Κοινωνία σε κατάσταση αναστολής; Ως πότε;

 

Βρεθήκαμε πάλι στα πλοκάμια της καραντίνας. Σαν να μας τιμώρησαν γιατί δεν είμασταν φρόνημα παιδιά. Οι δρόμοι ησύχασαν κι οι άνθρωποι στην γωνία, με το ένα πόδι σηκωμένο, περιμένουν να δουν τι θα ξημερώσει.

Η επιχειρηματικότητα στο μάτι του κυκλώνα και το εργατικό δυναμικό σε αναστολή. Ως πότε; Θα δείξει. Μέχρι να δείξει όμως , ας αναρωτηθούμε ποιοι θα επιβιώσουν και πως. Εκτός από την περιβόητη πανδημία, κάποιοι ίσως κινδυνέψουν κι από άλλους λόγους . Το άγχος είναι μεγάλος εχθρός του ανθρώπου και η απόγνωση για το πώς θα ζήσει κάποιος χωρίς δουλειά , με τα χρέη να τον πνίγουν, μπορεί να οδηγήσει σε άσχημες καταστάσεις.

Η κοινωνία βρίσκεται σε αδράνεια. Με το pause  πατημένο, περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει. Πως θα αντιμετωπιστεί ο covid, πως θα στηριχθεί το δημόσιο σύστημα υγείας, τι θα γίνει με την εκπαίδευση, πως θα κρατηθεί ζωντανός ο επιχειρηματικός κόσμος;

Θύματα του τοπικού lockdown και τα αγαπημένα μας στέκια. Καταστήματα εστίασης, εμπορικά καταστήματα, κομμωτήρια, γυμναστήρια κ.ά. Εκεί που χτυπά η καρδιά της τοπικής οικονομίας, εκεί που επιλέγεις να περνάς ευχάριστα τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο σου, εκεί που συναντάς τους φίλους και τους γνωστούς κι ανταλλάσσεις μερικές κουβέντες, συζητάς , γελάς , ηρεμείς. Μακριά από το άγχος και τα προβλήματα. Εκεί που κάποιες φορές περνάς χρόνο μόνος σου, κάνοντας τις αγορές σου ή απολαμβάνοντας το φαγητό ή τον καφέ σου.

Τα αγαπημένα μας στέκια ερήμωσαν κι αργοπεθαίνουν, μαζί μ’ αυτά και η κοινωνία. Δεν αντέχει ο άνθρωπος να τον περιορίζεις, να του στερείς την κοινωνικότητα και τις αγαπημένες του συνήθειες. Μπορεί για κάποιους η έξοδος να θεωρείται περιττή αλλά για κάποιους άλλους είναι η καθημερινότητά τους, κομμάτι της ζωής τους.

Κανείς αρμόδιος δεν μπορεί να μας πει με σιγουριά πόσο θα κρατήσει όλη αυτή η κατάσταση περιορισμού, αν θα είναι μόνο 14 ημέρες ή και παραπάνω. Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο θα αντέξει η κοινωνία. Ο χειμώνας έχει τις δικές του δυσκολίες και τώρα προστίθενται κι άλλες. Οι δηλώσεις συμπαράστασης και το χάιδεμα στην πλάτη δεν ωφελεί. Ο κόσμος κουράστηκε από τα λόγια. Σε αναμονή ουσιαστικών παρεμβάσεων, το συντομότερο δυνατό, από την πλευρά της Πολιτείας,  ας ευχηθούμε αυτή η αναστολή να μην γίνει μόνιμη κατάσταση.

Δημοσιευμένο στο www.togethermag.gr

Η αξία του καθενός

 

«Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αξία και είναι μοναδικός». Ξεκινώ μ’ αυτή τη φράση γιατί την πιστεύω και τη θεωρώ ότι πιο όμορφο μπορεί να πεις κανείς για τον εαυτό του. Αξίζουμε, ναι. Γι’ αυτό που είμαστε ο καθένας, για όσα κάνουμε, για όσα προσπαθούμε, για όσα επιδιώκουμε και στοχεύουμε. Κάθε άνθρωπος διαφορετικός, αλλά ξεχωριστός. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι ίδιοι και δεν το θέλουμε άλλωστε. Αποφάσεις και επιλογές στην προσωπική και επαγγελματική μας ζωή, σωστά και λάθη, όλα αυτά διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας, είναι εμπειρίες, διδάγματα.

