Τα έθιμα του τόπου μας

 

Τα έθιμα του κάθε τόπου αποτελούν έναν πολύ σημαντικό τομέα της πολιτιστικής κληρονομιάς. Μαζί με τα ήθη γίνονται πράξεις οι αντιλήψεις ενός λαού για την ηθική και κοινωνική συμπεριφορά. Πρόκειται για αυτά τα στοιχεία του λαϊκού πολιτισμού που  θυμίζουν στους πιο παλιούς και  διδάσκουν στους νεότερους εκείνες τις  εποχές, όπου η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων  περίσσευε,  παρά τις  δυσκολίες που υπήρχαν.

Ο νεότερος  λαϊκός πολιτισμός συνδέεται με τον αρχαίο και δείχνει ποιες είναι οι ρίζες και η φυσιογνωμία ενός λαού, κατοχυρώνει την ταυτότητά του και μέσα από την άρτια εναρμόνιση του χθες με το σήμερα συνεχίζεται η ενότητα ενός έθνους. 

Η σημασία της διατήρησης των εθίμων αυτών μέσα στο χρόνο, περνώντας από γενιά σε γενιά είναι τεράστια και η προσπάθεια τόσο των αρμόδιων φορέων όσο και των πολιτών είναι αναγκαία. Είναι λυπηρό να παρατηρεί κανείς σήμερα κυρίως νέους ανθρώπους, να επιλέγουν να απέχουν από την συμμετοχή στις εκδηλώσεις αναβίωσης των εθίμων κι ακόμη πιο λυπηρό τους μεγαλύτερους να μην προσπαθούν να παρακινήσουν τους νεότερους να έχουν ενεργή συμμετοχή. 

Το κίνητρο για να συμμετάσχει κάποιος στις εκδηλώσεις αυτές δεν πρέπει να είναι το οικονομικό αλλά το κοινωνικό και κυρίως το ψυχολογικό. Αυτή η ζωντάνια που σου προσφέρει να γίνεσαι μέλος μια ομάδας με κοινά στοιχεία , κοινή ταυτότητα και κοινές ρίζες. Η εποχή μας οδηγεί τους νέους στην αδράνεια και τους ναρκώνει με την τεχνολογία με αποτέλεσμα να υπάρχει άρνηση για συμμετοχή σε κάθε είδους κοινωνικό δρώμενο. 

Το οικογενειακό περιβάλλον, το σχολείο, οι σύλλογοι αλλά και οι τοπικοί φορείς μπορούν να αποτελέσουν τον κινητήριο μοχλό ώστε την επόμενη φορά τα έθιμα να ζωντανέψουν με μεγαλύτερη συμμετοχή και να δείξουν την ζωντάνια ενός τόπου που τόσο την χρειάζεται. 

Όλοι μας αποτελούμε κομμάτι της παράδοσης του τόπου μας και η απομάκρυνσή μας, μας ξεκόβει από το παρελθόν, σαν να σβήνει ένα μεγάλο κομμάτι της μνήμης μας. Οπότε, την επόμενη φορά, αν αποχωριστούμε για λίγο την άνεση του καναπέ μας και την καρέκλα της καφετέριας, το αποτέλεσμα θα είναι πολύ καλύτερο και για εμάς τους ίδιους, αλλά και για τους επισκέπτες. 

Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;

 

Πλησιάζοντας τα Χριστούγεννα, κάθε χρόνο στο μυαλό μας έρχεται η ύπαρξη του Άγιου Βασίλη. Επίμονα τα μικρά παιδιά αναρωτιούνται όσο κοντεύει αυτή η μαγική γιορτή αν τελικά υπάρχει αυτός ο παππούλης με τα άσπρα γένια και τους χαμογελαστούς τάρανδους, που σε μία νύχτα επισκέπτεται όλα τα σπίτια του κόσμου για να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες τους. Κι αν το σπίτι δεν έχει τζάκι, πως θα μπει ο Άγιος Βασίλης; Εκεί συνειδητοποιείς πως η αγάπη πάντα βρίσκει τον τρόπο. Γιατί ο Άγιος Βασίλης αντιπροσωπεύει την αγάπη, την κουβαλά σαν ανεκτίμητο θησαυρό μέσα στον κόκκινο σάκο του για να την σκορπίσει σε κάθε σπίτι, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. 

Ακόμη κι αν έχουμε μεγαλώσει, η ύπαρξη του Άη Βασίλη δεν σταμάτησε να είναι μία μεγάλη μας επιθυμία. Και τι δεν θα δίναμε για να μπορούσαμε να το ζήσουμε πάλι. Αυτήν την προσμονή. Το αίσθημα πως αυτό μας λείπει θα έρθει στα χέρια σχεδόν μαγικά. Στο μυαλό μας έρχεται η εικόνα εκείνης της στιγμής που ξετυλίγουμε  το γυαλιστερό περιτύλιγμα από το δωράκι που στέκονταν όλη τη νύχτα σιωπηλά κάτω από το δέντρο και περίμενε υπομονετικά να πάει εκεί που το περιμένουν με τόσο αγωνία και τα μάτια μας γέμιζαν λάμψη καθώς το  αντικρίζαμε. 

Μεγαλώσαμε με μύθους, ιστορίες και παραμύθια και δεν σταματήσαμε ποτέ να θυμόμαστε όλα όσα ακούγαμε όταν είμασταν παιδιά. Γιατί τα παραμύθια κουβαλούν μία μαγεία που όλοι μας έχουμε ανάγκη ότι ηλικία κι αν έχουμε. Ακόμη κι αν γνωρίζουμε πως κάτι δεν είναι αληθινό, αναζητούμε ένα ταξίδι με τη φαντασία. 

Η ιστορία του Άη Βασίλη δείχνει τη σημασία της αγάπης και διδάσκει πως όλοι μας, είτε είμασταν καλά παιδιά είτε όχι, αξίζουμε να πάρουμε αγάπη, αξίζουμε μία ακόμη ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι , αξίζουμε λίγη μαγεία. Ο σάκος του όσο κι αν μας φαίνεται μικρός χωρά τόση αγάπη όση χρειάζεται για να σκορπίσει σε κάθε γωνιά. Η πίστη σε κάτι που δεν το έχουμε δει αλλά θέλουμε να υπάρχει δείχνει πως τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να το πιστέψεις. 

Καλές γιορτές με αγάπη! 

Αδικαιολόγητες σιωπές

 

25η Νοεμβρίου. Ημέρα προβληματισμού η σημερινή. Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών δεν θα αναφερθώ στα θύματα και στη δύναμη που πρέπει να δείξουν για να νικήσουν, αυτό είναι αυτονόητο. Θα μιλήσω γι’ αυτούς που γνωρίζουν και δεν μιλούν.

Απέναντι στη βία έχουν όλοι ευθύνη, όχι μόνο οι θύτες αλλά κι αυτοί που γνωρίζουν, παρατηρούν και σωπαίνουν. Γιατί φοβούνται και γιατί δεν τους αφορά. Τους αφορά όμως όταν όμως ξεσπάσει το κακό,  και τότε δικάζουν.  Αυτοί που περιμένουν να μιλήσει κάποιος άλλος για να πουν στη συνέχεια ότι γνώριζαν κι αυτοί.

Το να ζει κάποιος μέσα σε μία κοινωνία και να αγνοεί το κακό που συμβαίνει γύρω του δεν τον απαλλάσσει από την ευθύνη. 

Κάθε σιωπή απέναντι στο κακό είναι ένοχη και φέρει ευθύνη. Ειδικά σε περιπτώσεις που το θύμα είναι αδύναμο.

Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται λαϊκούς δικαστές, κρυμμένους πίσω από οθόνες και πληκτρολόγια , στην άνεση του καναπέ τους, που περιμένουν να χυθεί αίμα, σπέρμα και δάκρυ για να βγάλουν την οργή τους. Ο κόσμος μας δεν χρειάζεται άλλο παραλήρημα ούτε άλλες σιωπές.

Βία κατά των γυναικών, βία κατά των παιδιών, κακοποιήσεις, ξυλοδαρμοί, διαστροφή κάθε είδους καταγράφονται καθημερινά σε χώρους που αποτελούν καταφύγιο και προστασία για έναν άνθρωπο, στο σπίτι του, στο σχολείο, στην εκκλησία, στο περιβάλλον που ζει και δραστηριοποιείται.

Ζωές στιγματισμένες με βία ψάχνουν τη δύναμη να κρατηθούν ζωντανές , φωνάζουν βοήθεια και δεν τους ακούει κανείς.

Κι ύστερα ακολουθούν οι διαπιστώσεις, η οργή μέσω των κοινωνικών δικτύων κι οι δημοσιεύσεις που βγάζουν στην επιφάνεια λεπτομέρειες της ζωής των δραστών που δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Ας διαχωρίσουμε το κοτσομπολιό από την ευθύνη που φέρουμε όλοι μας ως μέλη μιας κοινωνίας για το κακό και το ανήθικο που συμβαίνει δίπλα μας. 

Ας αναρωτηθούμε  ποια ευθύνη φέρει ο καθένας όταν γνωρίζει και σωπαίνει, όταν επιτρέπει να γίνεται ένα έγκλημα και δεν αντιδρά, όταν κλείνει τα μάτια στον κίνδυνο του διπλανού του...

Συνέντευξη με την συγγραφέα του βιβλίου «Θάλεια Φλωρά – Καραβία» Δέσποινα Τσούργιαννη «Η σύγχρονη τέχνη οφείλει να λειτουργήσει ως ένας ακόμη κοινωνικός μηχανισμός που ανατρέπει στερεοτυπικές και βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις σχετικά με τα φύλα».

Συνέντευξη: Τάνια Ώττα

Με αφορμή το βιβλίο της συγγραφέως Δέσποινας Τσούργιαννη με θέμα την Σιατιστινή ζωγράφο Θάλεια Φλωρά – Καραβία, συζητήσαμε για τα έργα και το ταλέντο της ζωγράφου και στη συνέχεια έγινε αναφορά σε θέματα που αφορούν την τέχνη γενικότερα, την τέχνη σε περίοδο πολέμου και για την καλλιτεχνική δράση των γυναικών.

