Στο ύψος των περιστάσεων

 

Σε κάθε έκφανση της ζωής μας οφείλουμε να στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων. Εκεί που αρμόζει στην αξιοπρέπειά μας, τη θέση μας και την προσωπικότητά μας, με οποιοδήποτε κόστος.

Σε εύκολες και δύσκολες καταστάσεις, ο άνθρωπος μπορεί πολύ εύκολα να παρασυρθεί, να μην ελέγξει τον θυμό ή τη χαρά του, με αποτέλεσμα να εκτεθεί και να προσβάλλει τον ίδιο του τον εαυτό με τη στάση του. Τα γεγονότα δεν ελέγχονται, ούτε η συμπεριφορά των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρεφόμαστε. Ελέγχεται όμως η αντίδρασή μας, η στάση μας και τα λεγόμενά μας. Πόσο μάλλον, όταν κάποιος βρίσκεται σε θέση επιρροής ή εξουσίας, εκεί επιβάλλεται να προστατέψει όχι μόνο τη δική του προσωπικότητα αλλά και όλων όσοι εξαρτώνται και επηρεάζονται από αυτόν.

Η ηθική και οι αξίες πολύ συχνά θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος και της δόξας. Η δίψα για προσωπική ικανοποίηση, κάθε είδους, γίνεται η αιτία όχι μόνο να μην σταθεί κάποιος στο ύψος των περιστάσεων αλλά να πέσει τόσο χαμηλά που να κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Οι αναπαυτικές καρέκλες άρχισαν να φιλοξενούν πλέον ανθρώπους χωρίς κανένα ίχνος ανθρωπιάς και σοβαρότητας. Τραγελαφικές δηλώσεις και πράξεις δήθεν ενδιαφέροντος για να πειστεί το κοινό ότι κάτι γίνεται. Μα είναι δυνατόν; Πόσο υποτιμάται η νοημοσύνη του κόσμου;

Όποιος έχει μάτια κι αφτιά βλέπει και ακούει, όμως αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να παίρνει και τις σωστές αποφάσεις την σωστή ώρα κι όταν συνειδητοποιεί ότι εξαπατάται , με οποιονδήποτε τρόπο,  να αντιδρά.

Η παθητική στάση δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο διαιωνίζει τακτικές που εμποδίζουν την εξέλιξη και την προοπτική.

Όχι άλλα κλειστά στόματα, όχι άλλα σταυρωμένα χέρια, όχι άλλη ανοχή στην ανηθικότητα και την παρανομία.

Να είσαι εδώ όταν σε χρειάζομαι

 

Τι νόημα έχουν τα μεγάλα λόγια όταν οι πράξεις είναι μικρές; Κανένα.

Να είσαι εδώ όταν σε έχω ανάγκη. Όταν ο κόσμος μου καταρρέει και δεν έχω που να πάω. Όταν το φως σβήνει και με περιβάλλει το σκοτάδι. Φοβάμαι το σκοτάδι. Όταν πέφτω και θέλω ένα χέρι να με κρατήσει να σηκωθώ. Όταν ανοίγουν οι πληγές μου και δεν μπορώ να τις γιατρέψω μόνη μου. Όταν στα μάτια μου κυλούν δάκρυα και έχω ανάγκη κάποιος να τα σκουπίσει απαλά. Όταν νιώθω μόνη και θέλω μία φωνή να μου πει «Είμαι εδώ για σένα».

Όταν τα όνειρά μου γκρεμίζονται και θέλω να τα ξαναχτίσω. Όταν η ζωή μου χάνει τα χρώματά της και θέλω να την ζωγραφίσω ξανά. Όταν νιώθω αδύναμη και ευάλωτη και θέλω έναν άνθρωπο να μου δώσει δυνάμεις. Όταν πονάω και δεν έχω που να ακουμπήσω. Όταν μέσα μου ουρλιάζουν φωνές και θέλω να τις βγάλω, να ξεσπάσω, να μιλήσω, να με ακούσει κάποιος κι ας μην πει τίποτα. Φτάνει να με ακούσει.