Δυστυχώς, πολλές φορές γινόμαστε θύματα όλων όσων μας κρίνουν και προσπαθούν να μας μειώσουν, ίσως γιατί οι επιλογές μας και οι πράξεις μας δεν συμβαδίζουν με τα δικά τους πιστεύω. Η κοινωνία γίνεται αυστηρός κριτής και δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στα στερεότυπα που έχει χτίσει και δεν δέχεται όλους όσους τολμούν το διαφορετικό. Ποιο είναι αυτό; Ίσως αυτό που ταιριάζει στον καθένα και το επιλέγει μόνος του, με δική του ευθύνη γιατί το θέλει και του αρέσει. Δεν χωράμε όλοι σε καλούπια και δεν θέλουμε να χωράμε.

Η αξία του κάθε ανθρώπου δεν μειώνεται από τα λάθη του και από τις διαφορετικές επιλογές του, κι αν  μπούμε στη διαδικασία να επιτρέψουμε να μας μειώσουν τότε βλάπτουμε μόνοι μας τον εαυτό μας. Ποιος είναι ο αναμάρτητος που θα μας κρίνει και με ποια κριτήρια άλλωστε;

Δίπλα μας υπάρχει ανθρώπινος πόνος. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο κόσμος μας μπορεί να γυρίσει ανάποδα κι όλα να αντιστραφούν. Αναπάντεχα γεγονότα, με αυτά της υγείας να είναι τα πιο σοβαρά. Ανθρώπινες ζωές χάνονται καθημερινά, τόσο άδικα , τόσο ξαφνικά. Το νήμα της ζωής κόβεται για ανθρώπους που έχουν κι αυτοί αξία και δεν πρόλαβαν να τη χαρούν. Τους το είπε κανείς άραγε πόσο αξίζουν; Άνθρωποι παλεύουν για την υγεία τους καθημερινά. Δίνουν μάχη για να συνεχίζουν να αντικρίζουν τον ήλιο και να ζουν. Κι αυτοί αξίζουν.

Βλέποντας την αχαριστία να απλώνεται, τον κόσμο να ασχολείται με τις ζωές των άλλων και την απληστία όλων όσων έχουν αυτά που επιθυμούν και δεν ικανοποιούνται , είναι να απορείς και ταυτόχρονα να ευγνωμονείς τον εαυτό σου που δεν ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία. Αξίζουμε , ο καθένας μας, γι’ αυτό που είμαστε, γι’ αυτό που γίναμε, γι’ αυτά που κάνουμε , για τον αγώνα που δίνουμε καθημερινά να ζήσουμε και να προχωράμε μπροστά.

Καταναλώνοντας τηλεοπτικά σκουπίδια

 

Τα προϊόντα της σημερινής τηλεοπτικής βιομηχανίας δείχνουν ότι η ποιότητα και η τηλεθέαση έχουν πάρει διαφορετική κατεύθυνση.

Η τηλεόραση, το αγαπημένο κουτί που αποτελούσε συνδετικό κρίκο σε μία οικογένεια δεν έχει πλέον την αίγλη που συνήθιζε  κι έχει μετατραπεί σε έναν πομπό σκουπιδιών , γεμάτο χυδαιότητα, εξευτελισμό, διαστροφή και ανοησία.

Το τηλεοπτικό κοινό έχει μετατραπεί σε μία άβουλη μάζα που καθοδηγείται από τηλεοπτικά προγράμματα που πουλάνε ανθρώπινο πόνο, σεξ, βία και ίντριγκα. Η τακτική της κλειδαρότρυπας απέδωσε καρπούς στο παρελθόν, κάνοντας τα νούμερα της τηλεθέασης να χτυπήσουν κόκκινο και τους καναλάρχες να τρίβουν τα χέρια τους.

Τα τηλεριάλιτι, τείνουν να μετατρέψουν τους τηλεθεατές σε ηδονοβλεψίες που χορταίνουν με σκουπίδια κι αφήνουν την κριτική τους σκέψη να βρίσκεται σε λήθαργο.