Ένα βιβλίο καλαίσθητο, καλογραμμένο και άρτια δομημένο, μέσα από το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να ξεφυλλίσει τις σελίδες που μιλούν για τη ζωή της ζωγράφου Θάλεια Φλωρά – Καραβία και μέσα από τη μελέτη που έγινε από τη συγγραφέα, να ενημερωθεί για την εργογραφία της ζωγράφου με βάση ορισμένα αντιπροσωπευτικά έργα, τα οποία οργανώνονται ειδολογικά σε πορτραίτα, νεκρές φύσεις, ηθογραφικά θέματα, τοπία καθώς και συμβολιστικά και ιστορικά θέματα, κάνοντας ειδική αναφορά στην πολεμική παραγωγή της ζωγράφου που αποτελείται από τη σειρά έργων της, κυρίως σκίτσων, από τους Βαλκανικούς Πολέμους, τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τον Πόλεμο του 1940. Η μελέτη ολοκληρώνεται με εκθεσιολόγιο ατομικών και ομαδικών εκθέσεων της ζωγράφου καθώς και με τον αναλυτικό κατάλογο των έργων που έχουν έως τώρα εντοπιστεί από την έρευνα...».

Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με την Θάλεια Φλωρά Καραβία;

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι γυναίκες ζωγράφοι, και κυρίως αυτές του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, είναι σε μεγάλο ποσοστό, ακόμα και σήμερα, υπομελετημένες και στη σκιά των αρρένων συναδέλφων τους. Η περίπτωση της Φλωρά Καραβία, λοιπόν, αποτέλεσε ένα πρώτης τάξεως ερευνητικό ερέθισμα για μένα.

Πως θα περιγράφετε τη Θάλεια Φλωρά Καραβία;

Πρόκειται πραγματικά για μια γυναίκα φαινόμενο όχι μόνον από την άποψη της πλούσιας, ποιοτικά και ποσοτικά, παραγωγής της (ξεπερνά τα 5.500 έργα) αλλά και από κοινωνιολογική σκοπιά, καθώς δε δίστασε να υπερβεί τα κοινωνικά και φυλετικά στεγανά της εποχής της και να μεταβεί στο Μόναχο για να σπουδάσει ζωγραφική δίπλα στον αξεπέραστο Νικόλαο Γύζη. Και στη συνέχεια, όμως, ο βίος της ήταν πραγματικά ιλιγγιώδης με αδιάλειπτα ταξίδια σε τέσσερις ηπείρους, συνεχή εκθεσιακή δραστηριότητα και συμμετοχή σε τρεις πολέμους (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία, Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος).

Ποιο θεωρείτε ότι είναι το κύριο χαρακτηριστικό των έργων της;

Το ζωγραφικό ιδίωμα της Φλωρά Καραβία ισορροπεί έντεχνα ανάμεσα στον ακαδημαϊκό ρεαλισμό της λεγόμενης Σχολής του Μονάχου και ένα περισσότερο ελεύθερο, ιμπρεσσιονιστικό ζωγραφικό ύφος. Η σχεδιαστική δεινότητα και η προσεγμένη σύνθεση αποτελoύν θεμελιώδη χαρακτηριστικά των έργων της. Η ήπια, βαριά χρωματολογία με τα χρόνια δίνει τη θέση της σε ανάλαφρα ζωηρά χρώματα που τοποθετούνται με περισσότερη ελευθερία στον καμβά.

Ποιες διαφορές εντοπίζετε τα έργα τέχνης ανδρών και γυναικών;

Δεν συμμερίζομαι καθόλου την άποψη ότι τα έργα τέχνης των ανδρών δημιουργών διαφέρουν από αυτά των γυναικών. Ιδιότητες όπως ευαισθησία και η φαντασία σχετίζονται με την καλλιέργεια και την άσκησή τους και όχι με το φύλο του καλλιτέχνη. Εκεί όπου θα μπορούσε να εντοπίσει κανείς μία διαφορά είναι στη θεματολογία, όπου τα «υψηλά» ιστορικά θέματα ή οι προσωπογραφίες αποτελούσαν πεδία έμπνευσης και δημιουργίας αποκλειστικά και μόνον ανδρών ζωγράφων, ενώ οι γυναίκες επιδίδονταν σε θέματα περισσότερο ερασιτεχνικά, οικιακά και «επουσιώδη», όπως οι νεκρές φύσεις και κυρίως οι ανθογραφίες ή το τοπίο. Και αυτό δικαιολογείται απόλυτα, αν σκεφτεί κανείς ότι η επίσημη θεσμική καλλιτεχνική εκπαίδευση των γυναικών ξεκινά μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα.

Αν η Θάλεια Φλωρά Καραβία ζούσε σήμερα, τι διαφορές πιστεύετε θα είχαν τα έργα της;

Πιστεύω ότι θα απέδιδε με τον ίδιο ζήλο την πραγματικότητα και τους ανθρώπους γύρω της, θα ταξίδευε ακόμα περισσότερο και ίσως θα αξιοποιούσε τα νέα τεχνολογικά μέρα της ψηφιακής καταγραφής για να αποδώσει πιο άμεσα τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες της.

Έχετε ξεχωρίσει κάποιον πίνακα της Θάλειας Φλώρα Καραβία και αν ναι, για ποιο λόγο;

Μετά από την πολύχρονη και συνεχή ενασχόλησή μου με το έργο της Φλωρά Καραβία μπορώ να σας πω ότι σε κάθε θεματικό πεδίο με το οποίο ασχολήθηκε (προσωπογραφία, τοπίο, ηθογραφία, πολεμικές σκηνές) υπάρχουν έργα που ξεχωρίζω και αγαπώ ιδιαίτερα. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα από αυτά, θα ήταν η πρώιμη αυτοπροσωπογραφία της από την εποχή των σπουδών της στο Μόναχο (1896-1897). Το γεγονός ότι επιχειρεί να δοκιμαστεί στο είδος αυτό σε ένα τόσο πρώιμο στάδιο της ζωγραφικής της εκπαίδευσης είναι ενδεικτικό της τόλμης που τη διακρίνει αλλά και του ιδιαίτερου βάρους που αποδίδει στο συγκεκριμένο θεματογραφικό genre. Αυτό που εντυπωσιάζει με την πρώτη ματιά είναι ο έντεχνος τρόπος με τον οποίο η νεαρή ζωγράφος αφομοιώνει τις ποικίλες επιρροές που δέχεται σαν σπουδάστρια ζωγραφικής σε ένα χωνευτήρι πολλαπλών τεχνοτροπιών και επιρροών, όπως είναι το Μόναχο. Στον πίνακα αυτόν, η Φλωρά απεικονίζεται ημίσωμη, σε στάση τριών τετάρτων πάνω σε ουδέτερο, μονοχρωματικό φόντο. Το απλό, μαύρο ρούχο που φορά ελάχιστα διαφοροποιείται από τους έντονα σκούρους τόνους του βάθους, υποβάλλοντας μια ατμόσφαιρα λιτότητας και αυστηρότητας. Το μόνο στοιχείο που προβάλλει έξεργα μέσω του αριστοτεχνικού φωτισμού είναι το πρόσωπο της μορφής και κυρίως τα μάτια που, καρφωμένα στον θεατή, δημιουργούν μια έντονη και σχεδόν αναπόφευκτη επικοινωνία. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα έργο που ξαφνιάζει με τον ρεαλισμό του, καθώς τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της ζωγράφου έχουν αποδοθεί χωρίς καμία τάση ωραιοποίησης ή ναρκισσισμού. Ο τρόπος με τον οποίο η προσωπογραφούμενη επιλέγει να απεικονιστεί είναι ασφαλώς διαφωτιστικός για τον αυτοπροσδιορισμό της ως γυναίκας, η οποία μάχεται να διακριθεί επαγγελματικά στον χώρο της ζωγραφικής, μιας πνευματικής κονίστρας έως τότε καθαρά ανδροκρατούμενης.

Ποια η άποψη σας για την τέχνη σε περίοδο πολέμου και για την καλλιτεχνική δράση των γυναικών;

Η ιστορία μας έχει αποδείξει ότι οι συνθήκες βαρβαρότητας και απαξίωσης της ελεύθερης καλλιτεχνικής πρακτικής σε καιρό πολέμου μπορούν να ενεργοποιήσουν πολλαπλά τους δημιουργούς και να φιλοτεχνηθούν έργα – καταγραφές της ζοφερής πραγματικότητας του πολέμου, έργα καταγγελτικά της βίας, σωματικής και πνευματικής, έργα που προωθούν το πανανθρώπινο αίτημα της ειρήνης. Μέσα στο πλαίσιο αυτό και οι γυναίκες δημιουργοί είναι ικανές, με τον δικό τους τρόπο, και χωρίς τις αρτηριοσκληρωτικές δεσμεύσεις του παρελθόντος, να προσφέρουν την δική τους ματιά και πρωτότυπη εικαστική κατάθεση.

Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την βία κατά των γυναικών. Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να συμβάλλει σ΄ αυτό;

Είναι πράγματι εξαιρετικά σημαντικό, ύστερα από τόσα κρούσματα τόσο σωματικής/σεξουαλικής όσο και συναισθηματικής/ψυχολογικής βίας κατά των γυναικών, να βρεθούν άμεσα τρόποι βοήθειας προς τις γυναίκες αυτές και εξόδου τους από τον φαύλο κύκλο βίας που, όπως δυστυχώς διαπιστώνουμε, φθάνει πολλές φορές ακόμα και στη δολοφονία. Η τέχνη, με τη μορφή της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, όχι μόνον από γυναίκες αλλά και από άνδρες εικαστικούς οφείλει, νομίζω, να λειτουργήσει ως ένας ακόμη κοινωνικός μηχανισμός που ανατρέπει, ή τουλάχιστον επιχειρεί να ανατρέψει, στερεοτυπικές και δυστυχώς ακόμη βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις σχετικά με τα φύλα. Οι γυναίκες πρέπει επιτέλους να πάψουν να αντιμετωπίζονται μέσα από ένα καθαρά πατριαρχικό πλέγμα ως «κατώτερα» από τους άνδρες όντα και να λαμβάνουν τη βοήθεια και την αναγνώριση που τους αξίζει. Πρέπει η τέχνη να στρατευθεί στον σκοπό αυτό με περισσότερα έργα (παραδοσιακή ζωγραφική ή performances) που έχουν στο επίκεντρό τους τη γυναίκα, την κακοποιημένη γυναίκα ή ακόμη θίγουν ευρύτερα ζητήματα της γυναικείας ψυχικής εμπειρίας (μητρότητα/οικιακός εγκλεισμός, μοναξιά). Από την άλλη πλευρά απαραίτητη καθίσταται, κατά τη γνώμη μου, η ευρύτερη αντιπροσώπευση γυναικών δημιουργών σε θεσμικές θέσεις (καλλιτεχνική εκπαίδευση, καλλιτεχνικές επιτροπές κ.ά), έτσι ώστε η παρουσία τους να αποκτά κατοχύρωση και δημόσια εμβέλεια. Με τον τρόπο αυτό θέματα όπως η διερεύνηση των σχέσεων ανάμεσα στα φύλα αλλά και οι ποικίλες έμφυλες πρακτικές θα αποτελέσουν αντικείμενο εκτεταμένης πραγμάτευσης και συζήτησης.

Ποιο μήνυμα θα στέλνατε στις γυναίκες που βιώνουν τέτοιου είδους καταστάσεις;

Το μήνυμά μου είναι αναμφίβολα η γνωστοποίηση και άμεση αναζήτηση βοήθειας, είτε από πρόσωπα του περιβάλλοντός τους που είναι σε θέση να βοηθήσουν, είτε από κρατικές δομές. Η χειρότερη λύση είναι οι προσωπικές ενοχές, ο φόβος, η σιωπή και η απόκρυψη που ενδυναμώνουν τον φαύλο κύκλο της βίας και διαιωνίζουν το πρόβλημα.

Η Δέσποινα Τσούργιαννη σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Paris IV – Sorbonne στο Παρίσι και είναι αριστούχος διδάκτορας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου (2003). Η διδακτορική της διατριβή με θέμα τη ζωγράφο Θάλεια Φλωρά Καραβία εκδόθηκε το 2005 και επανεκδόθηκε εμπλουτισμένη το 2018. Τα ερευνητικά ενδιαφέροντα και οι δημοσιεύσεις της επικεντρώνονται κυρίως στη νεότερη ελληνική τέχνη με έμφαση στην καλλιτεχνική δημιουργία και δράση των γυναικών στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Δίδαξε Ιστορία της Ευρωπαϊκής Τέχνης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (2008-2010). Από το 2002 εργάζεται στη Συλλογή Έργων Τέχνης της Alpha Bank διοργανώνοντας εκθέσεις και συγγράφοντας πολυάριθμα κείμενα που αφορούν την επιστημονική τεκμηρίωσή τους.

Φωτογραφίες: Από το βιβλίο "Θάλεια Φλωρά Καραβία" , ΔΕΣΠΟΙΝΑ Μ. ΤΣΟΥΡΓΙΑΝΝΗ.

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ 2022

 

Σήμερα θα γράψω κάτι για σένα, γυναίκα, μάνα, γιαγιά, κόρη, αδερφή, εργαζόμενη ή άνεργη δεν έχει σημασία, παντρεμένη, χωρισμένη, ή ελεύθερη από επιλογή, γυναίκα του χτες , του σήμερα, του αύριο, γυναίκα του 2021.

Γυναίκα που όλο τρέχεις να προλάβεις, γυναίκα που στηρίζεις, γυναίκα που προσφέρεις, που δίνεις, που σκορπάς, γυναίκα που παλεύεις μόνη, που προσπαθείς, που κουράζεσαι, που ξενυχτάς, που αγανακτείς, που νευριάζεις, που θυμώνεις , που φωνάζεις, που μετανιώνεις, που κρυφοκλαις, που ξαναχαμογελάς, ξανασκουπίζεις τα δάκρυα και πάλι από την αρχή. Κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο. Για σένα, γυναίκα. Για μένα.

Εσεις είσαστε το δέντρο της ζωής. Εσεις ο κορμός ο βασικός, εσεις οι ρίζες, εσεις ο πυρήνας της οικογένειας. Χωρίς εσας οικογένεια δεν υπάρχει. Από εσάς ξεκινούν οι κλώνοι, τα κλαδιά, τα φύλλα. Από εσάς ρέει ο χυμός της ζωής. Σε εσάς στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της οικογένειας, άμα καταρρεύσετε εσείς καταρρέει το σύμπαν .

Μην ξεχνάς την αξία σου. Μην ξεχνάς την ευθύνη σου. Μην ξεχνάς τη δύναμή σου.

Δεν έχεις κανέναν ανάγκη, γυναίκα. Εκείνοι σε χρειάζονται, όχι εσύ. Εσύ μπορείς να στέκεσαι όρθια και μόνη. Στο κρύο, στο βοριά, στο ανεμόβροχο. Να περνούν από πάνω σου οι εποχές κι εσύ να στέκεις ορθή, να αγωνίζεσαι . Εσύ ΑΝΤΕΧΕΙΣ.

Αφιερωμένο, σε όλες σας.

Η φθήνια τρώει τον παρά

 

Μετά από δύο χρόνια  παύσης λόγω κορονοϊού, οι γνωστές εμποροπανηγύρεις επέστρεψαν φέτος δυναμικά σε πολλές περιοχές της χώρας μας, με πλήθος κόσμου να συρρέει σε αυτές.

Στα πανηγύρια συνήθως ο κόσμος αναζητούσε το φθηνό, αυτό που στο κατάστημα έβρισκε ακριβό. Εσώρουχα με ένα ευρώ, κάλτσες, φθηνές πιτζάμες και παντόφλες, φόρμες και αθλητικά είδη,  και  λίγο πολύ ξοδεύεις ένα 100ευρω χωρίς να το καταλάβεις. 

Κι έπειτα, πως να φύγεις χωρίς να πάρεις λίγο χαλβά, λουκουμάδες, χωρίς να φας μερικά σουβλάκια και λουκάνικα. Δεν θα κάνεις και μία βόλτα στο λούνα παρκ; Ειδικά αν έχεις παιδιά,  δεν μπορείς να το αποφύγεις. Κι έτσι η βόλτα στο πανηγύρι δεν κοστίζει και τόσο φθηνά.

Τα φθηνά πράγματα δεν είναι τελικά  και τόσο φθηνά και δεν διαφέρουν σε κόστος από αυτά των εμπορικών καταστημάτων, τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους. Φθηνά πράγματα βρίσκεις πλέον κάθε μέρα σε διάφορα καταστήματα. 

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι μάρκες στο λούνα παρκ έφτασαν στα πέντε ευρώ, από δύο και τρία που συνήθιζαν προ -κορονοϊού εποχή, ποσό υπερβολικό για μία οικογένεια που δεν θέλει να στερήσει τη διασκέδαση από τα παιδιά της. Αν προσθέσεις το φαγητό και κάποιες αγορές σε παιχνίδια και είδη ρουχισμού , η βόλτα στο πανηγύρι θα κοστίσει λιγάκι ακριβά.

Παρ΄όλα αυτά η μεγάλη επισκεψιμότητα στα πανηγύρια δείχνει από τη μια την ανάγκη του κόσμου για μία αγαπημένη συνήθεια που στερήθηκε κι από την άλλη την ανάγκη να ζήσει αυτήν την ψευδαίσθηση ότι στο πανηγύρι αγοράζει οικονομικά.

Τα πανηγύρια αποτελούν πλέον κομμάτι της κοινωνίας μας και πρέπει να στηρίζονται , όμως αυτό το κομμάτι έχουν δικαίωμα να το απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι και δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί που το πορτοφόλι τους και οι υποχρεώσεις τους δεν τους το επιτρέπουν.

Η γενιά των voucher

 

Προσπαθώ να θυμηθώ την εποχή που η καθημερινότητά μας δεν ήταν εξαρτημένη από επιδόματα και vouchers, που οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν δεδομένες και προγραμματίζονταν πριν καν ξεκινήσει το καλοκαίρι. Τότε που η μετάβαση σε έναν προορισμό δεν κόστιζε όσο δύο μηνιάτικα και το φαγητό δεν χρεώνονταν σαν χρυσάφι.

Ανάλογα με τις δυνατότητες της κάθε οικογένειας, οι διακοπές ήταν η επιβράβευση της χρονιάς, ο ξέγνοιαστος χρόνος μακριά από τη φασαρία της πόλης, δίπλα στη θάλασσα , να σε νανουρίζει ο ήχος των κυμάτων και να σε δροσίζει η αύρα της θάλασσας.

Ποιος να το φανταζόταν ότι θα έφτανε η εποχή που οι διακοπές θα αποτελούσαν πολυτέλεια. Έτσι ακριβώς, γιατί σαν πολυτέλεια κοστίζουν κι ας μην παρέχουν πάντα τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ακόμη και στον πιο κοντινό προορισμό οι οικονομίες της χρονιάς δεν αρκούν να σου προσφέρουν λίγες μέρες στον ήλιο. Αν υπάρχουν οικονομίες βέβαια. Πέρασε ένας χειμώνας όπου το ρεύμα και η θέρμανση πληρώθηκε σαν χρυσάφι. Κάποτε ξεχνούσαμε το φως αναμμένο  ή το αφήναμε επίτηδες για να μην μπουν κλέφτες. Η μέση οικογένεια είναι εξουθενωμένη από τα έξοδα της χρονιάς που πέρασε και ο χειμώνας που θα ρθει δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για αποδράσεις.

Τα ταξιδιωτικά πακέτα των τουριστικών πρακτορείων αποτελούν μία λύση για πολλούς που δεν θέλουν να στερηθούν τις διακοπές τους και λαχταρούν να επισκεφθούν το αγαπημένο τους νησί ή μία παραλία. Διαφορετικά, οι μονοήμερες αποδράσεις και οι πισίνες προσφέρουν μία ανάσα δροσιάς.

