Τρίτη 24 Αυγούστου 2021

Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν

 

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία. Στιγμές ζωής που θυμίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, γραμμένες στο δικό του τεφτέρι. Χαρές και λύπες που κουβαλά μέσα του σαν ανεκτίμητο θησαυρό. Στιγμές που τα μάτια του γέμισαν δάκρυα χαράς κι άλλες λύπης. Στιγμές που ένιωσε ότι δεν είναι μόνος κι άλλες που η μοναξιά έγινε ο χειρότερός του εχθρός. Στιγμές που γέλασε με την ψυχή του, που πληγώθηκε και ξεριζώθηκε η καρδιά του, που πόνεσε, προδόθηκε και κυριεύτηκε από μίσος και οργή .

Στιγμές που ερωτεύτηκε και δόθηκε ολοκληρωτικά, που ένιωσε τη μαγεία της αγάπης στη ζωή του κι άλλες που λύγισε από την  ψευτιά και την αθλιότητα των ανθρώπων. Στιγμές που πέτυχε τους στόχους του κι ένιωσε περήφανος κι άλλες που απογοητεύτηκε κι έφτασε ένα βήμα πριν τα παρατήσει.

Οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι, άνθρωποι της καθημερινής συναναστροφής, ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο στη ζωή μας. Κάποιοι ρόλοι τελειώνουν γρήγορα, σχεδόν μόλις ανοίξει η αυλαία, κι άλλοι πρωταγωνιστούν μέχρι το τέλος και δίνουν μάχη να κρατηθούν στη σκηνή.

Άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή μας για πολλούς λόγους. Άλλους τους απομακρύνει ο θάνατος κι άλλους η ίδια η ζωή. Αυτή η φυγή ποτέ δεν είναι ανώδυνη. Χαράσσεται στη μνήμη και μένει εκεί μαζί με τις αναμνήσεις.

Άνθρωποι δικοί μας που δεν είναι πλέον στη ζωή μας και μας λείπουν. Άνθρωποι που έφυγαν και δεν θα επιστρέψουν κι άλλοι που η απουσία τους μετατράπηκε σε λύτρωση. Κάποιοι βιάστηκαν να φύγουν κι άλλοι έμειναν πολύ και άφησαν πληγές που δεν γιατρεύονται εύκολα. Βλέπεις ο χρόνος δεν γυρνά πίσω, οι στιγμές περνούν και δεν ξανάρχονται, μαζί με αυτές και τα χαμένα χρόνια.

Έτσι είναι η ζωή. Άνθρωποι, ρόλοι, καταστάσεις, ανάμεικτα συναισθήματα εναλλάσσονται κι ανατρέπουν κάθε σχέδιο, κάθε σκέψη. Αυτά που θες ίσως δεν τα αποκτήσεις ποτέ κι αυτά που δεν περίμενες ποτέ ότι θα μπορούσες να είχες, έρχονται μόνα τους, σαν δώρο.

Πρέπει να ξεχωρίσεις ποιοι είναι οι περαστικοί και ποιοι θέλουν να μείνουν, έστω και με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που θέλεις. Δεν είναι όλος ο κόσμος σκληρός και αναίσθητος, κι αυτό είναι μία ελπίδα στη ζωή του καθενός. Μέσα στο πλήθος υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να φέρονται, να εκτιμούν, να αγαπούν και να είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι. Επειδή το θέλουν κι όχι γιατί έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτό.

Aν κουράστηκες από τα σημάδια που σου αφήνουν οι περαστικοί, κλείσε την πόρτα και μην αφήνεις άλλους να περάσουν. Κράτα αυτούς που αξίζουν και ψάξε αυτούς που χρειάζεσαι.

Κυρίως, όμως, πρόσεχε τον εαυτό σου. Αυτόν θα τον έχεις μέχρι το τέλος. Αυτός θα κλείσει την αυλαία και θα εισπράξει το χειροκρότημα. Πρόσεχε εσένα και ζήσε.