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η ποιότητα των τηλεοπτικών προγραμμάτων έχει υποβαθμιστεί αρκετά, κι αυτό φαίνεται από την στροφή του κόσμου στην συνδρομητική τηλεόραση. Διαφημιστικές ζώνες μεγάλης διάρκειας, τηλεοπτικές σειρές που επαναλαμβάνονται εδώ και πολλά χρόνια κι έχουν αρχίσει να κουράζουν και ριάλιτι που το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεφτιλίζουν το ανθρώπινο είδος, προσπαθώντας να υποβαθμίσουν τη νοημοσύνη του κοινού και να περάσουν συγκεκριμένα πρότυπα στους νέους σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση και την σεξουλικότητα.

Τα ΜΜΕ ανέκαθεν εκμεταλλευόντουσαν τη δύναμή τους ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης, μόνο που στην περίπτωση συγκεκριμένων τηλεοπτικών προγραμμάτων δεν μιλάμε για διαμόρφωση της κοινής γνώμης αλλά για εξευτελισμό του ανθρώπου στο βωμό του κέρδους.

Εδώ έρχεται να προστεθεί η ευθύνη του κάθε τηλεθεατή να επιλέξει τι είδους πρόγραμμα θα καταναλώσει και να αναπτύξει την κριτική του σκέψη, σεβόμενος πρωτίστως τον εαυτό του. Όπως ακριβώς φροντίζουμε το σώμα μας επιλέγοντας με προσοχή τι θα φάμε και τι θα πιούμε, με την ίδια λογική θα πρέπει να επιλέξουμε προσεκτικά τι είδους πνευματική τροφή θα καταναλώσουμε και πως θα ψυχαγωγήσουμε ποιοτικά τον εαυτό μας, στον ελάχιστο χρόνο που μας απομένει να ξοδέψουμε γι΄αυτό.

Αλλαγή σκυτάλης

 

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από την ανάληψη καθηκόντων των νέων διοικήσεων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση κι ως είθισται γίνονται αλλαγές σε θέσεις ευθύνης. Αλλαγές που τις περισσότερες φορές εξυπηρετούν προεκλογικές υποσχέσεις και δεσμεύσεις των υποψηφίων αρχηγών προς τους υποψήφιους συμβούλους τους.

Αν αναλογιστούμε ότι ο πρώτος χρόνος είναι περίοδος τακτοποίησης των διαφόρων εκκρεμοτήτων από την προηγούμενη διοίκηση, με έναν προϋπολογισμό ψηφισμένο, με διαδικασίες δρομολογημένες και πολλά θέματα που τρέχουν καθημερινά, αντιλαμβανόμαστε ότι η αλλαγή στο χρόνο δεν έχει νόημα, εκτός κι αν συντρέχουν προσωπικοί ή επαγγελματικοί λόγοι. Για το λόγο αυτό πολλοί αιρετοί ηγέτες ορίζουν τους συνεργάτες τους εξ αρχής της θητείας , αφήνοντας τους στις θέσεις αυτές μέχρι να ολοκληρωθεί ένα σημαντικό έργο και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις και μέχρι το τέλος της αυτοδιοικητικής περιόδου.

Η αυτοδιοίκηση δεν είναι επιχείρηση και φυσικά το αυτοδιοικητικό έργο έχει συνέχεια. Οι προεκλογικές υποσχέσεις για κατάληψη θέσεων ευθύνης και συχνή εναλλαγή ώστε να  μην μείνει κανείς παραπονεμένος έχουν δείξει μέχρι σήμερα ότι δυσχεραίνουν το αυτοδιοικητικό έργο και δημιουργούν εσωτερικές προστριβές , οι οποίες διασπούν την ενότητα των συνδυασμών και προκαλούν τη γνωστή φαγωμάρα. Οι θέσεις ευθύνης μέσα στην αυτοδιοίκηση απαιτούν ικανότητα και γνώση επί του αντικειμένου και δεν πρέπει να βασίζονται σε προεκλογικές υποσχέσεις. Όλοι οι εκλεγμένοι μπορούν να προσφέρουν στα κοινά κι όλοι μπορούν να διαδραματίσουν τον δικό τους ρόλο, ακόμη κι αν δεν καταλάβουν μια θέση ευθύνης. Η αγάπη για τον τόπο που αναφέρεται στις προεκλογικές δηλώσεις των υποψηφίων φαίνεται από την προσπάθεια που κάνει κάθε εκλεγμένος να συνεργαστεί με τη διοίκηση και τις αρμόδιες υπηρεσίες με κάθε δυνατό τρόπο ώστε να δρομολογηθούν έργα πνοής και ανάπτυξης για τον τόπο και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της καθημερινότητας πέρα από οικονομικές απολαβές.

