοιάζει να είναι μη αναστρέψιμη και το αύριο που ξημερώνει δείχνει τρομαχτικό. Ίσως θα έπρεπε να προβληματιστούμε λίγο πριν να είναι πολύ αργά ….

Η δική μας καμπούρα

Η δική μας καμπούρα φαίνεται να μην  μας απασχολεί και τόσο, ίσως γιατί πιστεύουμε ότι δεν έχουμε καμπούρα και επικεντρώνουμε την προσοχή μας στις καμπούρες των άλλων. Κρύβουμε με δεξιότητα τα ελαττώματά μας και τις ατέλειες του χαρακτήρα μας και επικεντρώνουμε τον ενδιαφέρον μας στο να εντοπίζουμε ατέλειες και λάθη στους άλλους.

Είναι πραγματικά δύσκολο να αξιολογήσει κάποιος τον εαυτό του, να κοιτάξει στον καθρέφτη και να δει πέρα από το είδωλό του, πέρα από αυτό πού βλέπουν όλοι. Το περιεχόμενό του. Τη δική του αξία. Τα δικά του λάθη.

Η πεποίθηση της τελειότητας και της ατσαλάκωτης εικόνας κάνει τους ανθρώπους να στρέφουν την προσοχή τους στους άλλους και να ασχολούνται με τις ζωές τους.  Διαφέρουμε. Κι αυτό δεν είναι κακό. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό και κυρίως σεβαστό από  όλους μας, ανεξαρτήτως κοινωνικής, οικονομικής και επαγγελματικής θέσης. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες απόψεις και θέσεις για όλα τα ζητήματα που αφορούν την ύπαρξή μας.

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να εθελοτυφλούν στα δικά τους θέματα και να ασχολούνται με τα ζητήματα των άλλων ως ειδικοί. Τους  γοητεύει η κριτική και το κουτσομπολιό γιατί είναι εύκολο να λέει κάποιος   τι του αρέσει και τι όχι στους άλλους.  Να  κρίνει και να σχολιάζει  τις ζωές των άλλων ως αναμάρτητος.

Η τηλεόραση μας εκπαίδευσε καλά τόσα χρόνια μέσα από τις διάφορες εκπομπές και ριάλιτι σόου, όπου οι ζωές των συνανθρώπων μας γίνονταν πρώτο θέμα συζήτησης και ανέβαζαν την τηλεθέαση στα ύψη. Λίγες στιγμές δημοσιότητας, ίσως και οικονομικά οφέλη, οδηγούσαν πολλούς ανθρώπους στο να εκθέτουν δημόσια τα προβλήματά τους και να εξευτελίζουν τις ζωές τους. Κι ο κόσμος απολάμβανε το σόου και σχολίαζε ως ειδικός.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο  κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να επιλέξει  τον τρόπο που θέλει να ζήσει και να διαχειριστεί όλα τα ζητήματα της ζωής του και αυτό δεν αφορά κανέναν.  Προσωπικά θέματα, διάφορα ζητήματα στον επαγγελματικό χώρο, προβλήματα υγείας, επιλογές που αφορούν την σεξουαλικότητά του, την εμφάνισή του και πολλά ακόμη ζητήματα είναι αυστηρά δικό του θέμα, δικές του οι επιλογές, δική του η ευθύνη των αποφάσεών του.

Δυστυχώς το διαδίκτυο και τα social media βοηθούν σε μεγάλο βαθμό όλους όσους αρέσκονται στο να παρακολουθούν τις ζωές των άλλων. Εδώ όμως υπάρχει η δική μας ευθύνη, διότι αυτό γίνεται εθελούσια. Όταν εκθέτουμε δημόσια προσωπικές μας στιγμές και προσωπικά ζητήματα είναι αναπόφευκτο ότι θα προσελκύσουμε αυτούς που διψούν για κριτική και κουτσομπολιό. 

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τον προσωπικό αγώνα που δίνει κάποιος άνθρωπος να επιζήσει, να διαχειριστεί τα προβλήματά του  και να κάνει στη ζωή του όλα όσα θέλει και ονειρεύεται.