Πέμπτη 19 Αυγούστου 2021

Η Σταχτοπούτα και το γοβάκι της

 


Τα παραμύθια μας θυμίζουν την παιδική μας ηλικία, τα χρόνια της αθωότητας. Αυτά που ο κακός λύκος στο τέλος τιμωρείται και το ασχημόπαπο γίνεται ένας πανέμορφος κύκνος. Ιστορίες που το κακό πάντα νικιέται κι η αγάπη κυριαρχεί. Βασιλιάδες, πριγκίπισσες, ήρωες του δάσους, μυθικά πλάσματα, το καθένα να εντυπωσιάζει το εύπλαστο μυαλουδάκι μας.

Όσα παραμύθια κι αν έχω ακούσει κι έχω διαβάσει, αυτό που ξεχωρίζω είναι η ιστορία της Σταχτοπούτας. Όχι μόνο γιατί το κοριτσάκι αυτό δείχνει ένα πείσμα και μία δύναμη ψυχής απέναντι στο κακό, πετυχαίνοντας τον πόθο της, να βρει τον πρίγκιπα της καρδιάς της,  αλλά γιατί η περίπτωση με το γοβάκι της με παραπέμπει στη σημερινή εποχή. Μου θυμίζει ότι το γοβάκι δεν το βρίσκει ο καθένας, αλλά αυτός που θα το προσέξει μέσα στο σκοτάδι και τη βιασύνη των πραγμάτων. Κι αυτό το γοβάκι δεν ταιριάζει σε οποιοδήποτε πόδι αλλά σε ένα συγκεκριμένο και μόνο. Εκεί που κουμπώνει και δεν ξεκουμπώνει. Κι αυτός που το βρίσκει το προσέχει σαν τα μάτια του μέχρι να βρει τον προορισμό του. Ψάχνει, αναζητά, επιθυμεί και δεν το βάζει κάτω αν δεν βρει αυτό το μεταξένιο πόδι που το περιμένει.

Στη θέση από το γυάλινο γοβάκι ας βάλουμε την καρδιά μας, κι ότι κουβαλά μέσα της σαν πολύτιμο θησαυρό. Γυάλινη κι η καρδιά μας, εύθραυστη , σπάει κάθε φορά που την χαρίζουμε σε χέρια τρύπια και κοφτερά. Πεταμένη σαν το γοβάκι περιμένει αυτόν που θα καταλάβει ότι ανήκει κάπου κι εκεί πρέπει να πάει. Αυτός που θα τη βρει θα την προσέξει και θα τη φροντίσει να μην σπάσει μέχρι να κουμπώσει, εκεί στο στήθος που χτυπά δυνατά και σου κόβει την ανάσα στιγμές που νιώθεις να σε κυριεύουν συναισθήματα και πόθοι.

Όχι, δεν χρειαζόμαστε κανέναν πρίγκιπα , ούτε άσπρα άλογα κι άμαξες. Τι θέλουμε; Το γοβάκι μας πίσω, ακέραιο, λαμπερό και μαζί του ένα χαμόγελο που κάνει τον κόσμο μας πιο όμορφο. Ίσως να είμαστε σύγχρονες σταχτοπούτες, ίσως να είμαστε απλά άνθρωποι, με τις ευαισθησίες μας αλλά κυρίως με αυτοσεβασμό.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα….

Δημοσιευμένο στο Together FreePress , τεύχος 52

Παρασκευή 23 Ιουλίου 2021

Για ποια δημοκρατία μου μιλάτε;

Βαφτίσαμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κάθε τι που σκοτώνει τον άνθρωπο και καταλήξαμε να ζούμε σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται δημοκρατική αλλά είναι άθλια, αφιλόξενη και απάνθρωπη.

Εδώ επιβιώνουν οι λίγοι και οι δυνατοί. Αυτοί που σκοτώνουν αθώες ψυχές, κλέβουν τα όνειρα των νέων και στερούν κάθε δικαίωμα ελεύθερης ζωής.