Μία νέα γενιά μεγαλώνει με αβεβαιότητα, τι να σπουδάσει, που θα εργαστεί, να φύγει στο εξωτερικό ή να μείνει στη χώρα της, πως θα κάνει οικογένεια, πως θα ζήσει ανεξάρτητη, μήπως να παραμείνει στο πατρικό της, τι επιδόματα δικαιούται, τι να στερηθεί και τι να απολαύσει. Όσοι νέοι δεν έχουν την τύχη να προέρχονται από ευκατάστατες οικογένειες θα οδηγηθούν σε δύο ή τρεις εργασίες, με μαύρη εργασία ή part time απασχόληση για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους, να πληρώσουν το ενοίκιο κι αν περισσέψει να βγουν για ένα ποτό και να πάρουν ένα καινούριο ρούχο. Άλλοι μετράνε τις δεκάρες κι άλλοι τις μέρες που θα έρθει το καινούριο iphone.  Ένα κοινωνικό χάσμα που ολοένα και μεγαλώνει κι αναρωτιέμαι που θα φτάσει κι αν θα μπορέσει κάποιος να το σταματήσει μέσα στη δίνη της εποχής που ευνοεί τις ανισότητες. Κάθε είδους. Για την ώρα ας βολευτούμε με το gov.gr κι ότι μας παρέχει…

Καλώς ήρθες Αύγουστε!

 

Κάποιοι ψάχνουν λόγο να γκρινιάζουν, ενώ το καλοκαίρι ξετυλίγεται. Τους ενοχλεί η ζέστη, ψάχνουν τρόπο να δροσιστούν, αφού δεν μπορούν να βρεθούν δίπλα στη θάλασσα. Τους ενοχλούν όμως και τα καλοκαιρινά μπουρίνια. Πάλι βρέχει… Τους ενοχλούν οι μύγες, τα κουνούπια, ο ιδρώτας που κυλά πάνω τους, φτύνουν τα ενοχλητικά κουκούτσια από το καρπούζι και διαμαρτύρονται για τη φασαρία του πλήθους.

Κι υπάρχουν κι αυτοί που απλά περιμένουν τον Αύγουστο. Τον ευλογημένο μήνα, της Παναγιάς. Τον μήνα που μας χαρίζει την πιο όμορφη πανσέληνο, να σιγοτραγουδήσουν αργά και να φωτογραφήσουν το ολόγιομο φεγγάρι. Πες τους ρομαντικούς, πες τους ονειροπόλους, είναι κι αυτοί άνθρωποι με ένα σωρό έγνοιες, κι όμως δεν γκρινιάζουν απλά αναζητούν τα όμορφα πράγματα μέσα στην ασχήμια αυτού του κόσμου. Εκτιμούν αυτά που τους χαρίζει η ζωή απλόχερα κάθε μέρα, κι απλά προσμένουν για το καλύτερο, όπως όλοι μας.

Γι’ αυτόν έχουν γραφτεί τραγούδια, στίχοι και μελωδίες . Τον μήνα που σηματοδοτεί τη λήξη του καλοκαιριού, τον Αύγουστο. Γεμάτος χαρές και πανηγύρια, ταξίδια και συναντήσεις, ηλιοβασιλέματα γεμάτα χρώματα και βραδινά αεράκια που χαϊδεύουν απαλά τις αισθήσεις.

Αυτός που θέλει να γκρινιάζει θα βρει λόγο κι αφορμή κι αυτός που θέλει να χαμογελάει επίσης. Εγώ απλά υποκλίνομαι  σ’ αυτούς τους πεισματάρηδες που παλεύουν για τη ζωή τους γιατί απλά δε χορταίνουν να ζουν τον Αύγουστο, θέλουν κι άλλα καλοκαίρια, με ζέστη, με μπόρες, με ενοχλητικά έντομα και καρπούζια γεμάτα κουκούτσια.

Γιατί η ζωή δεν είναι εύκολη αλλά είναι γλυκιά σαν καλοκαιρινό φρούτο, κι όσα καλοκαίρια κι αν ζήσεις θες κι άλλα. Στη στεριά ή στη θάλασσα , δεν έχει σημασία.

Μακριά από τη μιζέρια λοιπόν…

Καλώς ήρθες Αύγουστε!

Ας κρατήσουν οι χοροί

Ελληνικό καλοκαίρι χωρίς πανηγύρι δε γίνεται. Μέρες που ζωντανεύουν τα χωριά, γεμίζουν κόσμο και λίγη από τη βαβούρα της πόλης. 

Το βράδυ βλέπεις φώτα στις αυλές και το πρωί τα παράθυρα ανοιχτά, να μπαίνει μέσα ο καθαρός αέρας και οι αχτίδες του ήλιου. 

Την έχουν ανάγκη αυτή τη ζωντάνια τα χωριά μας, καθώς όλο τον χειμώνα υπομένουν καρτερικά τις ηλιόλουστες μέρες του καλοκαιριού, να υποδεχτούν τους επισκέπτες και τους φιλοξενούμενους.

Σήμα κατατεθέν για κάθε χωριό το πανηγύρι. Είτε λόγω εορτής ενός από τους Αγίους της Εκκλησίας μας είτε λόγω ανταμώματος, και πολλές φορές με την παρότρυνση των τοπικών συλλόγων, τα χωριά ξυπνούν και αναδύουν ένα μεθυστικό άρωμα.

Στις γραφικές πλατείες, κάτω από τους γηραιούς πλατάνους, στα προαύλεια των σχολείων που κάποτε γέμιζαν με παιδικές φωνές και τα περισσότερα σήμερα απλά φυλάγουν κειμήλια του παρελθόντος, ακούς τους ήχους του κλαρίνου, μυρίζεις τον καπνό από τα σουβλάκια και γεύεσαι δροσερές μπύρες. Πιασμένοι χέρι χέρι οι άνθρωποι σέρνουν το χορό και χαμογελά η ψυχή τους. Επιτέλους ανταμώσαμε. Τα νέα της χρονιάς ξετυλίγονται κι οι θύμησες ζωντανεύουν. Πανηγύρι στο χωριό, μαζί με φίλους, συγγενείς κι ανθρώπους που αναζητούν λίγη διαφυγή από το χάος των πόλεων. Ας χορέψουμε λοιπόν, ας φάμε κι ας πιούμε. Ποιος ξέρει πότε θα ανταμώσουμε πάλι; 

Η επαρχία αναζητά τη χαμένη της ζωντάνια. Αυτήν την ζωντάνια που κάποτε πρόσφερε τις καλύτερες συνθήκες ζωής. Σήμερα, στέκεται βουβή μπροστά στην τάση για φυγή στις πόλεις όπου υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για εργασία και διασκέδαση. 

Σαν το γλυκό του κουταλιού…

 

Σαν το γλυκό του κουταλιού… έτσι θα πρέπει να είναι κι η ζωή μας. Γλυκιά και γευστική, ευέλικτη, να προσαρμόζεται σε κάθε περίσταση. 

Το αγαπημένο μας γλυκό του κουταλιού, τι νοστιμιά… 

Ένα γλυκό του κουταλιού στο κρυστάλλινο πιατάκι και δίπλα ένας ελληνικός καφές, σερβιρισμένα  πάνω στο δίσκο με το σεμεδάκι κι από δίπλα το ποτήρι με το δροσερό νερό. Μια αντιπροσωπευτική ένδειξη της ελληνικής φιλοξενίας, μία χειρονομία αγάπης προς τον επισκέπτη, ένα καλωσόρισμα σε αγαπημένο μας πρόσωπο, ένα κέρασμα στην αυλή , κάτω από την κληματαριά, ή και στη βεράντα του σπιτιού. Στιγμές χαλάρωσης, γεμάτες καλοσύνη και ευγένεια. 

Το κεράσι και το σύκο, το νεραντζάκι και η κολοκύθα, το καρυδάτο, το πορτοκάλι, αλλά και πιο ιδιαίτερες γεύσεις,  όπως γλυκό του κουταλιού μανιτάρι,  ντομάτα, μελιτζανάκι, σταφύλι, περγαμόντο, φράουλα και κυδώνι. 

Ένας γλυκός πειρασμός για μικρούς και μεγάλους, που δύσκολα αντιστέκεσαι.  Αγκαλιάζουν με τη γλύκα τους κάθε γευστική επιλογή. Επάνω στο γιαούρτι, στο παγωτό, στην φρυγανιά, στο ψωμί, στα μπισκότα, στην γλυκιά πίτα μας, στα φρούτα, αποτελούν την καλύτερη επιλογή. 

Η ιστορία του ξεκίνησε πριν από εκατοντάδες χρόνια από την ανάγκη των νοικοκυρών να συντηρήσουν φρούτα και άλλους καρπούς για όλο το έτος. Άλλοτε τα αφυδάτωναν στον ήλιο, άλλοτε τα έκαναν μαρμελάδες ή  τα έβραζαν σε σιρόπι.

Με το πέρασμα των χρόνων, οι συνταγές και οι τεχνικές εξελίχθηκαν και το γλυκό του κουταλιού αναδείχθηκε σε βασικό στοιχείο της ελληνικής γαστρονομικής παράδοσης. 

Όλη η διαδικασία πριν από το βράσιμο, ο χρόνος και οι τρόποι βρασίματος, τα καρυκεύματα και τα μυρωδικά απογείωσαν τη φυσική νοστιμιά των ελληνικών φρούτων και δημιούργησαν ένα γευστικό κεφάλαιο στην ιστορία των γλυκών που αγαπήθηκαν ανά τον κόσμο.

Το καθένα κρύβει το δικό του μυστικό. Θέλει τέχνη για να το πετύχεις. Κυρίως, όμως, θέλει μεράκι και αγάπη. Καλή απόλαυση!

Δύσκολος αλλά πολυπόθητος θησαυρός τα γηρατειά

Δύσκολος αλλά πολυπόθητος θησαυρός τα γηρατειά. Από τη μια τα φοβάσαι και θες να παρατείνεις τη νεότητα κι από την άλλη θέλεις να προλάβεις να τα ζήσεις, να ξετυλίξεις το νήμα της ζωής ως το τέλος. Φοβάσαι μήπως σου το κόψουν πρόωρα, φοβάσαι όμως και τον χρόνο, γιατί δεν ξέρεις τι φορτίο θα σου φέρει κι αν θα αντέξεις να το κουβαλήσεις. Σάμπως δεν κουβάλησες φορτία τόσα χρόνια; Αμέτρητα, δυσβάσταχτα και βαριά.