Εξάλλου, από τη συμπεριφορά των συμβούλων στις συνεδριάσεις των συμβουλίων, φαίνεται  σε μεγάλο βαθμό αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για τον τόπο ή αν όλα γίνονται για το φαίνεσθαι και το απολαβείν.

 

Μίλησέ μου γι’ αυτούς που μπορούν

 

Μη μου μιλάς γι’ αυτούς που θέλουν. Μίλησέ μου γι’ αυτούς που μπορούν, γι’ αυτούς που τολμούν και το κάνουν.

Κάποια στιγμή τα θέλω αρχίζουν και κουράζουν, όταν παραμένουν παγωμένα στη σκέψη, χωρίς ίχνος πράξης. Κρυφές επιθυμίες και πόθοι που δεν λένε να πραγματοποιηθούν και σκορπούν ελπίδες, χαμένες και μάταιες. Υποσχέσεις και λόγια που χαϊδεύουν τα αυτιά και ύστερα πληγώνουν την ψυχή σου. Τι να πιστέψεις, τι να περιμένεις…

Οι άνθρωποι του θέλω κι οι άνθρωποι του τολμώ. Υπάρχει μεγάλη διαφορά, κι ας μην το βλέπουν κάποιοι. Θέλει τόλμη να πάρουν σάρκα και οστά τα θέλω και να γίνουν πράξη. Βλέπεις, δεν αρκεί μόνο το θέλω . Μόνο του μοιάζει με άδειο ποτήρι που δεν πρόκειται να σε ξεδιψάσει όσο κι αν το κοιτάς.  Χρειάζεται να τολμήσεις, κι ας πέσεις , θα σηκωθείς και πάλι. Αρκεί να έχεις το βλέμμα σου στραμμένο στον ουρανό. Καμία ήττα δεν πρέπει να σε φοβίζει μπροστά στην  επιθυμία να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, να ζήσεις τα θέλω σου , να φλερτάρεις με την τόλμη.

Μίλησέ μου  γι’ αυτούς τους ανθρώπους που όχι μόνο θέλουν, αλλά μπορούν και το κάνουν. Μίλησέ μου γι’ αυτούς τους επίμονους ανθρώπους που δεν τα παρατούν αν τα θέλω δεν γίνουν πράξη, αν οι επιθυμίες δεν γίνουν πραγματικότητα, αν οι στόχοι δεν κατακτηθούν, αν τα λόγια δεν μετουσιωθούν σε έργα. Κρύβουν μία γοητεία αυτοί οι άνθρωποι, σε μαγεύει η αυθεντικότητά τους και σε μεθά ο δυναμισμός τους.

Σπάνιοι και μοναδικοί, αυτοί που τολμούν κι αρνούνται πεισματικά να παραιτηθούν από κάθε προσπάθεια. Κι ας μην τα καταφέρουν. Αρκεί που προσπαθούν. Κάθε προσπάθεια έχει την αξία της. Τίποτα δε γίνεται μάταια όταν πιστεύεις σ’ αυτό. Κάτι θα πετύχεις, θα κάνεις ένα βήμα. Μεγάλη κατάντια η στασιμότητα , δεν ταιριάζει στον άνθρωπο κι ας την επιλέγει πολλές φορές. Είναι που φοβάται και που δεν πιστεύει στις δυνάμεις του.