Η νέα γενιά μεγαλώνει κλωνοποιημένη για να είναι αρεστή και να ταιριάζει στα καλούπια της ηλεκτρονικά ελεγχόμενης ζωής. Οι γυναίκες διαρκώς σε έναν αγώνα να προσθέτουν πάνω τους ψεύτικα κομμάτια για να γίνουν οι σύγχρονες barbie, φιλτραρισμένες, χωρίς αυτοπεποίθηση,  να προσελκύσουν τους εραστές της σάρκας , τους ανεγκέφαλους που το μόνο που σκέφτονται είναι το σεξ και η μαγκιά. Με ένα κινητό στο χέρι συνεχώς, να δέχεται ειδοποιήσεις από γνωστούς και αγνώστους που ψαρεύουν δολώματα διαδικτυακά. Η τεχνολογία δεν έχει απλά εισχωρήσει στη ζωή μας, έχει κάψει εγκεφάλους κι έχει υπνωτίσει αυτούς που χωρίς δεδομένα δεν μπορούν να αναπνεύσουν.

Αναπολώ τις εποχές που στις εξόδους στα μαγαζιά δεν μας ένοιαζε το wifi, το check in και τα tags. Πως καταντήσαμε έτσι;

Κι οι άντρες…ποιοι άντρες; Ντυμένοι στα τατουάζ, ξυρισμένοι χωρίς ίχνος ανδρισμού, συλλέγουν θύματα, ρουφούν κάθε σταγόνα ηδονής και συνεχίζουν στο επόμενο θύμα, γιατί πνίγονται και θέλουν την ησυχία τους. Ένα κυνήγι διαρκούς επιβεβαίωσης στον ψεύτικο ανδρισμό τους. Ανάθεμα.

Ψάξε να βρεις έναν αληθινό άντρα, απλό αλλά ντόμπρο. Ψάξε να βρεις μια αληθινή γυναίκα, απλή αλλά γοητευτική. Ψάξε…

Χάθηκαν οι ανθρώπινες σχέσεις στον σημερινό κόσμο που όλα είναι φθηνά και εύκολα. Σε λίγο θα πουληθούν και οι ψυχές μας στο διάβολο γιατί το επιβάλλει η νέα τάση.

Βαφτίσαμε δημοκρατία το ξεπούλημα κάθε δικαιώματος για δωρεάν υγεία, παιδεία και πολιτισμική έκφραση. Γίναμε ρομπότ σε μία δημοκρατική κοινωνία που δουλεύεις για να πληρώνεις λογαριασμούς, φόρους και εισφορές,  με τους φτωχούς να αυξάνονται συνεχώς, με ανθρώπους άστεγους να κοιμούνται στο δρόμο, με λουκέτα σε καταστήματα, νέους μορφωμένους αλλά άνεργους να ζουν με το χαρτζιλίκι των γονιών, με αρρώστους στους διαδρόμους των νοσοκομείων να ταλαιπωρούνται και ψυχές να φεύγουν άδικα γιατί δεν μπορούν να παλέψουν με το θηρίο της δημοκρατικής κοινωνίας που τους στερεί κάθε δικαίωμα να ζουν αξιοπρεπώς.

Βαφτίσαμε δημοκρατία την πελατειακή πολιτική, την διαφθορά και την αυθαιρεσία. Βαφτίσαμε δημοκρατία την επιβολή μέτρων για το κοινό καλό. Αναρωτηθήκατε ποιο είναι τελικά το κοινό καλό;

Όχι άνθρωπε, δεν δικαιούσαι να διασκεδάζεις γιατί μπορεί να παρεκτραπείς, να μην ταξιδεύεις για να ανοίξουν οι ορίζοντες σου, να μην συναντάς τους δικούς σου ανθρώπους αλλά να μένεις μόνος για να αποβλακώνεσαι καλύτερα, να μην μορφώνεσαι γιατί γίνεσαι επικίνδυνος,  να μην ενημερώνεσαι σωστά, δεν πρέπει να ξέρεις, να μην αγαπάς αλλά να σκοτώνεις, να κυριαρχείς και να ελέγχεις, κι αν συμβεί το μοιραίο θα είναι απλά η κακιά η ώρα. Κι εξάλλου υπάρχουν και τα ελαφρυντικά. Αυτά που τόσα χρόνια αφήνουν τους εγκληματίες να κυκλοφορούν ανάμεσά μας και να σκορπούν τον θάνατο.