Η ζωή μας θα γίνει πολύ καλύτερη αν αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε τέλειοι και αλάνθαστοι κι αρχίσουμε να γυρνάμε το κεφάλι μας πίσω και να βλέπουμε  τη δική μας καμπούρα, τα δικά μας λάθη, τα δικά μας ζητήματα. Ας αφήσουμε στην άκρη τα κιάλια κι ας κοιτάξουμε καλά μέσα στον καθρέφτη μας.  Ας επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στη δική μας ζωή, στον εαυτό μας, στους δικούς μας ανθρώπους που μας χρειάζονται. Η καμπούρα του μπροστινού μας δεν διαφέρει και πολύ από τη δική μας. Αν δεν ενοχλεί αυτόν τότε γιατί να ενοχλεί εσένα;

Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία. Στιγμές ζωής που θυμίζουν πρόσωπα και καταστάσεις,  γραμμένες στο δικό του τεφτέρι. Χαρές και λύπες που κουβαλά μέσα του σαν ανεκτίμητο θησαυρό. Στιγμές που τα μάτια του γέμισαν δάκρυα χαράς κι άλλες λύπης. Στιγμές που ένιωσε ότι δεν είναι μόνος κι άλλες που η μοναξιά έγινε ο χειρότερός του εχθρός. Στιγμές που γέλασε με την ψυχή του,  που πληγώθηκε και ξεριζώθηκε η καρδιά του, που πόνεσε, προδόθηκε και κυριεύτηκε από μίσος και οργή . Στιγμές που ερωτεύτηκε και δόθηκε ολοκληρωτικά, που ένιωσε τη μαγεία της αγάπης στη ζωή του κι άλλες που λύγισε από την  ψευτιά και την αθλιότητα των ανθρώπων. Στιγμές που πέτυχε τους στόχους του κι ένιωσε περήφανος κι άλλες που απογοητεύτηκε κι έφτασε ένα βήμα πριν τα παρατήσει. Οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι, άνθρωποι της καθημερινής συναναστροφής, ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο στη ζωή μας. Κάποιοι ρόλοι τελειώνουν γρήγορα, σχεδόν μόλις ανοίξει η αυλαία, κι άλλοι πρωταγωνιστούν μέχρι το τέλος και δίνουν μάχη να κρατηθούν στη σκηνή.

Άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή μας για πολλούς λόγους. Άλλους τους απομακρύνει ο θάνατος κι άλλους η ίδια η ζωή. Αυτή η φυγή ποτέ δεν είναι ανώδυνη. Χαράσσεται στη μνήμη και μένει εκεί μαζί με τις αναμνήσεις. Άνθρωποι δικοί μας που δεν είναι πλέον στη ζωή μας και μας λείπουν. Άνθρωποι που έφυγαν και δεν θα επιστρέψουν κι άλλοι που η απουσία τους μετατράπηκε σε λύτρωση . Κάποιοι βιάστηκαν να φύγουν κι άλλοι έμειναν πολύ και άφησαν πληγές που δεν γιατρεύονται εύκολα. Βλέπεις ο χρόνος δεν γυρνά πίσω, οι στιγμές περνούν και δεν ξανάρχονται , μαζί με αυτές και τα χαμένα χρόνια.

Έτσι είναι η ζωή. Άνθρωποι, ρόλοι, καταστάσεις, ανάμεικτα συναισθήματα εναλλάσσονται κι ανατρέπουν κάθε σχέδιο, κάθε σκέψη. Αυτά που θες ίσως δεν τα αποκτήσεις ποτέ κι αυτά που δεν περίμενες ποτέ ότι θα μπορούσες να είχες, έρχονται μόνα τους, σαν δώρο.

Πρέπει να ξεχωρίσεις ποιοι είναι οι περαστικοί και ποιοι θέλουν να μείνουν, έστω και με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που θέλεις. Δεν είναι όλος ο κόσμος σκληρός και αναίσθητος, κι αυτό είναι μία ελπίδα στη ζωή του καθενός. Μέσα στο πλήθος υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να φέρονται , να εκτιμούν, να αγαπούν και να είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι. Επειδή το θέλουν κι όχι γιατί έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτό.