Να είσαι εδώ όταν σε χρειάζομαι. Όταν η ζωή μου δείχνει το σκληρό της πρόσωπο και με χτυπά αλύπητα εκεί που πονάω. Όταν δεν μπορώ να ξεπεράσω μόνη μου τα εμπόδια. Όταν χάνω το μονοπάτι. Όταν βρίσκομαι σε αδιέξοδο. Όταν η θλίψη είναι ζωγραφισμένη στα μάτια μου και το χαμόγελό μου σβήνει. Όταν λυγίζω και κινδυνεύω να σπάσω. Όταν φτάνω στο γκρεμό, κράτα με να μην πέσω.

Να είσαι εδώ όταν θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου να μου δείξει ότι δεν είμαι μόνη. Να νιώσω την ανθρωπιά. Αυτό χρειάζομαι. Δεν θέλω άλλη ψευτιά. Με κούρασε η υποκρισία και η φαινομενική τελειότητα των ανθρώπων. Θέλω ανθρώπους με ελαττώματα, αληθινούς κι όμορφους. Αυτούς που χαμογελούν με την ψυχή τους κι ο λόγος τους έχει μπέσα. Ανθρώπους με όλη τη σημασία της λέξης. Καθαρούς και αυθεντικούς.

Να είσαι εδώ στα δύσκολα, όταν με εγκαταλείπουν όλοι. Τότε σε χρειάζομαι περισσότερο. Αν δεν μπορείς στα δύσκολα, τι να σε κάνω στα εύκολα…. 

Φτιάξε τις δικές σου αναμνήσεις!

 

Παρηγοριά στην καθημερινότητά μας αποτελούν  πλέον οι αναμνήσεις. Αναμνήσεις από τις μέρες προ πανδημίας, τότε που ήμασταν ελεύθεροι να αγκαλιαζόμαστε και να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον, ακόμη και σε απόσταση αναπνοής, χωρίς φόβο, χωρίς μάσκες, χωρίς αντισηπτικά και καχυποψία εάν ο άλλος νοσεί. Τα social media ευνοούν το φρεσκάρισμα των αναμνήσεων και μας θυμίζουν στιγμές ξεχωριστές, στιγμές που μοιραστήκαμε με το διαδικτυακό μας κοινό. Στιγμές εξόδου, σε καφέ, εστιατόρια, θέατρα, εκδηλώσεις και συναυλίες, στιγμές με φίλους, συνεργάτες και συγγενείς, γιορτές, πάρτυ, επαγγελματικές συναθροίσεις, βόλτες στους δρόμους, στην αγορά, εκδρομές και ταξίδια χωρίς περιορισμούς, πρόστιμα και απαγορεύσεις.

Να λοιπόν, που σήμερα, ένα χρόνο μετά την απότομη αλλαγή στις ζωές μας, φτάσαμε στο σημείο αντί να δημιουργούμε αναμνήσεις για το μέλλον, να ζούμε αναπολώντας το παρελθόν. Μέσα στην τόσο έντονη επιθυμία για ζωή, κυριαρχεί ο φόβος, η δυσπιστία, η αμφιβολία και η ανασφάλεια. Η ψυχολογική κατάσταση του κόσμου δοκιμάζεται καθημερινά, η οικονομική εξαθλίωση συνεχώς αυξάνεται, οι κοινωνικές ανισότητες αναπτύσσονται ραγδαία και η ατομική ευθύνη γίνεται αιτία κοινωνικής διάσπασης και διχογνωμίας. Η αναποτελεσματικότητα των μέτρων έχει αρχίσει να προβληματίζει έντονα τους αρμοδίους και να κουράζει τον κόσμο, η αμφιβολία για το αύριο δεν επιτρέπει περιθώρια για ουσιαστικές αποφάσεις και το ιντερνετικό δικαστήριο καθημερινά δικάζει και προδικάζει ανθρώπους και καταστάσεις. Τα ΜΜΕ έχουν αρχίσει να χάνουν την αξιοπιστία τους και η επιστήμη δείχνει αδύναμη απέναντι στην διχασμένη κοινή γνώμη.