Ακούστε μουσική που μιλάει για τα σημερινά ιδανικά και αφήστε τα παιδιά σας να υπνωτιστούν από την νέα τάση της μοντέρνας εποχής. Που πήγε η ποιότητα άραγε;

Για ποια δημοκρατία μου μιλάτε; Αυτήν που κυνηγά τον μεροκαματιάρη και ευνοεί τους μεγαλοκαρχαρίες της μπίζνας; Αυτήν που δεν σου επιτρέπει να εκφράσεις την σεξουαλικότητα σου; Αυτήν που σε εγκλωβίζει σε στερεότυπα και σου επιβάλλει να εργάζεσαι με μισθούς πείνας; Αυτήν που σου στερεί το δικαίωμα να ζεις και να φροντίζεις τον εαυτό σου; Αυτήν που σπέρνει την τρομοκρατία και διχάζει την κοινωνία; Αυτήν που εξευτελίζει τις αξίες και σκοτώνει την αγάπη;

Για ποια δημοκρατία μου μιλάτε;

Σε τι κόσμο ζεις άνθρωπε; Καλύτερα να κοιμάσαι.

Τρίτη 6 Ιουλίου 2021

Κοινόχρηστες σχέσεις

 

Ας μιλήσουμε για ανθρώπινες σχέσεις, για προσωπικές σχέσεις, σε μία εποχή τόσο αφιλόξενη στην αγάπη. Τόσο σκληρή και απάνθρωπη, εγωκεντρική και ψυχρή.

Δεν είναι απαισιοδοξία, είναι τραγική διαπίστωση αυτών που  βλέπουμε και βιώνουμε.

Στη λέξη κοινόχρηστα το μυαλό μου πάει σε αυτά των πολυκατοικιών. Ίσως και σε κάποιον φάκελο με κοινόχρηστα αρχεία στη δουλειά. Δυσκολεύομαι να συνηθίσω αυτή τη λέξη στις ανθρώπινες σχέσεις. Βλέπεις, οι άνθρωποι δεν είναι κοινόχρηστοι, η αγάπη δεν μοιράζεται, δεν σπάει  σε κομμάτια. Η αγάπη δεν επιβιώνει χωρίς σεβασμό, δεν αντέχει στο ψέμα, χάνεται στη δίνη της υποκρισίας.

 Κοινόχρηστες αγάπες, δήθεν αγάπες, εραστές σαρκοφάγα που κυνηγούν τη λεία τους, την ξεσκίζουν κι ύστερα την πετούν. Πεταμένες αγάπες, χαμένα όνειρα, πληγωμένες ψυχές, απογοητευμένοι άνθρωποι. Η εποχή που έχει χαθεί ο προσανατολισμός των ανθρώπων και το μόνο αποτέλεσμα είναι η δυστυχία. Άνθρωποι δυστυχισμένοι προσπαθούν να κουμπώσουν σε λάθος αγκαλιές, να κρατηθούν από τρύπια χέρια και να αγαπηθούν από ανθρώπους που το ΕΓΩ τους δεν αφήνει περιθώριο σε κανένα ανθρώπινο συναίσθημα.

Οι σχέσεις έγιναν κοινόχρηστες, το εμείς δεν έχει μόνο δύο αλλά περισσότερους. Όσους χρειάζονται για να ικανοποιηθεί το θηρίο. Αυτό το θηρίο που αρέσκεται στις σάρκες και καμαρώνει για τα θύματά του. Φαύλος κύκλος. Ποτέ δεν θα ικανοποιηθεί το θηρίο, γιατί έτσι έμαθε να ζει. Δυστυχισμένο μέσα στον δικό του κόσμο.