Αν κουράστηκες από τα σημάδια που σου αφήνουν οι περαστικοί, κλείσε την πόρτα και μην αφήνεις άλλους να περάσουν. Κράτα αυτούς που αξίζουν και ψάξε αυτούς που χρειάζεσαι.

Κυρίως, όμως, πρόσεχε τον εαυτό σου. Αυτόν θα τον έχεις μέχρι το τέλος. Αυτός θα κλείσει την αυλαία και θα εισπράξει το χειροκρότημα. Πρόσεχε εσένα και ζήσε .

Δημοσιευμένο στην εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας

Οι αρνητικοί άνθρωποι

Οι αρνητικοί άνθρωποι

Δεν ξέρω εάν φταίει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το στρες, οι πολλές ευθύνες που αναλαμβάνουν οι άνθρωποι σήμερα, τα προσωπικά βιώματα ή απλώς ο χαρακτήρας που κάποιοι άνθρωποι εκπέμπουν έναν πολύ έντονο αρνητισμό. Είναι αυτοί που δύσκολα ξεχωρίζουν το θετικό σε κάτι που συμβαίνει, που βλέπουν μόνο τα λάθη κι δυσκολεύονται να εντοπίσουν το σωστό. Αυτοί που δεν κοιτούν στο βάθος των πραγμάτων, δεν αξιολογούν σωστά, παρά μόνο κρίνουν εύκολα και βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα, πέρα από κάθε λογική και πραγματικότητα.

 Αυτούς τους ανθρώπους τους διακρίνει μία απαισιοδοξία και μία δυσπιστία, την οποία προσπαθούν να την μεταδώσουν στους γύρω τους, θεωρώντας ότι αυτό που βλέπουν αυτοί είναι το σωστό. Δεν δέχονται άλλη γνώμη. Οτιδήποτε συγκρούεται με τα δικά τους πιστεύω, οι αρνητικοί άνθρωποι τα δέχονται ως προσβολή και ως αντίδραση των άλλων προς αυτούς, βγάζοντας μία έντονη άμυνα έως και επιθετικότητα. Ως απάντηση θεωρούν ότι είναι ρεαλιστές και βλέπουν τα πράγματα ως  έχει, όμως αυτό δεν ισχύει. Το αίσθημα ανασφάλειας να δεχθούν το διαφορετικό, αυτό που δεν ταιριάζει με τις δικές τους αντιλήψεις, τους οδηγεί σε μία συμπεριφορά έντονης νευρικότητας και ξεσπάσματος.

Αυτούς τους ανθρώπους θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε και ως εγωιστές ακόμη και κομπλεξικούς. Έχει σημασία να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο από το να το βλέπεις μισοάδειο. Έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τη ζωή και τη στάση που κρατάς απέναντι στις δυσκολίες που προκύπτουν. Έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους και πως σέβεσαι τις αδυναμίες τους, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθενός, τα υπέρ και τα κατά του χαρακτήρα κάποιου.

Ως αποτέλεσμα οι αρνητικοί άνθρωποι δεν ικανοποιούνται εύκολα. Πολλές φορές προσβάλλουν, είναι απόλυτοι στις απόψεις τους, άδικοι και επικριτικοί. Αυτή η συμπεριφορά επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία όλων όσων συναναστρέφονται μαζί τους, στους οποίους προσπαθούν να φορτώσουν  τύψεις και ενοχές για πράγματα που έγιναν.

Η ζωή θέλει αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη για το καλύτερο. Βλέποντας την όμορφη πλευρά των πραγμάτων, αυτομάτως απομακρύνεις κάθε αρνητική σκέψη και οτιδήποτε σου χαλάει τη διάθεση και την εικόνα που θέλεις να έχεις για τους ανθρώπους γύρω σου. Ο αρνητισμός βλάπτει σοβαρά πρώτα το ίδιο το άτομο που το χαρακτηρίζει αυτή η συμπεριφορά και έπειτα τους γύρω. Όταν το άτομο το αντιληφθεί αυτό, τότε γίνεται το πρώτο βήμα για την αλλαγή προς το καλύτερο.

