Αγαπημένο μου ημερολόγιο σου γράφω και πάλι

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο ένα χρόνο μετά αποφάσισα να επισκεφθώ τις αρωματισμένες σου σελίδες, αυτές που έχουν κρατήσει λίγη από τη μυρωδιά των νεανικών μου χρόνων, τότε που τα προβλήματά μας ήταν οι σχολικές υποχρεώσεις και οι μαθητικοί έρωτες.

Μου έχει λείψει αυτό το άρωμα, το ομολογώ, σήμερα που ο κόσμος αναδύει μία μυρωδιά μίσους, αδιαφορίας, ζήλιας και εγωκεντρισμού. Πέρασαν τόσοι μήνες από τότε που σου έγραψα κι ακόμη στερούμαστε όλα όσα αγαπάμε και μας προσφέρουν ευχαρίστηση. Τις βόλτες μας, ανέμελα και ξέγνοιαστα, τον καφέ μας στο αγαπημένο μας στέκι, το φαγητό σε ένα ταβερνάκι με καλή παρέα, μία θεατρική παράσταση, μία συναυλία, το λατρεμένο μας σινεμά, τα πάρτυ και τις κοινωνικές εκδηλώσεις, που αγχωνόμασταν τι θα φορέσουμε και ποιον θα συναντήσουμε, τη δουλειά μας υπό φυσιολογικές συνθήκες  και το κυριότερο, τους ανθρώπους μας.

Νιώθω κουρασμένη ψυχικά με όλη αυτή την κατάσταση και ξέρω ότι δεν είμαι η μοναδική. Βαρέθηκα τα εξοδόχαρτα, τα μηνύματα , τους ελέγχους, την καχυποψία, τη γκρίνια. Αχ αυτή η γκρίνια, σαν σαράκι τρώει τα σωθικά μας και καταστρέφει καθετί υγιές σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης.

Κι αυτήν η ησυχία, τόσο τρομακτική, ειδικά τη νύχτα. Μου έλειψε ο θόρυβος, η δυνατή μουσική, τα γέλια των ανθρώπων, ακόμη κι αυτή η ενοχλητική μουρμούρα του πλήθους. Τη σκέπασαν οι μάσκες. Θέλω να αγγίξω τους ανθρώπους μου στα χέρια χωρίς να τρίβομαι με αντισηπτικό σαν μολυσμένη, να νιώσω την αναπνοή  αυτών που αγαπώ, να αισθανθώ το χάδι χωρίς ενοχές, να ζήσω . Ναι, αυτό θέλω, να ζήσω. Όπως μου αρέσει, όπως εγώ έχω επιλέξει κι όπως επιθυμεί ο καθένας για τον εαυτό του.

Παρασύρθηκα πάλι, και έβγαλα το παράπονό μου . Το κρατούσα μέσα μου πολύ καιρό. Ποιος να σε ακούσει; Όλοι χαμένοι μέσα σε αυτήν την παραζάλη που ζούμε.  

Βλέπω τα παιδιά μου να ταλαιπωρούνται ώρες μπροστά στον υπολογιστή, τα καλά μου ρούχα και τις γόβες μου στην ντουλάπα να αναστενάζουν από τη μοναξιά και τη ρίζα στα μαλλιά μου να εκπέμπει sos. Από την άλλη είδα ανθρώπους να χάνονται, άλλοι να νοσούν κι άλλοι να καταστρέφονται και νιώθω ευγνώμων που είμαι καλά κι ας περνάω κι εγώ τα ζόρια μου όπως όλοι.

Θα ήθελα πολύ να γράψω πάλι αυτά τα πνευματώδες στιχάκια που γέμιζαν τις χρωματιστές σελίδες σου, αλλά δεν είναι ο καιρός πια. Μεγάλωσα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τα θυμάμαι και το πρόσωπό μου να λάμπει από χαρά. Δεν σου κρύβω ότι κάποιες φορές τα ξεφυλλίζω. Να ξυπνήσω το παιδί που κρύβω μέσα μου και το φυλάω σαν θησαυρό.