Τι θα γίνει τελικά σήμερα , αύριο; Κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά. Όμως, το να αφήνεις τη ζωή σου στην τύχη σίγουρα δεν είναι λύση.

Καλές οι αναμνήσεις , δημιουργούν νοσταλγία , χαμόγελα και δάκρυα στα μάτια, όμως η ζωή προχωρά , μαζί της κι εμείς. Σκοπός μας να δημιουργούμε αναμνήσεις, συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε στιγμή.

Μια συγνώμη δεν αρκεί

 

Το ατυχές περιστατικό με τον ξυλοδαρμό του σταθμάρχη έφερε για ακόμη μία φορά στην επιφάνεια το ζήτημα της παραβατικότητας.

Η νεανική παραβατικότητα, συγκεκριμένα, παρατηρείται αρκετά συχνά και αποτελεί ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που απασχολεί τόσο την κοινωνία όσο και τις αρχές και τους ειδικούς ως προς τον χειρισμό της.

Ο μη ελεγχόμενος θυμός, οι έντονες αντιδράσεις, τα διαφόρων ειδών ξεσπάσματα, οι όποιες επαναστατικές  τάσεις και επιδείξεις δυνάμεων αποτελούν μεγάλο μέρος των αιτιών που προκαλούνται τέτοιου είδους περιστατικά, με τα θύματα πολλές φορές να μην μπορούν να αντιδράσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να καταλήγουν στο νοσοκομείο και ακόμη χειρότερα στον τάφο. Ο νόμος προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες αντιμετώπισης του θύτη, λόγω ηλικίας, κι αυτό προκαλεί προβληματισμό και μάλιστα κάποιες φορές αντιδράσεις από τις οικογένειες και τον στενό κύκλο των θυμάτων, κι όχι μόνο.

Ίσως το να οδηγηθεί στη φυλακή ένας ανήλικος να μην αποτελεί λύση αλλά και η υπό περιορισμούς ελευθερία δεν εξασφαλίζει ότι δεν θα συμβεί παρόμοιο περιστατικό. Η μεταμέλεια δεν δικαιολογεί την κάθε μορφής βία , αντιθέτως μπορεί να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά. Η συγνώμη δεν γιατρεύει πληγές , δεν διαγράφει τη μνήμη, δεν επαναφέρει ζωές, δεν γυρίζει το χρόνο πίσω.

Εδώ αξίζει να αναρωτηθούμε που οφείλονται αυτές οι παραβατικές συμπεριφορές. Το πρόβλημα πρέπει να εντοπιστεί στη ρίζα του.

Οι ψυχολογικοί παράγοντες έχουν τον πρωτεύοντα ρόλο. Παιδιά μεγαλωμένα χωρίς καμία στέρηση και άρνηση σε τίποτα, καλομαθημένα ή κακομαθημένα όπως και να τα πεις δεν έχει σημασία, παιδιά που δεν μεγάλωσαν με την απαραίτητη οικογενειακή θαλπωρή και αγάπη, παιδιά μεγαλωμένα με πολλές στερήσεις και κακουχίες, παιδιά εγκαταλελειμμένα, παιδιά με γονείς αδιάφορους ή βίαιους, παιδιά με μία ψυχολογία μπερδεμένη τόσο που δεν τους επιτρέπει να προσδιορίσουν τον εαυτό τους .