Δημοσιευμένο στην εφημερίδα ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Κοινωνική διχτ…ίωση

Η εξελισσόμενη διάδοση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα γνωστά σε όλους social media, τα καθιστά πλέον ως ένα πολυεργαλείο του διαδικτύου.  Έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, καθώς ενισχύουν την κοινωνικότητα των ατόμων, παρέχουν αμφίδρομη επικοινωνία και εξυπηρετούν πολλές ανάγκες, επαγγελματικές, ψυχαγωγικές, κοινωνικές, φιλανθρωπικές, πολιτισμικές και παράλληλα  επιτρέπουν τη δημόσια και ελεύθερη μετάδοση πληροφοριών αλλά και την ελεύθερη έκφραση των πολιτών.

Ο αριθμός των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς από έτος σε έτος σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Πέρα από τη χρησιμότητά τους, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι αρνητικές επιπτώσεις των social media στην ψυχολογία των χρηστών, και κυρίως των νέων, που είναι πιο ευάλωτοι ως πληθυσμιακή ομάδα και κάνουν μεγαλύτερη χρήση, η οποία αγγίζει τα όρια της εξάρτησης και πολλές φορές μάλιστα τα ξεπερνά, με πολύ αρνητικά αποτελέσματα, τόσο για τον ίδιο τον χρήστη όσο και για το οικείο περιβάλλον του.

Η αποχαύνωση που δημιουργεί ο κόσμος των social media απομακρύνει τους χρήστες από την κοινωνική ζωή, με επιπτώσεις στην εργασιακή απόδοση, στις προσωπικές σχέσεις, στις επιδόσεις των μαθητών στις σχολικές απαιτήσεις, ακόμη και στην υγεία, όχι μόνο την ψυχική και τη σωματική.

Ο χρήστης νοσεί ψυχικά και σωματικά και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της ζωής του, επηρεαζόμενος από όλα όσα βλέπει στο διαδίκτυο. Παρακολουθεί τις δημοσιεύσεις άλλων χρηστών, ζηλεύει,  προσπαθεί να συναγωνιστεί, να αυτοπροβληθεί, να κερδίσει το ενδιαφέρον άλλων χρηστών, να δείξει ότι είναι πιο κοινωνικός από τους άλλους, ότι έχει ενδιαφέρουσες δραστηριότητες, ακόμη και περιουσιακά στοιχεία που θα του ανεβάσουν την αξία ως άτομο.

Αρκεί να φανταστούμε το διαδίκτυο ως έναν τεράστιο ωκεανό, όπου καθημερινά χιλιάδες χρήστες κολυμπούν παγιδευμένοι στα δίχτυα των κοινωνικών μέσων δικτύωσης , τα οποία τους προσφέρουν  μία εικονική πραγματικότητα και τους κατευθύνουν στην μοναξιά και την αποξένωση από τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Πληθώρα προσωπικών δεδομένων του κάθε χρήστη είναι διαθέσιμα για τον οποιονδήποτε, για οποιαδήποτε χρήση, με αποτέλεσμα πολλές φορές οι χρήστες να γίνονται θύματα, με κίνδυνο τη ζωή τους.

Ο τρόπος χειρισμού των χρηστών και κυρίως των νέων που είναι εξαρτημένοι από τα social media απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι όποιες τάσεις εθισμού και να ενισχυθεί η κοινωνικότητά τους και με άλλους τρόπους, πέρα του διαδικτύου.

 Ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου στην ευαισθητοποίηση και πλήρη ενημέρωση των νέων για την ορθή και συνετή χρήση του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είναι πολύ σημαντικός, σε συνδυασμό με εκστρατείες ενημέρωσης για την παροχή βοήθειας σε όσους έχουν πέσει θύματα παραβατικής συμπεριφοράς στα πλαίσια κάποιου μέσου κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι ένα αντικείμενο, κινητό τηλέφωνο, τάμπλετ ή ηλεκτρονικός υπολογιστής, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον άνθρωπο. Η ηλεκτρονική επικοινωνία δεν συγκρίνεται με την προσωπική. Η τεχνολογία δεν αντικαθιστά την κοινωνική και επαγγελματική μας δραστηριότητα.