Εύχομαι την επόμενη φορά που θα σε επισκεφθώ να είμαι στο αγαπημένο μου στέκι, με την κούπα του καφέ δίπλα να μοσχοβολά ή σε κάποιο άγνωστο μέρος που θα ταξιδέψω για να γεμίσω με εικόνες και εμπειρίες.

Κλείνω με μια υπόσχεση, ΘΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΩ!

Τη ζωή μας πίσω λοιπόν...

Οι υποχρεώσεις τρέχουν, η υπομονή τελειώνει, η ψυχική εξαθλίωση αυξάνεται συνεχώς και η αγανάκτηση για τη σημερινή κατάσταση μετά από ένα χρόνο τρομοκρατίας έχει αρχίσει να προκαλεί θυμό και αντιδράσεις από τους πολίτες που προσπαθούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια και να κρατήσουν ζωντανές τις επιχειρήσεις τους.

Πόσα ακόμη σενάρια επιστημονικής φαντασίας θα ακούσουμε για την επιστροφή στην κανονικότητα;  Πόσο ακόμη θα φοβόμαστε να αγγίξουμε τους ανθρώπους μας; Πόσο ακόμη θα είμαστε τιμωρημένοι στα σπίτια μας και θα κυκλοφορούμε σαν παράνομοι επειδή θέλουμε να αναπνεύσουμε λίγο καθαρό αέρα, επειδή θέλουμε να μπούμε στο αυτοκίνητο μας και να ξεφύγουμε λίγο, χωρίς μηνύματα, εξοδόχαρτα και  πρόστιμα;

Πόσο ακόμη θα κρύβουμε το χαμόγελο μας πίσω από τις ενοχλητικές μάσκες; Πόσο ακόμη θα είμαστε καχύποπτοι για όποιον μας πλησιάζει μήπως μας μεταδώσει την αρρώστια; Πόσο ακόμη θα τρωγόμαστε μεταξύ μας για το ποιος φταίει;

Ποιος ευθύνεται που ένα χρόνο μετά ακόμη ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει και η μετάδοση του ιού συνεχίζεται . Ίσως τα μέτρα να μην αποδίδουν τελικά, ίσως να ψάξουμε λίγο πέρα από την ατομική ευθύνη και να δούμε και την κοινωνική ευθύνη. Μην ρίχνουμε το βάρος μόνο στο δημόσιο σύστημα υγείας που μέχρι πρότινος ήταν απαξιωμένο.   Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αλλά άνθρωποι γεμάτοι ζωή που θέλουν να ζήσουν, να χαρούν, να χαμογελάσουν, να ταξιδέψουν, να δουλέψουν για να επιβιώσουν χωρίς να περιμένουν επιδόματα και βοηθήματα λες και είναι ανήμποροι.

Δεν θέλουμε εμφυλίους, δεν θέλουμε διχασμούς ούτε μικροπολιτικές.

Δεν θέλουμε μπαμπούλες, τιμωρίες και έλεγχο που πάμε και τι κάνουμε.

Δεν θέλουμε διπλές, τριπλές μάσκες, αντισηπτικά και στολές αστροναύτη για να κυκλοφορήσουμε στο πλήθος.

Θέλουμε να επιστρέψουμε στην κανονική ζωή, σ αυτή που θα μπορούμε να πιούμε τον καφέ μας στο αγαπημένο μας στέκι . Αυτό μας έλειψε, αλήθεια, μαζί με ότι αποτελούσε κομμάτι της ζωής μας, της καθημερινότητας μας.

Περί σεβασμού…

 

Σεβασμός. Μία διαχρονική αξία που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο και εκδηλώνεται σε πολλές μορφές μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Η κρίση αξιών, όμως, που χαρακτηρίζει την εποχή μας, δίνει συνεχώς έδαφος στον εγωισμό, τον εγωκεντρισμό, την υπεροψία και την αγένεια.

Γιατί άρχισε να χάνεται αυτή η αξία; Γιατί κάθε τι διαφορετικό ως άποψη που προέρχεται από τον άλλον άνθρωπο, προσλαμβάνεται ως απαράδεκτο ή ακόμη και λανθασμένο και με τα σημερινά δεδομένα, οδηγεί σε αγενείς συμπεριφορές. Φωνές, ύβρεις, προσβολές κάθε είδους.