Μη μου μιλάς γι’ αυτούς που τάζουν, αυτούς που σκορπούν υποσχέσεις και διηγούνται παραμύθια, αυτούς που μοιράζουν ψεύτικες ελπίδες. Δεν θέλω να ακούω γι’ αυτούς τους ανθρώπους του θέλω και του λέω μόνο. Άφησέ τους να ζουν στο δικό τους κόσμο και να σπαταλούν το χρόνο τους , γεμίζοντας τη ζωή τους απωθημένα και πόθους που μοιάζουν με τιμωρία . Άσε αυτούς τους ανθρώπους να κοιτούν τα σκαλοπάτια των ονείρων τους και να μην τολμούν να κάνουν ένα βήμα. Είναι βλέπεις θύματα του θέλω. Να τους λυπάσαι κι ας το έχουν επιλέξει. Πόσες επιλογές εξάλλου στη ζωή μας μοιάζουν με τιμωρία που την επιβάλλουμε μόνοι μας στον εαυτό μας ; Γιατί  επιλέγουμε αυτό που πρέπει κι αυτό που θέλουν οι άλλοι για μας, χωρίς εμάς.

Θέλει δύναμη το θέλω να γίνει πράξη, θέλει τόλμη και αποφασιστικότητα το μπορώ και κάνω. Κι αν δεν το έχεις άνθρωπε, άστο. Μείνε στα θέλω σου παγιδευμένος κι ονειρέψου απλά αυτά που επιθυμείς.

 

Γυναίκες δυνατές…Γυναίκες με αδυναμίες

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ακούσουν μία όμορφη κουβέντα, έναν έπαινο, μία αναγνώριση γι’ αυτά που προσφέρουν, γι’ αυτά που καθημερινά αγωνίζονται να δώσουν σ’ αυτούς που αγαπούν και σ΄αυτούς που έχουν σημασία για τη ζωή τους.  Όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από ένα χέρι να κρατηθούν όταν νιώθουν ότι πέφτουν και όταν χάνουν τις δυνάμεις τους. Κάποιοι, δυστυχώς, δεν έχουν κανένα. Η μοναξιά μόνιμος σύντροφος , κάνει τη σιωπή τόσο επίπονη όσο τίποτα.

Είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεται κανείς ανάμεσα σε ανθρώπους και παρ’ όλα αυτά να νιώθει μόνος. Καλύτερο , βέβαια, από το να βρίσκεται μαζί με λάθος ανθρώπους που δηλητηριάζουν τη ζωή του και του κόβουν τα φτερά.

Η γυναίκα είναι δυνατή από τη φύση της. Έχει αυτό το χάρισμα να μοιράζει όλο της το ΕΙΝΑΙ σε κομμάτια και μετά να τα μαζεύει ένα ένα και να συνεχίζει. Είναι αυτές οι γυναίκες που θα τις έλεγες τυχερές που έχουν δίπλα τους συνοδοιπόρους σ’ αυτό το ταξίδι της ζωής,  που είναι γεμάτο περιπέτειες, μέρες ηλιόλουστες και μέρες σκοτεινές. Υπάρχουν κι αυτές οι γυναίκες που προχωρούν μόνες γιατί το έχουν επιλέξει και γιατί η ζωή τους οδήγησε σε επιλογές που όσο κι αν δείχνουν περίεργες, είναι αναγκαίες. Εύκολα θα τις κρίνεις αυτές τις γυναίκες και ακόμη πιο εύκολα θα τις παρεξηγήσεις. Επειδή παρ’ ολες τις φουρτούνες , χαμογελούν. Όχι, δεν είναι αναίσθητες, ούτε τρελές, είναι δυνατές με όλη τη σημασία της λέξης κι έχουν την  αξιοπρέπειά τους πολύ ψηλά, εκεί που της αξίζει να βρίσκεται. Δεν ανέχονται να τις ποδοπατούν, ούτε να τις εκμεταλλεύονται. Αυτές οι γυναίκες έχουν μάθει να αποκτούν ότι θέλουν με κόπο , να στερούνται και να εκτιμούν ότι τους δίνεται.