Όχι, οι άνθρωποι δεν είναι κοινόχρηστοι, είναι μοναδικοί. Ο καθένας ξεχωριστός. Στην εποχή της κάθε είδους αφθονίας, η μοναδικότητα θυσιάζεται στην προσπάθεια να ικανοποιηθεί το αχόρταγο ΕΓΩ από κάθε πλευρά. Πως κατάντησαν έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις… Ξεπουλιούνται για ψίχουλα σκορπισμένα εδώ κι εκεί, κρύβονται πίσω από δήθεν προσχήματα και καθωσπρεπισμό.

Αμέτρητα ανθρώπινα θύματα στην εποχή μας, πρόθυμα να θυσιαστούν σε κοινόχρηστες σχέσεις για να αντιμετωπίσουν τη μοναξιά. Πόσο λάθος σκέφτονται οι άνθρωποι. Γι’ αυτό είναι δυστυχισμένοι, γι’ αυτό δεν ικανοποιούνται, γι’ αυτό δεν χορταίνουν, γι’ αυτό δεν αγαπούν με την καρδιά τους.

Όχι, η αγάπη δεν θέλει κοινόχρηστες σχέσεις,  δεν θέλει κοινόχρηστους ανθρώπους , θέλει να είναι μοναδική, να έχεις τον άνθρωπό σου, δίπλα σου, ούτε να τρέχει πίσω σου ούτε εσύ πίσω από αυτόν, δικό σου και μόνο. Κι αυτό να σου αρκεί.

Δευτέρα 28 Ιουνίου 2021

Πόσο λαϊκισμό θα υποστούμε ακόμη…


Η πιο δύσκολη πρόκληση της παθογενούς φιλελεύθερης δημοκρατίας του 21ου αιώνα είναι η καταπολέμηση του λαϊκισμού.

Στη σύγχρονή του μορφή, ο λαϊκισμός αποτελεί ένα παράσιτο της πολιτικής εξουσίας που γοητεύει τους ασκούντες, καθώς δίνει την αίσθηση ότι διεκδικούν τα οφέλη τους μέσω δημοκρατικών και αντιπροσωπευτικών διαδικασιών.

Η πανδημία που χτύπησε τον πλανήτη εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου, έφερε στην επιφάνεια πολλά προβλήματα, όχι μόνο στην έλλειψη σωστών στρατηγικών στην άσκηση  πολιτικής εξουσίας αλλά ανέδειξε και την παθογενή κριτική στάση του πλήθους, την κοινωνική πόλωση και την συνεχόμενη διεισδυτική τάση των μέσων κοινωνικών δικτύωσης στις ζωές των ανθρώπων.

Ας αναρωτηθούμε με ποιο σκεπτικό η κυβέρνηση προσπαθεί να προστατέψει τους πολίτες από τον θανατηφόρο ιό ασκώντας  ψυχολογικό πόλεμο , επιβάλλοντας οικονομικές τιμωρίες και  διασπείροντας τον διχασμό. Οι καλοί και οι κακοί. Οι υπάκουοι και οι αρνητές. Τα ΜΜΕ κατέληξαν να παίζουν το ρόλο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Μπαίνει το κέρμα και παίζουν αυτό που θέλει ο έχων τα χρήματα.

Τα υποτιθέμενα προνόμια που θα δωθούν στους εμβολιασμένους είναι ένα ακόμη μέσο που ενισχύει την στοχοποίηση αυτής της μερίδας των πολιτών που έχουν χαρακτηριστεί ως αρνητές ή ανεύθυνοι ακόμη, και υποτιμά την δημόσια υγεία, διότι με ένα χαρτζιλίκι των 150€ η κυβέρνηση προσπαθεί να πετύχει το αυτονόητο.