Ο σεβασμός είναι πολιτισμός και πρέπει να μας διακατέχει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, στην οικογένεια, στο φιλικό και επαγγελματικό περιβάλλον, στους θεσμούς, στο περιβάλλον, στα ζώα, στον συνάνθρωπο. Η έλλειψη σεβασμού δημιουργεί κοινωνική αναταραχή, κρίση αξιών, προβλήματα στις ανθρώπινες σχέσεις. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι συνεπάγεται και την έλλειψη του αυτοσεβασμού. Το άτομο που σέβεται τους γύρω του σημαίνει ότι πρωτίστως σέβεται τον εαυτό του.

Όταν κάποιος σέβεται του εαυτό του, έχει την ικανότητα να σέβεται και τους άλλους.

Ο σεβασμός έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του άλλου ανθρώπου, ιδιαίτερα αν έχει μια ιδιότητα ή ένα ρόλο που απορρέει από τους κανόνες της κοινωνικής διαβίωσης. Για παράδειγμα: Πρέπει να σεβόμαστε τους γονείς μας, τα αδέρφια, τα μέλη της οικογένειάς μας γενικότερα. Τους φίλους μας με τους οποίους μοιραζόμαστε ιδιαίτερες στιγμές της ζωής, απλές καθημερινές στιγμές, χαρές και λύπες. Τους συναδέρφους μας και τους ανωτέρους μας γιατί η συμπεριφορά μας στο επαγγελματικό περιβάλλον δείχνει την παιδεία μας, τον χαρακτήρα μας. Ο σεβασμός προς το περιβάλλον και τα ζώα δείχνουν επίσης τον πολιτισμό μας, την αντίληψη που έχουμε για ότι υπάρχει στη φύση, το καθένα με τη δική του αξία και συμβολή στον πλανήτη.

Σεβόμαστε τους θεσμούς γι’ αυτό που εκπροσωπούν και προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, όμως σεβόμαστε και τον κάθε εργαζόμενο που παλεύει καθημερινά για τα προς το ζην. Η εκμετάλλευση από οποιαδήποτε θέση εξουσίας εις βάρος κάποιου ατόμου δεν δείχνει μόνο έλλειψη σεβασμού αλλά παιδείας γενικότερα, αποτελεί δείγμα χαμηλής νοημοσύνης και εγωπάθειας. Γιατί πολλές φορές κάποιοι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν την προσπάθεια που καταβάλλεται για να δημιουργηθεί μία σχέση εμπιστοσύνης, η οποία εμπεριέχει τον σεβασμό και την εκτίμηση, με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται εγωιστικά και άδικα.

Ζούμε στην εποχή της εικόνας, στην εποχή όπου το φαίνεσθαι είναι πιο σημαντικό από το είναι. Θεωρούμε δεδομένο ότι πρέπει να μας σέβονται γι’ αυτό που δείχνουμε, για τη θέση που κατέχουμε, για τη δύναμη που μας χαρακτηρίζει, χωρίς να σκεφτόμαστε αν το αξίζουμε, αν η συμπεριφορά μας το εμπνέει, παρ’ολο που μπορεί να συμπεριφερόμαστε άδικα και προσβλητικά. Ο σεβασμός δεν αγοράζεται, δεν μετριέται, δεν είναι είδος προς διαπραγμάτευση. Τον σεβασμό τον κερδίζεις, κι όταν τον κερδίσεις συμπεριφέρεσαι ανάλογα, τον εκτιμάς και προσπαθείς να φανείς αντάξιος αυτού.

Στο ύψος των περιστάσεων

 

Σε κάθε έκφανση της ζωής μας οφείλουμε να στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων. Εκεί που αρμόζει στην αξιοπρέπειά μας, τη θέση μας και την προσωπικότητά μας, με οποιοδήποτε κόστος.