Ο ρόλος των γονέων και της οικογένειας είναι ο πιο σημαντικός κι από την άλλη το σχολείο συμπληρώνει,  με το μάθημα της ψυχολογίας να κρίνεται πιο απαραίτητο όσο ποτέ. Είναι πολύ σημαντικό ένα παιδί να μάθει από μικρή ηλικία να ελέγχει τον θυμό του και τις αντιδράσεις του, να μιλάει για ότι το απασχολεί, να σέβεται τον εαυτό του και τους γύρω και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση. Εάν δεν πιάσεις το πρόβλημα από τη ρίζα , θα φυτρώνει συνέχεια. Κι επειδή η κοινωνία και κυρίως οι νέοι έχουν την τάση να παραδειγματίζονται από όσα βλέπουν , με το διαδίκτυο να επιδρά πολλές φορές αρνητικά ηρωοποιώντας ανθρώπους, ούτε η αυστηρή τιμωρία αλλά ούτε και η ανέχεια είναι λύση. Το να στερήσεις την ελευθερία ενός νέου ανθρώπου δεν είναι αρεστό αλλά το να στερήσεις μία ανθρώπινη ζωή πάνω σε μια στιγμή ανεξέλεγκτης συμπεριφοράς και μη ελεγχόμενου θυμού, μαγκιάς ή επανάστασης στο κατεστημένο είναι χειρότερο.

 Ας προβληματιστούμε λοιπόν και ας περάσουμε σε ουσιαστικές πράξεις, πέρα των διαπιστώσεων.

Η καραντίνα , ο εγκλεισμός και η μοναξιά πηγές δημιουργίας και αντοχής ! Η Τούλα Χαριτίδου ζωγραφίζει τη Γυναίκα στην καραντίνα.

Όλα όσα βιώσαμε μέσα στο 2020 και κυρίως η περίοδος της καραντίνας και του εγκλεισμού επηρέασαν την ψυχολογία μας αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για δημιουργία.

 

Η Τέχνη αποτελεί έναν ξεχωριστό τρόπο έκφρασης και δίνει την ευκαιρία όχι μόνο στον δημιουργό αλλά και στον θεατή να μυηθεί σε μία άλλη κατάσταση.

Η γνωστή ζωγράφος Τούλα Χαριτίδου,  το γένος Τσακιρίδη, από την Πτολεμαΐδα αποτύπωσε στα έργα της την γυναίκα μέσα στην καραντίνα, σε δημιουργίες ιδιαίτερες, εστιάζοντας στον τρόπο που η ίδια αντιλήφθηκε αυτήν την κατάσταση.

Η γυναίκα σαν σύμβολο δημιουργίας και ζωής αποτελεί το αγαπημένο θέμα της κ. Χαριτίδου. Μαθητευόμενη  στο Εργαστήρι του Θεόδωρου Ζυρπιάδη από το 1999 έως το 2002, η Τούλα Χαριτίδου διατηρούσε εργαστήρι ζωγραφικής για παιδιά μέχρι το 2017, έχει πραγματοποιήσει από το 2003 οκτώ ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό.

“Τα συναισθήματα ανεβοκατεβαίνουν στην καραντίνα και επηρεάζουν την καθημερινότητα όλων μας”, δηλώνει η ζωγράφος Τούλα Χαριτίδου. ‘Στην τέχνη που είχα εγώ καταφύγιο, γιατί ανήκω και σε ομάδα υψηλού κινδύνου θα βρει κανείς το Πάσχα μου, την Άνοιξη, τα Χριστούγεννα, την ανάγκη μου να προστατεύσω δικούς μου ανθρώπους, την λύπη μου για δικούς μου ανθρώπους που νοσηλευόταν, την λαχτάρα μου να δω τα εγγόνια μου που μου λείπουν…”.

Αυτό το Πάσχα επέλεξα να μην ζωγραφίσω τα αυγά αλλά να γράψω πάνω τους τα ονόματα των ανθρώπων που υπό διαφορετικές συνθήκες θα ήμασταν μαζί. Τούλα Χαριτίδου

 

Πινελιές τέχνης και φαντασίας!