Τα γηρατειά στο μυαλό των νέων ανθρώπων φαίνονται ως ο μεγάλος στόχος. «Να γεράσω ήσυχα και ήρεμα, λέμε, να χαρώ τα εγγονάκια μου, να δω τα παιδιά μου να προκόβουν, να ξεκουραστώ επιτέλους από το καθημερινό μεροκάματο. Να σηκώνομαι νωρίς το πρωί, να πίνω τον καφέ μου στο μπαλκόνι, να ποτίζω τα λουλούδια μου, ίσως να έχω και μία γάτα ή ένα σκύλο να μου κρατάει συντροφιά ή ένα καναρίνι να μου κελαηδά γλυκά, κι αν είμαι τυχερός δίπλα μου τον άνθρωπό μου, να αναπολούμε μαζί όλα όσα ζήσαμε και να νιώθουμε περήφανοι για όσα έχουμε καταφέρει.

Η ζωή είναι τόσο όμορφη και γλυκιά κι όσο περνούν τα χρόνια η ανάγκη για ζωή γίνεται όλο και πιο έντονη και η κάθε μέρα πολύτιμη. Αυτό που έχει σημασία είναι να ζεις αξιοπρεπώς ακόμη κι όταν ο χρόνος έχει αφήσει έντονα τα σημάδια πάνω σου. Να μπορείς να φροντίζεις τον εαυτό σου, να έχεις φαγητό, στέγη, την φροντίδα που χρειάζεσαι κι έναν άνθρωπο να σε νοιάζεται και να σε περιποιείται. Η μοναξιά είναι δύσκολη σε κάθε ηλικία. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ζει μόνος, κι όσοι επιλέγουν ή αναγκάζονται να το κάνουν, πληρώνουν το τίμημα αυτής της ελευθερίας.

Οι άνθρωποι γερνούν, αλλάζουν, φθείρονται και κάποια στιγμή γίνονται  ανήμποροι. Φοβούνται την εγκατάλειψη από τους δικούς τους ανθρώπους, αλλά δεν θέλουν να γίνονται βάρος, έχουν αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Παλεύουν καθημερινά να δαμάσουν το κουρασμένο τους σώμα, αντιστέκονται στην εγκατάλειψη των δυνάμεων τους κι επιμένουν, κι ας μην ακούν τόσο καλά, κι ας μην βλέπουν τόσο καλά. Τους αρκεί που μπορούν και σκέφτονται και κυρίως που μπορούν και θυμούνται. Ο χειρότερος φόβος είναι η λησμονιά. Να μην ξεχάσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, να μην μπορούν να αναγνωρίσουν το παιδί τους, να μην θυμούνται τον εαυτό τους.

Το καλύτερο μέρος για έναν ηλικιωμένο είναι η επαρχία, τα όμορφα χωριά μας, μικρά στολίδια, γεμάτα καθαρό αέρα, πετρόκτιστα σπίτια και περιποιημένες αυλές. Εκεί θα συναντήσεις τον παππού και τη γιαγιά, στο σοκάκι, στο παγκάκι ή στην πλατεία του χωριού, να σε καλοδεχθεί και να σε ρωτήσει ποιος είσαι κι από που έρχεσαι. Εκεί θα σου προσφέρουν καφέ ελληνικό, γλυκό του κουταλιού κι αν είσαι και τυχερός θα σε προξενέψει.

Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ζωντανά τα χωριουδάκια μας και τους οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Μία επίσκεψη στα χωριά αυτά είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε κι αν καταφέρουμε να ζωντανέψουμε και πάλι την επαρχία τότε θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο θαύμα. Ευχή όλων μας να καταφέρουμε να γεράσουμε, με αξιοπρέπεια, με φροντίδα κι όχι εγκαταλελειμμένοι σε ένα γηροκομείο ή νοσοκομείο να περιμένουμε το θάνατο βασανιστικά.   

Καλοκαιρινές ιστορίες

 

Είναι που άλλαξε η διάθεσή μας, υποδεχόμενοι το καλοκαίρι, έστω και λίγο καθυστερημένα φέτος, και αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα κάπως διαφορετικά. Μακρύς ο χειμώνας, φορτωμένος και δύσκολος, μας κάνει να διψάμε για λίγη χαλάρωση, για λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς και ηρεμίας, μακριά από την ρουτίνα της καθημερινότητας και το άγχος των υποχρεώσεων. Αυτά άλλωστε δεν τελειώνουν ποτέ. 

Μας αρέσει να βλέπουμε τον ήλιο και να νιώθουμε τη ζεστασιά του. Μας αρέσει η θαλασσινή αύρα και ο βουνίσιος αέρας, η μαγεία των αποδράσεων και η ελευθερία του μυαλού. Το καλοκαίρι προσφέρεται για όλα αυτά. Είναι η εποχή που γράφονται οι πιο ωραίες ιστορίες. Ιστορίες στην άμμο, στην καρδιά μας ,  στο μυαλό μας ή κάπου αλλού. Άλλες θα αντέξουν στο χρόνο, άλλες θα τις σβήσει το κύμα, άλλες θα τις παρασύρει ο άνεμος. Καμία δεν θα ξεχαστεί όμως. Θα αφήσει το δικό της στίγμα, συμπληρώνοντας το παζλ με τις στιγμές της ζωής μας.  

 Για μερικούς το καλοκαίρι είναι η ιδανική εποχή για σημαντικές αλλαγές και μεγάλες αποφάσεις. Γι΄αυτούς  που το μυαλό τους διψάει για περιπέτεια και το ανήσυχο πνεύμα τους θέλει να δημιουργήσει. Οι σκέψεις μπαίνουν σε σειρά, μαζί με τους στόχους και τα ανεκπλήρωτα όνειρα  και γίνεται ένας μικρός απολογισμός όσων προηγήθηκαν. 

Υποχρεώσεις, άγχος, χαρές και λύπες, γεμάτο ασφυκτικά το πρόγραμμα της χρονιάς που πέρασε, το βάζουμε στο πάνω μέρος της ντουλάπας, μαζί με τα χειμωνιάτικα  και με ότι μας βαραίνει το μυαλό. 

Μαθητές και φοιτητές αφήνουν στην άκρη τα βιβλία και ετοιμάζονται να απολαύσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους . Στις παραλίες ή στην εξοχή, στις πόλεις ή στην επαρχία, σε συγγενείς ή φίλους, ο χρόνος θα περάσει γρήγορα αφήνοντας πίσω του μία γλυκιά ή ίσως και μία πικρή γεύση για κάποιους. Εργαζόμενοι που περιμένουν με αγωνία να πάρουν την πολυπόθητη καλοκαιρινή τους άδεια, να ξεθολώσει το μυαλό τους και να ξεκουραστούν σωματικά και ψυχικά. Ακόμη κι αυτοί, όμως, που δεν έχουν την δυνατότητα, οικονομικά ή πρακτικά, να απολαύσουν το καλοκαίρι τους όπως θα ήθελαν, δεν αρνούνται να τους παρασύρει η μαγεία του καλοκαιριού. Γιατί  η ζωή είναι τόσο γλυκιά που αξίζει να τη ζούμε κι ας μην είναι όπως την ονειρευόμαστε ή όπως την ποθούμε. Είναι κι αυτοί που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή και δεν θέλουν αυτό το καλοκαίρι να είναι το τελευταίο τους. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες της ζωής, που διψούν απεγνωσμένα για καλοκαίρια και χειμώνες και δεν το βάζουν κάτω. Θέλουν να γεμίσουν το βιβλίο της ζωής με ιστορίες, με όμορφες αναμνήσεις, με ξεχωριστές στιγμές. Αυτοί οι άνθρωποι μας δείχνουν πόση αξία έχουν όχι μόνο τα καλοκαίρια μας, αλλά όλες οι εποχές του χρόνου, η καθεμία με τη δική της αξία και ομορφιά. 

Νέες γνωριμίες, νέοι έρωτες, νέοι φίλοι, ταξίδια σε νέους προορισμούς ή σε αγαπημένα μέρη, σημαντικές επαγγελματικές αποφάσεις, πολύτιμος χρόνος με την οικογένεια και τους φίλους, γιορτές και πανηγύρια, βόλτες και ξενύχτια, όλα χωρούν στην ατζέντα του καλοκαιριού κι όλα έχουν τη δική τους χάρη. Κι αν ο χρόνος περάσει γρήγορα τότε σημαίνει ότι ήταν ευχάριστος. Θα αφήσει πίσω μία γλυκιά γεύση για τις στιγμές που απολαύσαμε και μία πικρή συνάμα, γιατί ίσως να θέλαμε λίγο ακόμη. Ίσως κάποιες στιγμές δεν θέλαμε να τελειώσουν και κάποιες άλλες να κρατούσαν παραπάνω. Όπως και να ‘χει το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μας εποχή. Έχει αυτή τη μοναδική ικανότητα να μας μεθάει γλυκά και να μας κάνει να το προσμένουμε με αγωνία. Καλό καλοκαίρι!!!

Ψηφιακή βαρβαρότητα

 

Κάποτε οι γονείς μας έκλειναν την τηλεόραση όταν έδειχνε βίαιο περιεχόμενο, ακόμη και κατά τη διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όταν μεταδίδανε ρεπορτάζ για εγκλήματα.

Σήμερα δεν μπορείς να αποτρέψεις ένα παιδί να δει και να διαβάσει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για αποτρόπαιες πράξεις και εγκλήματα , για τη διαστροφή του κάθε ψυχανώμαλου στην άλλη άκρη της γης. Βία που μεταδίδεται ραγδαία πλέον μέσω του διαδικτύου, κοινοποιείται από εκατομμύρια προφίλ μαζί με έναν παραλογισμό σχολιασμού από τον κάθε αναμάρτητο χρήστη του ίντερνετ, που διψά για λιθοβολισμό και λιντσάρισμα.