Σε εύκολες και δύσκολες καταστάσεις, ο άνθρωπος μπορεί πολύ εύκολα να παρασυρθεί, να μην ελέγξει τον θυμό ή τη χαρά του, με αποτέλεσμα να εκτεθεί και να προσβάλλει τον ίδιο του τον εαυτό με τη στάση του. Τα γεγονότα δεν ελέγχονται, ούτε η συμπεριφορά των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρεφόμαστε. Ελέγχεται όμως η αντίδρασή μας, η στάση μας και τα λεγόμενά μας. Πόσο μάλλον, όταν κάποιος βρίσκεται σε θέση επιρροής ή εξουσίας, εκεί επιβάλλεται να προστατέψει όχι μόνο τη δική του προσωπικότητα αλλά και όλων όσοι εξαρτώνται και επηρεάζονται από αυτόν.

Η ηθική και οι αξίες πολύ συχνά θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος και της δόξας. Η δίψα για προσωπική ικανοποίηση, κάθε είδους, γίνεται η αιτία όχι μόνο να μην σταθεί κάποιος στο ύψος των περιστάσεων αλλά να πέσει τόσο χαμηλά που να κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Οι αναπαυτικές καρέκλες άρχισαν να φιλοξενούν πλέον ανθρώπους χωρίς κανένα ίχνος ανθρωπιάς και σοβαρότητας. Τραγελαφικές δηλώσεις και πράξεις δήθεν ενδιαφέροντος για να πειστεί το κοινό ότι κάτι γίνεται. Μα είναι δυνατόν; Πόσο υποτιμάται η νοημοσύνη του κόσμου;

Όποιος έχει μάτια κι αφτιά βλέπει και ακούει, όμως αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να παίρνει και τις σωστές αποφάσεις την σωστή ώρα κι όταν συνειδητοποιεί ότι εξαπατάται , με οποιονδήποτε τρόπο,  να αντιδρά.

Η παθητική στάση δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο διαιωνίζει τακτικές που εμποδίζουν την εξέλιξη και την προοπτική.

Όχι άλλα κλειστά στόματα, όχι άλλα σταυρωμένα χέρια, όχι άλλη ανοχή στην ανηθικότητα και την παρανομία.

Να είσαι εδώ όταν σε χρειάζομαι

 

Τι νόημα έχουν τα μεγάλα λόγια όταν οι πράξεις είναι μικρές; Κανένα.

Να είσαι εδώ όταν σε έχω ανάγκη. Όταν ο κόσμος μου καταρρέει και δεν έχω που να πάω. Όταν το φως σβήνει και με περιβάλλει το σκοτάδι. Φοβάμαι το σκοτάδι. Όταν πέφτω και θέλω ένα χέρι να με κρατήσει να σηκωθώ. Όταν ανοίγουν οι πληγές μου και δεν μπορώ να τις γιατρέψω μόνη μου. Όταν στα μάτια μου κυλούν δάκρυα και έχω ανάγκη κάποιος να τα σκουπίσει απαλά. Όταν νιώθω μόνη και θέλω μία φωνή να μου πει «Είμαι εδώ για σένα».

Όταν τα όνειρά μου γκρεμίζονται και θέλω να τα ξαναχτίσω. Όταν η ζωή μου χάνει τα χρώματά της και θέλω να την ζωγραφίσω ξανά. Όταν νιώθω αδύναμη και ευάλωτη και θέλω έναν άνθρωπο να μου δώσει δυνάμεις. Όταν πονάω και δεν έχω που να ακουμπήσω. Όταν μέσα μου ουρλιάζουν φωνές και θέλω να τις βγάλω, να ξεσπάσω, να μιλήσω, να με ακούσει κάποιος κι ας μην πει τίποτα. Φτάνει να με ακούσει.

Να είσαι εδώ όταν σε χρειάζομαι. Όταν η ζωή μου δείχνει το σκληρό της πρόσωπο και με χτυπά αλύπητα εκεί που πονάω. Όταν δεν μπορώ να ξεπεράσω μόνη μου τα εμπόδια. Όταν χάνω το μονοπάτι. Όταν βρίσκομαι σε αδιέξοδο. Όταν η θλίψη είναι ζωγραφισμένη στα μάτια μου και το χαμόγελό μου σβήνει. Όταν λυγίζω και κινδυνεύω να σπάσω. Όταν φτάνω στο γκρεμό, κράτα με να μην πέσω.