Η εκστρατεία εμβολιασμού έχει πολλά μελανά σημεία που δικαιολογημένα εξοργίζει πολλούς και δημιουργεί ερωτηματικά. Ως αποτέλεσμα η επιστήμη έχει αρχίσει και αμφισβητείται από πολλούς και η προσπάθεια αντιμετώπισης μίας νόσου που άλλαξε τον τρόπο ζωής ενός ολόκληρου πλανήτη έχει εξευτελιστεί. Το διαδίκτυο γέμισε  φωτογραφίες με ενέσεις, μπράτσα και γυμνόστηθους, ο κάθε σχετικός - άσχετος εκφράζει την επιστημονική του άποψη για την ιατρική επιστήμη σε μια προσπάθεια χειραγώγησης της μάζας , προσπαθώντας να ικανοποιηθεί με like και σχόλια και η πληροφόρηση έγινε αντικείμενο πολιτικής προπαγάνδας.

Αξίζει να σημειωθεί πως κάθε επιτρεπόμενη κίνηση από τους απελευθερωμένους πολίτες θα ελέγχεται ηλεκτρονικά , με ότι αυτό συνεπάγεται. Μήπως  τελικά η κάρτα ελευθερίας είναι κάρτα ελέγχου που θα δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ελεύθερης επιλογής αλλά δεν θα είναι; 

Ζούμε ένα σύγχρονο 1984 του Όργουελ σε μία κοινωνία με δήθεν προνομιούχους.

Κλείνω με αυτό:

«Ένα δημοκρατικό σύστημα δημιουργείται, επιζεί και προοδεύει όταν η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αποδέχεται τους κανόνες της λειτουργίας του και τους θεωρεί εξίσου πολύτιμους με την ικανοποίηση επιμέρους κοινωνικών αιτημάτων. Αν αυτό υπάρχει, κανένας λαϊκιστής από μόνος του δεν αρκεί για να καταλύσει την δημοκρατία», Άγγελος Χρυσόγελος,  ερευνητής στο Global Populism Cluster του Weatherhead Center του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και συγγραφέας του βιβλίου «Λαϊκισμός».

Δημοσιεύτηκε στο togethermag.gr

Δευτέρα 14 Ιουνίου 2021

Η γνώμη του κόσμου

 

Μεγαλώνουμε με κανόνες. Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε την υπακοή, τον σεβασμό. Μαθαίνουμε ότι στη ζωή υπάρχουν όρια που δεν πρέπει να ξεπερνάμε, γιατί  δεν είναι σωστό. Μαθαίνουμε να έχουμε καλούς τρόπους, να είμαστε ευγενικοί, να σεβόμαστε τις αρχές και τις αξίες της ζωής, να αγαπάμε την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τον συνάνθρωπό μας, τα ζώα, το περιβάλλον. Στο μυαλουδάκι μας το εύπλαστο φυτεύονται ιδέες  για το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε, πως να μιλάμε, τι να κάνουμε για να αρέσουμε στους άλλους, τι να κάνουμε για να μην δυσαρεστούμε τους άλλους.

 

Μεγαλώνουμε μέσα σε καλούπια που φτιάχνει η κοινωνία μας. Καλούπια που ταιριάζουν σε ανθρώπους ανάλογα με την κοινωνική τάξη, την οικονομική κατάσταση, την καταγωγή ή τη θρησκεία.  Στο σχολείο και στο οικογενειακό περιβάλλον μαθαίνουμε για το καλό και το κακό, για το σωστό και το λάθος. Μεγαλώνουμε ακολουθώντας αυτούς τους κανόνες και προσπαθώντας να μην ξεφύγουμε από τα όρια που βάζει η κοινωνία, γιατί τότε θα μας σχολιάσουν. Γιατί η γνώμη του κόσμου μετράει, μας επηρεάζει, μας ενδιαφέρει. Δεν μας αρέσει να έχουν οι άλλοι άσχημη γνώμη για μας. Και κάπως έτσι μεγαλώνουμε δίνοντας σημασία στην εικόνα μας. Αυτό που δείχνουμε προς τα έξω. Το κοινωνικά αρεστό. Τι γίνεται όμως με το περιεχόμενο; Και κατά πόσο ταιριάζει με το εξωτερικό περίβλημα;