Ο κάθε εγκληματίας γίνεται το πρόσωπο της επικαιρότητας και τα μίντια ασχολούνται επί μέρες μαζί του, σκαλίζοντας το παρελθόν του και βγάζοντας στην επιφάνεια λεπτομέρειες της ζωής του που τους περισσότερους δεν μας ενδιαφέρουν. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι χάνεται μία ζωή , κι αυτό δεν αλλάζει.

Εγκλήματα γινόταν και πριν το διαδίκτυο εισβάλλει στη ζωή μας, απλά τότε το έγκλημα περιοριζόταν στο σύνορα του κράτους, όπου υπήρχε η τηλεοπτική κυρίως εμβέλεια. Σήμερα εξαπλώνεται παγκοσμίως σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μαζί με τις ετυμηγορίες των δικαστών των social media.

Υπάρχει μία σύγχυση ανάμεσα στην ελευθερία της έκφρασης και στο έχω άποψη για όλα, κατηγορώ, επικρίνω και εκφράζομαι με χυδαιότητα.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ευνοούν αυτό το «παγκόσμιο κουβεντολόι», που κατά τον Ανρί – Λεβί, κανένας δεν έχει τη δικαιοδοσία να ιεραρχεί ή να διακρίνει ανάμεσα στην ευφυΐα και στο ντελίριο, στην πληροφόρηση και στις ψευδείς ειδήσεις, στην αναζήτηση της αλήθειας και το πάθος για άγνοια

Είναι φυσιολογικό ένα έγκλημα να προκαλεί  θλίψη και  θυμό, όπως και το άκουσμα ενός θανάτου να σοκάρει και να συγκλονίζει. Όμως, ο παραλογισμός που ακολουθεί μετά στους διαδικτυακούς τοίχους έχει αρχίσει να γίνεται εξίσου επικίνδυνος και ανησυχητικός. Κι επειδή το διαδίκτυο παρέχει μασημένη κι αφιλτράριστη πληροφορία και  ασκεί τεράστια επιρροή, σε βαθμό που οδηγεί πολύ συχνά σε μιμητισμό, ίσως θα έπρεπε να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε πότε πρέπει να μιλήσουμε και πότε να παραμείνουμε σιωπηλοί.

Πότε θα δούμε άσπρη μέρα;

 

Το φετινό χειμώνα είδαμε αρκετές άσπρες μέρες. Βαρυχειμωνιά ακόμη, παρ’ ότι ημερολογιακά βρισκόμαστε στην Άνοιξη. Όσο κι αν μας ταλαιπωρεί το χιόνι στις μετακινήσεις μας, είναι όμορφο.  Αυτή η ταλαιπωρία ίσως είναι η λιγότερο ανώδυνη φέτος, μπροστά στα σοβαρά προβλήματα διαβίωσης που αντιμετωπίζει η μέση οικογένεια.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι το να έχεις ζέστη και ρεύμα στο σπίτι σου σήμερα θα ήταν πολυτέλεια. Όπως πολυτέλεια είναι το να έχεις σπίτι και αυτοκίνητο δικό σου, πολυτέλεια είναι να έχεις την υγεία σου και το ψυγείο σου γεμάτο.

Φταίνε οι κυβερνήσεις. Όχι μόνο αυτές όμως. Φταίνε κι οι υπόλοιποι που ανέχονται και δεν αντιδρούν. Χειρότεροι από τους εκάστοτε ανίκανους ηγέτες είναι οι παθητικοί δέκτες των αποφάσεων. Κανείς δεν μιλά, κανείς δεν αντιστέκεται, παρά μόνο αρκείται στο πληκτρολόγιό του και περιμένει την ώρα των εκλογών. Μέχρι τότε δεν κινείται φύλλο. Φιλολογίες, φωτογραφίες στα κοινοβουλευτικά έδρανα και τα πολυτελή γραφεία των υπουργείων, τοποθετήσεις, δηλώσεις συμπαράστασης στον ανθρώπινο πόνο και μετά τριήμερο στην Αράχωβα για χαλάρωση.

Κάθε αντίδραση θεωρείται γκρίνια , έχει πολιτικό κόστος και σε κάνει δακτυλοδεικτούμενο, ως αντιδραστικό στοιχείο της κοινωνίας. Ποιας κοινωνίας όμως; Αυτής που τραγουδά για ναρκωτικά, πόρνες, όπλα και βία, αυτής που το νταηλίκι θεωρείται μόδα, αυτής που θέλει τη γυναίκα αψεγάδιαστη barbie, αυτής που θέλει τον άντρα αδίστακτο κυνηγό σάρκας, αυτής που ενισχύει την ημιμάθεια και την αμάθεια, αυτής που η ανθρωπιά θεωρείται αδυναμία και το φιλότιμο σε σκοτώνει, αυτής που καταπίνει αμάσητη κάθε πληροφορία που πετιέται και επιδίδεται στο τρολάρισμα των πάντων γιατί το γέλιο λένε δίνει ζωή; Η ζωή όμως θέλει αξιοπρέπεια, κι αυτή κινδυνεύει από τη δίνη της σύγχρονης εποχής.

Στην προσπάθειά μας να γίνουμε μία σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα καταντήσαμε μία φθηνή απομίμηση ενός κράτους που ασχολείται με πολιτικά χρώματα και ελπίζει σε επιδόματα για να ζήσει.

Προς το παρόν ας αρκεστούμε στις άσπρες μέρες του καιρού, γιατί η υπόλοιπη μαυρίλα που μας περιβάλλει δύσκολα θα φύγει αν δεν αλλάξει ο τρόπος σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων.

 

Παραγράφοντας...

 

Άλλη μια αναμονή και θα περάσει κι αυτό. Συνεχώς το ακούμε τελευταία. Περιμένουμε να τελειώσει η λεγόμενη πανδημία, να φτιάξει ο καιρός, να στρώσουν τα πράγματα όπως λένε, και τα νεύρα μας σε κρίσιμη κατάσταση. Περνούν οι μέρες περιμένοντας το αύριο που θα είναι καλύτερο κι αποδεικνύεται χειρότερο τελικά. Πως να μην είναι όμως αν δεν το σχεδιάσεις και τα αφήνεις όλα στην τύχη; Απ΄ ότι έμαθα κουράστηκε κι αυτή. Όταν οι άνθρωποι αποχωριστούν το κινητό τους τότε θα τους χτυπήσω την πόρτα, είπε... Για την ώρα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο για να κάνουμε tik tok  για το στόρυ.

 Ξεκινά η περίοδος της Σαρακοστής και θα πήξουμε στους χαλβάδες, με αμύγδαλο, κακάο, ρόδι, σύκα και διάφορα φρουφρου. Ας είναι… Από τους άλλους τους χαλβάδες, αυτούς με τα δύο πόδια, μπουχτίσαμε, δεν τρώγονται με τίποτα πια.

Περίοδος νηστείας λένε, από αυτήν που δεν κάνει να φας κρέας, λάδι και γάλα κλπ, αλλά μπορείς να τρως γαρίδες, αστακούς, μία τάβλα ψωμί και ένα ταψί μπακλαβά. Απαγορεύονται οι απολαύσεις αλλά επιτρέπεται το κουτσομπολιό, αρκεί να είναι καλοπροαίρετο, γίνεται;…. Καλή ερώτηση. Εγώ ήξερα πως πρέπει να προσέχεις όχι μόνο τι βάζεις στο στόμα αλλά και τι βγάζεις, μη σου πω κυρίως το δεύτερο. Γιατί απ΄ότι βλέπω τρώμε λάδι, ελιές και ψωμί, βγάζουμε ένα τσουνάμι κακίας για τον διπλανό, αλλά ρίχνουμε και μια εξομολόγηση μετά κι όλα μέλι γάλα. Κι από σεξ, το ευλογημένο, το γνωστό, χωρίς να αλλάζεις πλευρό γιατί δεν κάνει.

Κατά τα άλλα είμαστε καλοί χριστιανοί, από μπροστά όμως. Από πίσω η σκατοψυχιά καλά κρατεί. Η εικόνα μετράει βλέπεις, αυτή προσελκύει τα λαικς και τα χειροκροτήματα. Βάλε και μια φωτογραφία δίπλα από το καντήλι κι είσαι εντάξει, κι ας ρίχνεις καντήλια, ας χτυπάς, ας σκοτώνεις, ας λες ψέματα, ας πατάς επί πτωμάτων, δεν πειράζει , είναι η κακιά η ώρα.

Περπατώντας στους δρόμους διαπίστωσα ότι έχω καιρό να δω μάσκες κάτω, ή δεν τις φοράμε πια ή γίναμε ευσυνείδητοι και τις ρίχνουμε στον κάδο. Για την ώρα απολαμβάνω τις κανονικές μάσκες, τις αποκριάτικες , είναι η εποχή τους.

Μην ξεχνάμε ότι πλησιάζει η ώρα να πετάξουμε και τον χαρταετό, τον κανονικό, γιατί τον άλλο κάποιοι τον πετάνε μονίμως….

Καλό τριήμερο και συγχωρεμένα αυτά που μπορείτε, γιατί κάποια δεν συγχωρούνται με τίποτα!

Οι επαναστάτες του καναπέ

 Πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια και πάλι στην αρένα του καναπέ.  Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι δυσάρεστο σε αυτή τη χώρα αρχίζει η διαμαρτυρία του καναπέ για την κοινωνία μας.