Αυτές οι δυνατές γυναίκες έχουν κι αυτές τις αδυναμίες τους, τα τρωτά τους σημεία, τις ευαισθησίες τους, όπως όλοι οι άνθρωποι. Κάποιες στιγμές λυγίζουν, πέφτουν, δακρύζουν, πονούν και ξεσπούν. Άλλες φορές μένουν σιωπηλές και αφήνουν τον χρόνο να απαλύνει τις πληγές τους. Συνεχίζουν όμως , αυτό έχει σημασία. Κλείνουν τα αυτιά τους στην κραυγή της κοινωνίας που τις στοχοποιεί και τις κρίνει για τις επιλογές τους και για τα θέλω τους που κατάφεραν και υπερίσχυσαν τα πρέπει. Δεν τις νοιάζει γιατί ξέρουν τι αξίζουν και γι΄αυτό προσπαθούν. Γυναίκες με εσωτερική ομορφιά, με δύναμη ψυχής, με αρχές και αυτοπεποίθηση. Τους αξίζει ένα μπράβο, κι αν δεν τους το λέει κανείς, ας το πουν μόνες τους στον εαυτό τους.

Μια κοινωνία γεμάτη ακόρεστους ανθρώπους

Όσοι πίστεψαν ότι ο εγκλεισμός της καραντίνας θα αλλάξει τους ανθρώπους διαψεύστηκαν οικτρά. Η δίψα για ζωή και η επιστροφή στην κανονικότητα έκανε πιο ακόρεστους τους ανθρώπους. Όρμησαν να ρουφήξουν κάθε σταγόνα όσων στερήθηκαν και κατέληξαν να πνίγονται από τις ανικανοποίητες επιθυμίες τους. Η κοινωνία βουβή συνεχίζει την καθημερινότητά της, γεμάτη ερωτηματικά για το αύριο και απογοήτευση για το σήμερα.

Η ευγένεια άρχισε να σπανίζει και η ανθρωπιά τείνει να εξαφανιστεί. Ο καθένας σκέφτεται μόνο τον εαυτό του , το πορτοφόλι του και το στομάχι του. «Η δουλειά μας να γίνεται και δεν βαριέσαι, ποιος νοιάζεται για τους άλλους»…. Αυτή η δίψα για εξουσία, χρήμα και καλοπέραση δεν θα ικανοποιηθεί ποτέ. Κοιλιόδουλοι και εραστές του μεσονυχτίου, αυτοί που πατούν επί πτωμάτων για να πετύχουν αυτό που θέλουν, χρησιμοποιώντας ανθρώπους και εκμεταλλεύοντας καταστάσεις. Βουτηγμένοι στο ψέμα και την υποκρισία , υπηρετούν πιστά το φαίνεσθαι και κρύβουν το είναι , γιατί αν το δει ο κόσμος θα τους σιχαθεί. Στην εποχή που μιλάμε για ισότητα των δύο φύλων , οι γυναίκες πρέπει να δείξουν λίγο κρέας για να βρουν δουλειά και τα προσόντα τους μπαίνουν στο συρτάρι μαζί με τα υπόλοιπα χαρτιά. Τα λάθος πρότυπα συνεχίζουν να εξαπλώνονται , οδηγώντας τους νέους σε συμπεριφορές που τους αναγκάζουν να αρνούνται τον εαυτό τους και να προσπαθούν να τον αλλάξουν για να αρέσουν. Το ψεύτικο απέκτησε αξία και το αληθινό έγινε ντεμοντέ.

Η καλή διάθεση και το χαμόγελο παρεξηγούνται και η άρνηση να αποδεχτείς αυτό που σου επιβάλλουν θεωρείται αγένεια. Κανείς δεν θα μας φιμώσει το στόμα και κανείς δεν θα μας αναγκάσει να υπηρετούμε τα δικά του θέλω και πιστεύω. Είναι μεγάλο κατόρθωμα να  διατηρείς τις αρχές σου κι ας αναγκάζεσαι πολλές φορές  να βρεθείς στο χείλος του γκρεμού.  Κι αναρωτιόμαστε , λοιπόν, σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας , τι μαθήματα ζωής τους διδάσκουμε και τι είδους εφόδια τους δίνουμε για να μπουν στην αρένα της  ακόρεστης κοινωνίας και να παλέψουν για τα όνειρά τους….