 Ταλαντούχες γυναίκες τολμούν και δημιουργούν , με φαντασία και μεράκι!

Ένα πινέλο, ένας καμβάς ή ένα απλό άσπρο χαρτί και λίγα χρώματα αρκούν για να πάρουν ζωή οι σκέψεις και τα συναισθήματα. Αυτή η ομορφιά που βλέπουν τα μάτια κι αποτυπώνουν με ταλέντο σε έναν πίνακα, διατηρούν  ζωντανές εικόνες που χαράζονται στη μνήμη, στην καρδιά.

 

Κατερίνα Μαλιάγκα

Πέντε ταλαντούχες κυρίες από το Βόιο παρουσιάζουν τον αγαπημένο τους πίνακα και αποδεικνύουν πως η αγάπη για την τέχνη μπορεί να φέρει όμορφα και ξεχωριστά αποτελέσματα.

 

Καθεμία με τη δική της συλλογή έργων, εμπνέεται από τα πιο απλά , από εικόνες της καθημερινότητας ή πρόσωπα αγαπημένα, από τοπία που έχουν λατρέψει κι αυτά που ονειρεύονται και θέλουν να ζωντανέψουν στο μυαλό. Στη συλλογή τους μπορεί να βρει κάποιος έργα με ευαισθησία και απερίγραπτη ομορφιά. Ζητήσαμε να διαλέξουν ένα αγαπημένο τους έργο και να σας το παρουσιάσουμε , με την ευχή η νέα χρονιά να είναι ακόμη πιο δημιουργική και με περισσότερες όμορφες εικόνες και συναισθήματα.

 

Κατερίνα Μαλιάγκα

“Η ζωγραφική είναι εικόνες, αναμνήσεις, αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένοι προορισμοί, πόθοι και επιθυμίες. Η αγάπη για τη φύση και την ομορφιά που την περιβάλλει, τα ζώα και τα τοπία αποτελούν πηγή έμπνευσης για να αποτυπωθούν σε έναν πίνακα αυτό που θέλω να δώσω ζωή”, Κατερίνα Μαλιάγκα.

Ολυμπία Λαζόγκα

Η νεκρή φύση απεικονίζει με μία ψευδαίσθηση τα υλικά αγαθά, συμβολίζει την ευμάρεια και προορίζεται να στολίσει τραπεζαρίες ή σαλόνια. Ειδικότερα τα ώριμα φρούτα συμβολίζουν τη γονιμότητα, την αφθονία, μεταφορικά τον πλούτο και την ευημερία.

“Ψάχνοντας στο διαδίκτυο να βρω μια φωτογραφία που θα μπορούσα να ζωγραφίσω για να στολίσει τον τοίχο στην τραπεζαρία του σπιτιού μου έπεσα πάνω στον συγκεκριμένο πίνακα…..τα χρώματα και οι παραπάνω συμβολισμοί σε συνδυασμό με την ύπαρξη του ελληνικού στοιχείου (του πλεκτού), με οδήγησε να δημιουργήσω αυτόν τον πίνακα με μικρές αλλαγές από την πρωτότυπη φωτογραφία” , Ολυμπία Λαζόγκα.

Αγγελική Κακούλη

“Ένα έργο εμπνευσμένο από την αγράμπελη της αυλής μου και τα υπέροχα χρώματα του φθινοπώρου”, Αγγελική Κακούλη.

Έφη Ώττα

“Αρχοντικό Πούλκως, αυτή η αρχοντιά των σιατιστινών σπιτιών μιας άλλης εποχής εμπνέει και συγκινεί”, Έφη Ώττα.