 

Από τη μία τα καλούπια και από την άλλη να σου λένε να είσαι ο εαυτός σου. Κάτι δεν ταιριάζει εδώ. Κανείς δεν θέλει ανεξέλεγκτους και επικίνδυνους ανθρώπους μέσα στην κοινωνία, ανθρώπους χωρίς τρόπους και αρχές, όμως πρέπει να αναρωτηθούμε εάν θέλουμε να είμαστε μαριονέτες μίας κοινωνίας που επιβάλλει κανόνες που κάποιοι ίσως δεν ταιριάζουν σε πολλούς ανθρώπους.

 

Ίσως να μην  θέλω να μάθω γαλλικά και πιάνο, να μου ταιριάζει κάτι άλλο. Η ηλεκτρική κιθάρα για παράδειγμα. Μου αρέσει ο ήχος της. Κάνει περισσότερο θόρυβο. Ίσως να μου αρέσει ο θόρυβος, γιατί βγάζει μία ζωντάνια. Δεν ταιριάζει σε όλους η ησυχία.

 

 Ίσως να μην θέλω να σπουδάσω μόλις τελειώσω το σχολείο, να θέλω να κάνω κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Ίσως να το κάνω αργότερα, όταν θα είμαι σε ηλικία να αποφασίσω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Να ανακαλύψω το κρυφό μου ταλέντο και να το ξετυλίξω. Ίσως να είμαι διαφορετικός και να ξεχωρίζω. Να μην ανήκω στο πλήθος που κατευθύνεται από στερεότυπα που ίσως να είναι λάθος. Στερεότυπα που αφορούν την εξωτερική εμφάνιση, την κοινωνική θέση, τη μόρφωση, τη συμπεριφορά, τη σεξουαλικότητα. Ίσως να διαφέρω και να είναι καλύτερα. Ίσως να είμαι το ασχημόπαπο που γίνεται κύκνος. 

 

 Ίσως να μην θέλω να κάνω οικογένεια νωρίς, ίσως αργότερα ή καθόλου. Ίσως να μην θέλω να κάνω παιδιά, για δικούς μου λόγους ή να κάνω  όταν είμαι έτοιμη να ανταποκριθώ σ’ αυτόν τον ρόλο υπεύθυνα. Δικαίωμά μου. Επιλογή μου.

 

Ίσως να μην θέλω να φύγω από το σπίτι όταν τελειώσω το σχολείο ή τις σπουδές μου, να μου αρέσει η θαλπωρή των γονιών, η ζεστασιά του σπιτιού, μέχρι όποια ηλικία επιλέξω εγώ. Αλλά μπορεί και να θέλω να φύγω νωρίς, να ανοίξω τα φτερά μου να πετάξω, έχοντας τους δικούς μου ανθρώπους πάντα στο πλευρό μου. Να με στηρίζουν και να με ενθαρρύνουν. Αυτό μετράει για μένα.

 

Ποιός ή ποιοί είναι αυτοί που θα αποφασίσουν τι πρέπει να κάνω στη ζωή μου και πότε;

 

Τι μου ταιριάζει και τι με πνίγει;

 

Μπορεί να μην έχω αποφασίσει ακόμη  τι θέλω να κάνω, να θέλω να δοκιμάσω, κι ας αποτύχω, όμως σίγουρα δεν θέλω να είμαι μαριονέτα μίας κοινωνίας που προωθεί συγκεκριμένα πρότυπα, που δεν μου ταιριάζουν, στοχοποιεί το διαφορετικό, σχολιάζει και επικρίνει.  Κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον, όλοι μας έχουμε την αξία μας, τα υπέρ και τα κατά που λένε. Κάθε άνθρωπος μία ξεχωριστή προσωπικότητα με τη δική του θέση μέσα στην κοινωνία, που από τη μία σέβεται τους κοινωνικούς κανόνες που ορίζουν μία αρμονική συνύπαρξη, από την άλλη όμως θέτει τα δικά του όρια σε ότι τον αφορά και αποφασίζει πότε και εάν θα τα ξεπεράσει. Κάποιες φορές, ίσως και πολλές, χρειάζεται και η υπέρβαση.