Η αξία των ανθρώπων και διαφόρων δράσεων που μας γεμίζουν συναισθηματικά, ομορφαίνουν και δίνουν ενδιαφέρον και νόημα στη ζωή μας δεν συγκρίνεται με καμία οθόνη εικονικής πραγματικότητας. Το διαδίκτυο πρέπει να παραμείνει ένα εργαλείο και μόνο και σε καμία περίπτωση να μην  αντικαταστήσει τον άνθρωπο, τον ίδιο μας τον εαυτό. 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας

Η ώρα της αυτοκριτικής

Θέλει μεγάλη δύναμη να πάρεις την απόφαση να αξιολογήσεις τον εαυτό σου. Είναι εύκολο να το κάνεις για τους άλλους. Να βρίσκεσαι στη θέση του θεατή και να ρίχνεις τα βέλη σου σ’ αυτούς που βρίσκονται στη μάχη. Μέσα στην αρένα όμως πρέπει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου και να παλέψεις για να βγεις ζωντανός.

Χρειάζεται κάποια στιγμή και λίγη αυτοαξιολόγηση. Να γίνεις κριτής του εαυτού σου. Να δεις τι έχεις κάνει μέχρι τώρα, πως συμπεριφέρεσαι, ποιους στόχους πέτυχες, γιατί απέτυχες, τι λάθη έκανες και τι έφταιξε. Να διαπιστώσεις εάν είσαι ο εαυτός σου ή τον έχασες στην προσπάθειά σου να ικανοποιήσεις κάποιους άλλους. Αυτούς που το μόνο που ήθελαν ήταν να ρουφήξουν κάθε σταγόνα αξιοπρέπειάς σου και να σε πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, επιρρίπτοντας σου ευθύνες για πράγματα που έκανες και γι΄αυτά που δεν έκανες.

Έρχεται, λοιπόν, η στιγμή να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να κάνεις τη δική σου κριτική. Σε σένα. Στις πράξεις σου και τη συμπεριφορά σου απέναντι στους άλλους αλλά και στον εαυτό σου.

Ένα μικρό διάλλειμα από το παιχνίδι της ζωής για να καταστρώσεις νέα στρατηγική αφού οι κινήσεις σου μέχρι στιγμής δεν αποδίδουν όπως σχεδίαζες. Κι εσύ θέλεις τη νίκη ή τουλάχιστον μία αξιοπρεπή ήττα. Εκεί στοχεύεις και πρέπει να εντοπίσεις τα λάθη σου.

Πέρα από την εικόνα, υπάρχει η ουσία των πραγμάτων κι αυτή φαίνεται στις πράξεις σου.  Κάποιες φορές μπορεί να μην παίρνεις αυτό που αξίζεις, σημασία έχει να δίνεις, να προσφέρεις, με την καρδιά σου και με την αγάπη σου, και να γεμίζεις από αυτό. Δεν μπορείς να τα βάλεις με την αχαριστία του κόσμου. Μπορείς όμως να προφυλάξεις τον εαυτό σου από τη φθορά και να σταθείς στο ύψος σου. Αρκεί.

Μην φοβηθείς να είσαι σκληρός μ ε τον εαυτό σου. Χρειάζεται πολλές φορές ένα ισχυρό σοκ για να συνέλθεις από τη δίνη του κόσμου. Εξάλλου εσύ το κάνεις για να βελτιωθείς ενώ αυτοί που σου φέρονται σκληρά το μόνο που θέλουν είναι να σε πληγώσουν και να μην σε αφήσουν να γίνεις καλύτερος.

Η αυτογνωσία είναι μεγάλο προτέρημα του ανθρώπου και δυστυχώς οι άνθρωποι που το έχουν τείνουν να εξαφανιστούν.