Να είσαι εδώ όταν θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου να μου δείξει ότι δεν είμαι μόνη. Να νιώσω την ανθρωπιά. Αυτό χρειάζομαι. Δεν θέλω άλλη ψευτιά. Με κούρασε η υποκρισία και η φαινομενική τελειότητα των ανθρώπων. Θέλω ανθρώπους με ελαττώματα, αληθινούς κι όμορφους. Αυτούς που χαμογελούν με την ψυχή τους κι ο λόγος τους έχει μπέσα. Ανθρώπους με όλη τη σημασία της λέξης. Καθαρούς και αυθεντικούς.

Να είσαι εδώ στα δύσκολα, όταν με εγκαταλείπουν όλοι. Τότε σε χρειάζομαι περισσότερο. Αν δεν μπορείς στα δύσκολα, τι να σε κάνω στα εύκολα…. 

Φτιάξε τις δικές σου αναμνήσεις!

 

Παρηγοριά στην καθημερινότητά μας αποτελούν  πλέον οι αναμνήσεις. Αναμνήσεις από τις μέρες προ πανδημίας, τότε που ήμασταν ελεύθεροι να αγκαλιαζόμαστε και να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον, ακόμη και σε απόσταση αναπνοής, χωρίς φόβο, χωρίς μάσκες, χωρίς αντισηπτικά και καχυποψία εάν ο άλλος νοσεί. Τα social media ευνοούν το φρεσκάρισμα των αναμνήσεων και μας θυμίζουν στιγμές ξεχωριστές, στιγμές που μοιραστήκαμε με το διαδικτυακό μας κοινό. Στιγμές εξόδου, σε καφέ, εστιατόρια, θέατρα, εκδηλώσεις και συναυλίες, στιγμές με φίλους, συνεργάτες και συγγενείς, γιορτές, πάρτυ, επαγγελματικές συναθροίσεις, βόλτες στους δρόμους, στην αγορά, εκδρομές και ταξίδια χωρίς περιορισμούς, πρόστιμα και απαγορεύσεις.

Να λοιπόν, που σήμερα, ένα χρόνο μετά την απότομη αλλαγή στις ζωές μας, φτάσαμε στο σημείο αντί να δημιουργούμε αναμνήσεις για το μέλλον, να ζούμε αναπολώντας το παρελθόν. Μέσα στην τόσο έντονη επιθυμία για ζωή, κυριαρχεί ο φόβος, η δυσπιστία, η αμφιβολία και η ανασφάλεια. Η ψυχολογική κατάσταση του κόσμου δοκιμάζεται καθημερινά, η οικονομική εξαθλίωση συνεχώς αυξάνεται, οι κοινωνικές ανισότητες αναπτύσσονται ραγδαία και η ατομική ευθύνη γίνεται αιτία κοινωνικής διάσπασης και διχογνωμίας. Η αναποτελεσματικότητα των μέτρων έχει αρχίσει να προβληματίζει έντονα τους αρμοδίους και να κουράζει τον κόσμο, η αμφιβολία για το αύριο δεν επιτρέπει περιθώρια για ουσιαστικές αποφάσεις και το ιντερνετικό δικαστήριο καθημερινά δικάζει και προδικάζει ανθρώπους και καταστάσεις. Τα ΜΜΕ έχουν αρχίσει να χάνουν την αξιοπιστία τους και η επιστήμη δείχνει αδύναμη απέναντι στην διχασμένη κοινή γνώμη.

Τι θα γίνει τελικά σήμερα , αύριο; Κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά. Όμως, το να αφήνεις τη ζωή σου στην τύχη σίγουρα δεν είναι λύση.

Καλές οι αναμνήσεις , δημιουργούν νοσταλγία , χαμόγελα και δάκρυα στα μάτια, όμως η ζωή προχωρά , μαζί της κι εμείς. Σκοπός μας να δημιουργούμε αναμνήσεις, συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε στιγμή.

Μια συγνώμη δεν αρκεί

 

Το ατυχές περιστατικό με τον ξυλοδαρμό του σταθμάρχη έφερε για ακόμη μία φορά στην επιφάνεια το ζήτημα της παραβατικότητας.