Μια κοινωνία γεμάτη πληγές κι ανικανοποίητους ανθρώπους,  που αναβλύζει μία μυρωδιά χαλασμένου. Κάτι σαπίζει, κάτι βρωμάει, όλοι το μυρίζουν, όλοι το βλέπουν, αλλά κανείς δεν το πετά, ούτε το καθαρίζει. Ας το κάνουν οι άλλοι. Αυτοί που θα λογοκριθούν για την   πρωτοβουλία τους, αυτοί που θα πάρουν την ευθύνη να δράσουν εκ μέρους όλων όσων επαναστατούν από τον καναπέ τους, με όπλο το πληκτρολόγιο. Οι τολμηροί, που στο τέλος θα είναι οι άχρηστοι και οι  ανίκανοι της υπόθεσης αν δεν πετύχουν. Και τελικά ποιος θα αντιδράσει; Και γιατί να το κάνει άλλωστε; Για να παρεξηγηθεί; Να κατηγορηθεί και να στοχοποιηθεί; Άντε να βγάλεις άκρη…

Σήμερα, υπάρχει το ίντερνετ, το facebook και το twitter που παίρνουν φωτιά όταν γίνεται κάτι. Ως εκεί όμως. Σχολιασμός, κριτική, μικροπολιτική και να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα με λίγα λόγια.

Στην πράξη κόλλησε η φάση. Δεν βαριέσαι, δεν θα αλλάξει κάτι.

Μήπως θα πρέπει επιτέλους να αλλάξει; Μήπως να σηκωθούμε από τον άνετο καναπέ μας και να πιάσουμε δουλειά;

Παρασυρόμενοι από τις τάσεις των καιρών, ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, είναι. Πέρα από το ΕΓΩ δεν συναντάς τίποτα, σε όλα τα επίπεδα. Η ζωή έχει μετατραπεί σε έναν διαρκή αγώνα αυτό-ικανοποίησης, αυτοπροβολής, εγωπάθειας και υπεροψίας. Κι ύστερα δεν μας αρέσει ο κόσμος μας. Κι αυτά τα πρότυπα δυστυχώς περνούν στα παιδιά μας. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μιμούνται. Γι’ αυτό το καλύτερο παράδειγμα που έχουμε να τους δείξουμε είναι η αγάπη και ο σεβασμός. Έτσι θα πορευτούν και θα ζήσουν , με ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Κι από τα παιδιά θα παραδειγματιστούν ύστερα κι οι μεγάλοι, που παρασύρθηκαν από τη δίνη της εποχής, πιστεύοντας ότι  ως εμπειρότεροι έχουν το δικαίωμα να φρενάρουν τα όνειρα για να μην εμποδίζουν τις απαιτήσεις.

Σκοτώνοντας τα όνειρα, σκοτώνεις τον άνθρωπο εσωτερικά κι αυτό εξωτερικεύεται στην πορεία. Βάζοντας τους ανθρώπους σε καλούπια τους μεταμορφώνεις σε άγρια θηρία που όταν αποδράσουν δεν θα μπορείς να τους ελέγξεις.  

Με τα λόγια δεν αλλάζει η κοινωνία, ούτε ο άνθρωπος. Με το να τρωγόμαστε μεταξύ μας για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο δεν κερδίζουμε απολύτως τίποτα.

Η πιο έξυπνη ατάκα το μόνο που μπορεί να κερδίσει είναι μερικά κλικ, ως εκεί.

Οπότε, αν δεν σου αρέσει αυτό που παίρνεις, ίσως θα έπρεπε να αλλάξεις αυτό που δίνεις.

Οι άντρες νέας κοπής...

 

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που δεν ξέρουν πως να κατακτήσουν μια γυναίκα όπως αρμόζει, να φλερτάρουν, να κάνουν ένα ευγενικό κομπλιμέντο, να ρισκάρουν κι ας αποτύχουν.

Αυτοί που θεωρούν ότι είναι το ισχυρό φύλο και πρέπει να επιβάλλονται, με όποιο τρόπο νομίζουν ότι θα φανούν άντρες. Αυτοί που θεωρούν τη βία μέσο χειραγώγησης και κτήσης. Ίσως αυτό μπορούν.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που η μαγκιά τους είναι μεγαλύτερη από το μπόι τους και πιστεύουν ότι τα νέα κορίτσια γοητεύονται από τους νταήδες. Μάθε φίλε πως η  γυναίκα ότι ηλικία και να έχει θέλει σεβασμό, τρυφερότητα και αγάπη. Αν δεν το ‘χεις, άστο… παίξε με κάτι άλλο.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους γνήσια αρσενικά αυτοί που θεωρούν τη μονογαμία ελάττωμα, κι επιδίδονται σε ένα κυνήγι θηλυκών για να επιβεβαιώσουν τον δήθεν ανδρισμό τους. Κατάντια…

Αυτοί που ολημερίς με ένα κινητό στο χέρι το παίζουν εραστές του πληκτρολογίου και σκορπούν φατσούλες και καρδούλες , ελπίζοντας πως το δόλωμα θα τσιμπήσει.

Βαφτίζουν τον εαυτό τους άντρα αυτοί που δεν δέχονται την απόρριψη και διεκδικούν τον έρωτα με τη βία, χτυπώντας και σκοτώνοντας γιατί ήταν η κακιά η ώρα βλέπεις.  Αύριο μπορεί να είναι η κόρη σου, η αδερφή σου, ένας δικός σου άνθρωπος το θύμα, θα το άντεχες;

Αυτοί που θεωρούν τη γυναίκα αντικείμενο, υπηρέτρια, δούλα, δικό τους απόκτημα χωρίς αέρα να αναπνέει, χωρίς δικαιώματα.

Γνήσια αρσενικά, άντρες παλιάς κοπής, θύτες χωρίς μέτρο και έλεγχο.  Αυτοί που ρίχνουν το φταίξιμο στη γυναίκα γιατί δήθεν προκαλεί με την εμφάνισή της. Από πότε υπάρχει κανόνας που ορίζει πως να ντύνεται και πως να είναι η εμφάνιση μια γυναίκας;

Μάθε φίλε πως όταν μια γυναίκα περιποιείται τον εαυτό της  το κάνει γιατί απλά της αρέσει, για να αισθάνεται η ίδια όμορφη και γιατί της αξίζει. Αν δεν μπορείς να θαυμάσεις απλά το ωραίο, τότε δεν κάνεις γι’ αυτήν.

Αισιόδοξο είναι το γεγονός ότι μέσα σε αυτή τη μάζα των αρσενικών σήμερα υπάρχουν ακόμη άντρες που ξέρουν να φέρονται, να αγαπούν, να ερωτεύονται  και να φέρονται στη γυναίκα με σεβασμό και τρυφερότητα. 

Δεν υπάρχουν αρσενικά παλιάς και νέας κοπής, υπάρχουν άντρες που άλλοι τιμούν κι άλλοι όχι τα παντελόνια που φορούν. 

Άκου, εσύ που θεωρείς τον εαυτό σου άντρα… η γυναίκα δεν είναι θήραμα να το κυνηγάς, ούτε θύμα να το εκμεταλλεύεσαι , είναι σύντροφος, συνοδοιπόρος, ο άνθρωπός σου. Αν δεν μπορείς να το καταλάβεις, τότε απλά μην βλάπτεις. Μείνε μόνος σου…

Προσδοκίες...

 

Μεταξύ  προσδοκίας και πραγματικότητας υπάρχει μεγάλη διαφορά. Πολλές φορές άλλα περιμένουμε κι άλλα συμβαίνουν.  Παρασυρόμαστε συχνά  από συμπεριφορές κι ελπίζουμε για το ποθητό, αυτό που εκείνη τη στιγμή θεωρούμε δεδομένο. Κι ύστερα έρχεται η απογοήτευση. 

Τα μεγάλα σχέδια πάντα ήταν ελκυστικά. Δίνουν μία ελπίδα για κάτι καλύτερο που μπορεί να συμβεί, μία προοπτική για βελτίωση μιας κατάστασης που την έχουμε ανάγκη όσο τίποτα. Δίνουν την αίσθηση ότι το άπιαστο όνειρο θα γίνει πραγματικότητα.

Η ελπίδα είναι απαραίτητη στη ζωή μας, όσο και τα όνειρα, όμως οι μεγάλες προσδοκίες κρύβουν πολύ συχνά και μεγάλες απογοητεύσεις. Δεν σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευαισθησίες, δεν συμπεριφέρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. 

 Δεν φταίνε όμως οι άλλοι πάντα,  υπάρχει ευθύνη και σε μας τους ίδιους. Φταίμε κι εμείς που επενδύουμε πολλά εκεί που δεν αξίζει. Βλέποντας την αχαριστία και την αδιαφορία γύρω μας, είναι ριψοκίνδυνο να περιμένουμε ανταπόκριση από ανθρώπους, σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτός τους και μόνο. Άνθρωποι που κυνηγούν το προσωπικό τους συμφέρον, τη δική τους ανέλιξη πατώντας επί πτωμάτων, το δικό τους κέρδος εις βάρος των άλλων, την προσωπική τους ικανοποίηση αδιαφορώντας για τους γύρω. Άνθρωποι που παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων σαν να είναι κομπολόι, κι όταν βαρεθούν το αφήνουν στην άκρη, έτσι απλά. Όμως, οι άνθρωποι δεν είναι παιχνίδι, πληγώνονται, και κάποιες πληγές δεν γιατρεύονται. 

 Όσο κι αν δεν μας αρέσει να το ακούμε,  η ανθρωπιά σπανίζει σήμερα. Από όποια πλευρά κι αν το δούμε, στη συμπεριφορά των ανθρώπων μεταξύ τους υπάρχει μεγάλη  ανευθυνότητα και  σκληρότητα, που πίσω της κρύβει αυτό το ισχυρό ΕΓΩ.  Φαινόμενο της εποχής, που η τεχνολογία βοηθά στο να προβάλλεται και να φαίνεται ότι γίνεται πιο ισχυρό.

 Δεν είναι κακό να προσδοκούμε το καλύτερο, αυτό που ποθούμε και θέλουμε να ζήσουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, προσωπική, κοινωνική, επαγγελματική. Πρέπει όμως να είμαστε προετοιμασμένοι και για την απογοήτευση που ενδεχομένως να έρθει. Οι μεγάλες προσδοκίες στη ζωή μας δίνουν μία άλλη αίσθηση και μας γεμίζουν αισιοδοξία. Όταν όμως εξαρτάσαι από άλλους, είναι πολύ πιθανό να απογοητευτείς και τότε τα βάζεις με τον εαυτό σου που ήταν τόσο αφελής που πίστεψε σε κάτι ψεύτικο.