 

Περιστέρα Σιάσιου

 

Το φαινόμενο του ετεροχρονισμού

 

Τραγική διαπίστωση των ημερών δεν είναι μόνο τα  ετεροχρονισμένα κρούσματα που καταγράφηκαν στην Κοζάνη και φυσικά προκάλεσαν κοινωνική αναστάτωση διότι στάθηκαν η αιτία μία ολόκληρη περιοχή να βρίσκεται επί τρεις μήνες σε κατάσταση ανατολής, με ότι αυτό συνεπάγεται σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά ότι γενικά ο ετεροχρονισμός είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται έντονα τελευταία.

Η Δυτική Μακεδονία είναι μία ξεχωριστή περιοχή της χώρας μας, η μοναδική περιφέρεια που δεν βρέχεται από θάλασσα αλλά με έντονη παρουσία του υδάτινου στοιχείου,  με απερίγραπτες φυσικές ομορφιές και μοναδικά προϊόντα , με τη δική της κουλτούρα και πολιτισμό και ανθρώπους που καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να κρατούν ζωντανή την παράδοση, τα ήθη και έθιμα του τόπου τους, με δικό της παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης και έναν επιχειρηματικό κόσμο που  με την εξωστρέφειά του αναδεικνύει την περιοχή και ότι παράγεται σε αυτήν.

Παρ’ όλα αυτά , η μετάβαση στην μεταλιγνιτική εποχή και οι αλλαγές που θα επέλθουν στα μοντέλα εργασίας και ανάπτυξης, καθώς και οι ευκαιρίες που θα πρέπει να αξιοποιηθούν για επενδύσεις και αναπτυξιακό σχεδιασμό  δεν έχουν αντιμετωπιστεί ακόμη με την σοβαρότητα που θα έπρεπε από τα αρμόδια όργανα του κράτους.

 Ποιος είναι ο στρατηγικός σχεδιασμός ανάπτυξης για την Δυτική Μακεδονία και  πως θα ισοσκελιστούν οι οικονομικές απώλειες από το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων στην περιοχή ώστε να αντικατασταθεί η παραγωγική δραστηριότητα της ,  είναι ερωτήματα που όχι απλά έπρεπε να έχουν ήδη απαντηθεί αλλά να έχει ξεκινήσει η υλοποίηση του master plan πριν να είναι πολύ αργά.

Ο ετεροχρονισμός παρατηρείται εδώ και χρόνια σε ουσιαστικές πολιτικές παρεμβάσεις και εξακολουθούμε να γινόμαστε μάρτυρες μικροπολιτικών τακτικών που αποσκοπούν στην προσωπική προβολή και ανέλιξη αυτών που ασχολούνται με τα κοινά.  Σε μία περιοχή όπως η Δυτική Μακεδονία όπου ο κάθε τόπος έχει τα δικά του συγκριτικά πλεονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες του απαιτείται ένα μοντέλο ανάπτυξης με οριζόντιες και κάθετες παρεμβάσεις, βασιζόμενες στα παραγωγικά μοντέλα της κάθε περιοχής , λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά του εδάφους, τα πληθυσμιακά κριτήρια και τις δυνάμεις των τοπικών οικονομιών, ώστε συνδυαστικά να διαμορφωθεί μία ολοκληρωμένη και ελκυστική πρόταση, υλοποιήσιμη άμεσα , που θα στοχεύει τόσο στην τουριστική βιομηχανία όσο και σε επιχειρηματικές συνέργειες.

Οι συνεχώς αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες οδηγούν στην αξιοποίηση των ΑΠΕ, οι οποίες ναι μεν έχουν πολλά οφέλη , όμως θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η κλιματική αλλαγή που θα επέλθει από τη χρήση τους, η οποία θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον πρωτογενή τομέα ανάπτυξης της περιοχής. Το στάδιο των διαβουλεύσεων ίσως κράτησε πολύ.

Ας θυμηθούμε τη γνωστή παροιμία «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν…» γιατί απ’ότι φαίνεται κάποιοι περιμένουν να πεινάσουμε για να αποφασίσουν τι θα μαγειρέψουν….

Δημοσιευμένο στο www.togethermag.gr