Η νεανική παραβατικότητα, συγκεκριμένα, παρατηρείται αρκετά συχνά και αποτελεί ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που απασχολεί τόσο την κοινωνία όσο και τις αρχές και τους ειδικούς ως προς τον χειρισμό της.

Ο μη ελεγχόμενος θυμός, οι έντονες αντιδράσεις, τα διαφόρων ειδών ξεσπάσματα, οι όποιες επαναστατικές  τάσεις και επιδείξεις δυνάμεων αποτελούν μεγάλο μέρος των αιτιών που προκαλούνται τέτοιου είδους περιστατικά, με τα θύματα πολλές φορές να μην μπορούν να αντιδράσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να καταλήγουν στο νοσοκομείο και ακόμη χειρότερα στον τάφο. Ο νόμος προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες αντιμετώπισης του θύτη, λόγω ηλικίας, κι αυτό προκαλεί προβληματισμό και μάλιστα κάποιες φορές αντιδράσεις από τις οικογένειες και τον στενό κύκλο των θυμάτων, κι όχι μόνο.

Ίσως το να οδηγηθεί στη φυλακή ένας ανήλικος να μην αποτελεί λύση αλλά και η υπό περιορισμούς ελευθερία δεν εξασφαλίζει ότι δεν θα συμβεί παρόμοιο περιστατικό. Η μεταμέλεια δεν δικαιολογεί την κάθε μορφής βία , αντιθέτως μπορεί να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά. Η συγνώμη δεν γιατρεύει πληγές , δεν διαγράφει τη μνήμη, δεν επαναφέρει ζωές, δεν γυρίζει το χρόνο πίσω.

Εδώ αξίζει να αναρωτηθούμε που οφείλονται αυτές οι παραβατικές συμπεριφορές. Το πρόβλημα πρέπει να εντοπιστεί στη ρίζα του.

Οι ψυχολογικοί παράγοντες έχουν τον πρωτεύοντα ρόλο. Παιδιά μεγαλωμένα χωρίς καμία στέρηση και άρνηση σε τίποτα, καλομαθημένα ή κακομαθημένα όπως και να τα πεις δεν έχει σημασία, παιδιά που δεν μεγάλωσαν με την απαραίτητη οικογενειακή θαλπωρή και αγάπη, παιδιά μεγαλωμένα με πολλές στερήσεις και κακουχίες, παιδιά εγκαταλελειμμένα, παιδιά με γονείς αδιάφορους ή βίαιους, παιδιά με μία ψυχολογία μπερδεμένη τόσο που δεν τους επιτρέπει να προσδιορίσουν τον εαυτό τους .

Ο ρόλος των γονέων και της οικογένειας είναι ο πιο σημαντικός κι από την άλλη το σχολείο συμπληρώνει,  με το μάθημα της ψυχολογίας να κρίνεται πιο απαραίτητο όσο ποτέ. Είναι πολύ σημαντικό ένα παιδί να μάθει από μικρή ηλικία να ελέγχει τον θυμό του και τις αντιδράσεις του, να μιλάει για ότι το απασχολεί, να σέβεται τον εαυτό του και τους γύρω και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση. Εάν δεν πιάσεις το πρόβλημα από τη ρίζα , θα φυτρώνει συνέχεια. Κι επειδή η κοινωνία και κυρίως οι νέοι έχουν την τάση να παραδειγματίζονται από όσα βλέπουν , με το διαδίκτυο να επιδρά πολλές φορές αρνητικά ηρωοποιώντας ανθρώπους, ούτε η αυστηρή τιμωρία αλλά ούτε και η ανέχεια είναι λύση. Το να στερήσεις την ελευθερία ενός νέου ανθρώπου δεν είναι αρεστό αλλά το να στερήσεις μία ανθρώπινη ζωή πάνω σε μια στιγμή ανεξέλεγκτης συμπεριφοράς και μη ελεγχόμενου θυμού, μαγκιάς ή επανάστασης στο κατεστημένο είναι χειρότερο.

 Ας προβληματιστούμε λοιπόν και ας περάσουμε σε ουσιαστικές πράξεις, πέρα των διαπιστώσεων.