Ίσως  θα πρέπει να γίνουμε λίγο πιο ρεαλιστές και να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευτυχία μας δεν κρύβεται στις μεγάλες προσδοκίες αλλά στην απλότητα των πραγμάτων.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο….. Τελευταία σελίδα…

 Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε…

Ακόμη μία χρονιά ζούμε μια διαφορετική Πρωτοχρονιά, αλλά τουλάχιστον έχουμε δίπλα μας τους ανθρώπους που αγαπάμε. Είμαστε εδώ,  μαζί.

Κάποιες οικογένειες έχουν κενές θέσεις στο τραπέζι τους, κι αυτό πονάει. Υπάρχουν απουσίες που δεν ξεπερνιούνται κι ούτε αναπληρώνονται.

Δεν ξέρω τι πρέπει να κρατήσω και τι να ξεχάσω από τη χρονιά που φεύγει, σημασία έχει πως ότι κι αν συνέβη ξεπεράστηκε κι έμειναν τα ευχάριστα να μας κρατάνε συντροφιά, τώρα που ξεκινά ένα νέο ταξίδι.

Κοιτώντας πίσω αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως μεγάλωσα αρκετά για να εντυπωσιάζομαι από το περιτύλιγμα και τα ωραία λόγια, από ψεύτικες φιλίες που διψούν να σε εκμεταλλευτούν και να σε βλάψουν, από τρύπιες αγκαλιές και παγωμένα χέρια που δεν μπορούν να σου προσφέρουν καμία απολύτως ζεστασιά. Αυτό που κρατώ είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, οι στιγμές φεύγουν και δεν πρέπει να χάνονται άδικα.

Γέμισε η σελίδα, κλείνει το βιβλίο λοιπόν. Πάμε για το επόμενο…

Αυτό που εύχομαι για τη νέα χρονιά είναι πως θέλω να κοιτάω μπροστά, σε ότι έρχεται , σε ότι με εμπνέει, σε ότι με συναρπάζει και με κάνει να γίνομαι καλύτερη. Εκεί βρίσκεται το νόημα της ζωής, στο να προσπαθείς, να βελτιώνεσαι και σιγά σιγά να γεμίζεις εμπειρίες.

Το σημαντικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σ’ αγαπούν, που πιστεύουν σε σένα και σε στηρίζουν, που εκτιμούν αυτά τα μικρά κι απλά πραγματάκια που κάνουν τη ζωή μας τόσο όμορφη.

Το μυστικό για όλα είναι η αγάπη, σε όλες της τις εκφάνσεις. Όλα τα γιατρεύει , κι όλα τα ομορφαίνει. Η αγάπη ηρεμεί τον άνθρωπο, τον κάνει να λάμπει και να χαμογελά. Τον πεισμώνει να προσπαθεί και κάνει το χρόνο να κυλά ευχάριστα.

Ας εστιάσουμε λοιπόν την προσοχή μας σε αυτά που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε πίσω κάθε μιζέρια και κακοτοπιά , να χαθούν μαζί με τη χρονιά που φεύγει.

Ας είναι αυτή η ευχή μας για τη νέα χρονιά.

Να έχουμε αγάπη στη ζωή μας και του χρόνου να είμαστε όλοι εδώ, να μη λείπεις κανείς, να ανταλλάσσουμε ευχές και να μετράμε στιγμές.

Καλή Χρονιά, να χαμογελάτε και να αγαπάτε!

Σπάσε τη σιωπή...

 

«Σπάσε τη σιωπή, δεν είσαι μόνη». Πόσο εύκολο είναι; Πόση δύναμη χρειάζεται για να σπάσει η σιωπή; Τι είναι αυτό που κρατάει το στόμα ερμητικά κλειστό σε μία κακοποιημένη γυναίκα;

Γυναίκες εργαζόμενες ή μη, νέες ή μεγαλύτερης ηλικίας, παντρεμένες ή ελεύθερες, η κάθε μία με τη δική της θέση στην κοινωνία, που μέσα τους κρατούν καλά κρυμμένο ένα μυστικό. Ένα μυστικό που το μοιράζονται μόνο με τον εαυτό τους. Μία διαρκής σιωπή, σκεπασμένη καλά κάτω από το πέπλο της βίας, συμβαδίζει με το φόβο, τη ντροπή και τον πόνο.

Το ερώτημα «γιατί μου συμβαίνει αυτό» σίγουρα περνά από το μυαλό κάθε κακοποιημένης γυναίκας και ακολουθεί η αμφισβήτηση της αξίας και το αίσθημα της ενοχής, μήπως δηλαδή φταίει το θύμα, μήπως με την συμπεριφορά του προκαλεί τον θύτη;

Με κυρίαρχο το συναίσθημα της ντροπής, η γυναίκα νιώθει κατώτερη, άχρηστη, άσχημη, ανεπιθύμητη και οδηγείται σιγά σιγά στην απομόνωση. Προσπαθεί να κρύψει τα σημάδια της βίας στο σώμα της, φοράει το ψεύτικο χαμόγελο και βγαίνει στην κοινωνία προσποιούμενη σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Οι κακοποιημένες γυναίκες, συνήθως, χάνουν κάθε ίχνος αυτοπεποίθησης και θεωρούν ακατόρθωτο να ξεφύγουν από αυτήν την κατάσταση. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τι θα γίνει όταν ανοίξεις την πόρτα και διαβείς το κατώφλι, τι ακολουθεί, πως θα σε κρίνουν οι άλλοι, ποιοι θα σου σταθούν και ποιοι θα σε στήσουν στον τοίχο και θα σε λιθοβολήσουν. Ερωτήματα που δεν θα έπρεπε να προβληματίζουν γιατί απλά αυτό που συμβαίνει είναι λάθος. Μία γυναίκα δεν μπορεί να το βιώνει αυτό. Δεν το αξίζει και δεν πρέπει να το ανέχεται. Όλα τα ερωτήματα πηγαίνουν στον κάδο των αχρήστων.

Η βία κατά των γυναικών αποτελεί ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, δεν έχει χρώμα, εθνικότητα, κοινωνικοοικονομικό status ή θρησκεία.

Γυναίκες θύματα λεκτικής, συναισθηματικής, οικονομικής, ψυχολογικής και σεξουαλικής βίας, πολλές φορές από νεαρή ηλικία, γίνονται αποδέκτες βίαιων συμπεριφορών χωρίς την υποστήριξη από το οικείο περιβάλλον, εκεί όπου συνήθως στρέφεται κανείς πρώτα, με το αίσθημα της παραίτησης να κυριαρχεί και να σβήνει κάθε ελπίδα ότι ο κύκλος της βίας μπορεί κάποτε να σπάσει.

Τα υψηλά ποσοστά βίας κατά των γυναικών που σημειώνονται στη χώρα μας είναι μία κατάσταση που δεν μας τιμά καθόλου, αντιθέτως πρέπει να μας προβληματίσει έντονα. Τα περισσότερα περιστατικά βίας σημειώνονται δυστυχώς στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, ένα περιβάλλον που θα έπρεπε να αποτελεί το καταφύγιο κάθε ανθρώπου, το μέρος όπου νιώθουμε ασφάλεια, ηρεμία, αγάπη και χαρά. Για πολλές γυναίκες, όμως, μεταμορφώνεται σε ένα κολαστήριο, μία φυλακή από την οποία δεν ξέρουν πως να αποδράσουν.

 

Επειδή σε κάθε ελληνική οικογένεια επικρατεί η αντίληψη «τα εν οίκο μη εν δήμω», η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό από τις γυναίκες θύματα κακοποίησης, οι οποίες λόγω της ντροπής και ενοχής που αισθάνονται δεν αποκαλύπτουν τη βία που υφίστανται, δεν αναζητούν βοήθεια κι έτσι εγκλωβίζονται σε καταστροφικές καταστάσεις. Δεμένες γερά από το αίσθημα της εξάρτησης, κυρίως οικονομικής, αλλά και συναισθηματικής, γιατί όσο και να μας κάνει εντύπωση τα θύματα πολλές φορές εξακολουθούν να τρέφουν συναισθήματα για τον θύτη, φοβούνται να λύσουν τον κόμπο και να απελευθερωθούν. Έτσι, συνεχίζουν να βιώνουν αυτήν την κατάσταση, η οποία γίνεται τρόπος ζωής.

Οι τοπικές κοινωνίες δείχνουν ατολμία και ελάχιστη υποστηρικτική διάθεση, διαιωνίζοντας έτσι τον φαύλο κύκλο της κακοποίησης. Ο φόβος και η σιωπή θα εξακολουθούν να σκιάζουν τις γυναίκες μέχρι το κράτος ή η τοπική πρωτοβουλία να αποφασίσουν να δράσουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά. Μέχρι τότε διάφορες έρευνες θα εξακολουθούν να εμφανίζουν υψηλά ποσοστά κακοποίησης, αδυνατώντας να αποτυπώσουν τα ποσοστά των γυναικών που δεν τολμούν καν να αναφέρουν το γεγονός. 

Η βία κατά των γυναικών δεν μπορεί να εξαλειφθεί από μόνη της αν οι ίδιες οι γυναίκες -  θύματα  δεν κάνουν το πρώτο βήμα. Οι γυναίκες, που μέσα στο χρόνο κατάφεραν με πολλούς αγώνες να διεκδικήσουν ίσα δικαιώματα, κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση, σίγουρα μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε αυτούς που τις βλέπουν ως αντικείμενα εκμετάλλευσης κάθε είδους.

Η τεχνολογία και οι επικοινωνιακές δυνατότητες που δίνει το internet μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στην αναζήτηση βοήθειας από τις γυναίκες – θύματα, οι οποίες μπορούν να απευθυνθούν στα διάφορα κέντρα συμβουλευτικής γυναικών που λειτουργούν σε πολλά σημεία της χώρας μας, σε δομές κοινωνικής στήριξης, στις κατά τόπους αστυνομικές αρχές και στην γραμμή βοήθειας SOS 15900. 

Τι γίνεται, λοιπόν, όταν η βία σου χτυπήσει την πόρτα;

«σπάσε τη σιωπή»…..