 

Ίσως δεν πρέπει να δίνουμε και τόσο μεγάλη σημασία στη γνώμη των άλλων. Ο κόσμος πάντα σχολιάζει και θα συνεχίσει να το κάνει. Αρέσκεται στο κουτσομπολιό και στην κριτική. Όσο κι αν φαίνεται εγωιστικό ή παράξενο, τελικά δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων, των πολλών. Με νοιάζει η γνώμη των λίγων, αυτών των ανθρώπων που εκτιμώ και αγαπώ και ξέρω ότι θέλουν το καλό μου. Αυτών που  χαίρονται με τη χαρά μου και λυπούνται με τη λύπη μου. Αυτών που στα δύσκολα θα απλώσουν το χέρι τους και στα λάθη μου θα μου δείξουν την ανθρώπινη πλευρά της ζωής. 

 

Αυτών που θα καταλάβουν τις ανάγκες μου και θα κατανοήσουν τις επιλογές μου.

 

Με νοιάζει ο εαυτός μου και οι άνθρωποι που αγαπώ. Δεν θέλω αλυσίδες στα χέρια μου.

 

Θέλω την αξιοπρέπειά μου και τα όνειρά μου σε μία βαλίτσα.

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2021

Στρουθοκαμηλίζουμε…

 

Έχουμε την τάση να κρυβόμαστε, να βάζουμε το κεφάλι μας μέσα στο έδαφος για να μη δούμε την πραγματικότητα. Αυτήν την πραγματικότητα που δεν πρόκειται να αποφύγουμε όσο κι αν θέλουμε. Το σώμα μας εκτεθειμένο, σε πειρασμούς, κινδύνους, πάθη επιθυμίες, άγριους ανέμους και καταιγίδες. Μπορεί να κρύβουμε τα δάκρυα στα μάτια μας, όμως αυτά της ψυχής ξεχειλίζουν. Κρύβουμε το κεφάλι μας, αγνοούμε τη λογική μήπως; Ή όχι; Το κορμί ευάλωτο στα χτυπήματα. Ίσως μας είναι πιο εύκολο αυτό. Ο σωματικός πόνος περνά, ενώ ο ψυχικός είναι αφόρητος. Κρυβόμαστε να μην δούμε αυτό που έρχεται μπροστά μας. Μία πόρτα που πίσω της ίσως κρύβει κινδύνους ίσως όμως και την ευτυχία που τόσο καιρό ποθούμε σαν τρελοί.

Κρυμμένοι πίσω από τα δάχτυλό μας, παλεύουμε με τα πρέπει και τα θέλω, με τη λογική και την τρέλα. Οι ευθύνες μας τρομάζουν και οι υποχρεώσεις μας πνίγουν. Δεν αντέχουμε να αποδεχτούμε ότι πίσω από την ατσαλάκωτη εικόνα, υπάρχει ένας άνθρωπος, με ευαισθησίες, πάθη, επιθυμίες και  όνειρα. Τον κρύβουμε αυτόν τον άνθρωπο. Χώνουμε το κεφάλι του βαθιά στο χώμα να μη βλέπει τους πειρασμούς και την ομορφιά που υπάρχει γύρω. Αυτήν την μεθυστική ομορφιά, σαν το τραγούδι των σειρήνων. Τον προσέχουμε τελικά αυτόν τον άνθρωπο ή μήπως τον φυλακίζουμε;

Κρυβόμαστε από το άγνωστο ή μένουμε στη φυλακή που έχουμε χτίσει μόνοι μας; Αν η ευτυχία βρίσκεται στα χέρια μας, ίσως θα έπρεπε να σταματήσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε και να βγάλουμε το κεφάλι έξω….