Οι αλυσίδες του νου

Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να κάνει κάποιος στον εαυτό του είναι να φυλακίσει το μυαλό του, να χτίσει τείχη γύρω από τις σκέψεις του και να βάλει σε κλουβί τα όνειρά του. Το μυαλό πρέπει να είναι ελεύθερο, να σκέφτεται ελεύθερα και να αναπτύσσεται χωρίς δεσμά και πιέσεις που το οδηγούν σε λανθασμένες επιλογές.

Η ελευθερία της σκέψης είναι η δύναμη της προόδου. Ένα μυαλό αλυσοδεμένο, δέσμιο των κοινωνικών αντιλήψεων και στερεότυπων, υπόδουλο σκοτεινών και κλειστών ιδεών καταδικάζει το άτομο να ζει σαν φυλακισμένο.

Μπορεί να μην έχει αλυσίδες στα χέρια του, όμως οι αλυσίδες του μυαλού του τον κατευθύνουν σαν μαριονέτα σε πράξεις και αποφάσεις που δεν του ταιριάζουν.

Η ζωή του καθενός είναι δική του επιλογή. Ο καθένας με την διαφορετικότητά του πορεύεται και πράττει ανάλογα. Η κοινωνία πολύ συχνά δεν αγκαλιάζει το διαφορετικό αλλά το στοχοποιεί, το διαχωρίζει από το πλήθος που υπακούει στους δικούς της κανόνες. Κανόνες που δεν ταιριάζουν σε όλους τους ανθρώπους και δεν θέλουν να τους ακολουθήσουν.

Οι αλυσίδες του μυαλού εμποδίζουν την δημιουργικότητα του ατόμου, δεν του επιτρέπουν να τολμήσει αυτό που λαχταρά και να κατακτήσει έναν στόχο που όσο κι αν φαίνεται ακατόρθωτος, ίσως δεν είναι.

Είναι πολύ σημαντικό να τα βρεις με τον εαυτό σου, να πιστέψεις στις δυνάμεις σου και να αφήσεις το μυαλό σου ελεύθερο να σε οδηγήσει σε αυτά που επιθυμείς και σίγουρα σου αξίζουν.

Κανένα πρότυπο, καμία αντίληψη δεν είναι υποχρεωτικό να αλυσοδένει το μυαλό σου. Σπάσε τα δεσμά που σου επιβάλλουν κάποιοι και ζήσε μέσα στην κοινωνία ελεύθερα. Τόλμησε να κάνεις τη διαφορά μέσα στο πλήθος που ακολουθεί το ρεύμα γιατί φοβάται να μην πνιγεί.

Ξεχώρισε με το παράδειγμά σου και μην ακούς αυτά που θέλουν να σου επιβάλλουν όλοι όσοι θεωρούν ότι η δική τους γνώμη είναι και η σωστή. Αγάπησε τη διαφορετικότητά σου και ζήσε μ’ αυτήν σαν να είναι ευλογία. Αγάπησε τον εαυτό σου και πίστεψε σε σένα. Όταν αυτό που κάνεις το κάνεις με αξιοπρέπεια, εντιμότητα, σεβασμό και πίστη στις αρχές και τις αξίες που πρεσβεύεις, τότε να είσαι σίγουρος ότι είσαι σε καλό δρόμο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο . Ημέρες του Οκτώβρη …

 

Ο Οκτώβρης δείχνει αναποφάσιστος , προκαλεί μια μελαγχολία με το βροχερό και συννεφιασμένο του πρόσωπο. Οι βροχερές μέρες επιμένουν. Δεν θέλουν να φύγουν αν δεν ξεπλύνουν κάθε βρωμιά από πάνω μας. Η υγρασία πονάει το κορμί κι η ομίχλη δεν αφήνει να δεις μακριά. Λες και κάτι κρύβει. Παράξενη ατμόσφαιρα. Παράξενοι άνθρωποι θα έλεγα.

Μία συνεχής γκρίνια για όλα και καμία προσπάθεια για βελτίωση. Όλοι θέλουν το μαγικό ραβδάκι χωρίς να κουνηθούν από τη θέση τους. Εντάξει. Ας περιμένουν….

Προβληματίζομαι με όλα όσα βλέπω καθημερινά. Ένα χάος και βία παντού προκειμένου να πετύχει ο στόχος. Να ικανοποιηθεί το ΕΓΩ. Δολοφονίες στο όνομα της αγάπης. Άνθρωποι ανίκανοι να αγαπήσουν πραγματικά σκοτώνουν γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν την απόρριψη και την άρνηση. Κι ύστερα σου μιλούν για εμπιστοσύνη.

Δεν αντέχω τους ανθρώπους που έχουν άποψη για τα πάντα, αυτούς που  νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα κι επιδεικνύουν την δήθεν εξυπνάδα τους τόσο αλαζονικά. Κανένα ίχνος αξιοπρέπειας και ταπεινότητας. Μία τάση εκδικητικότητας βλέπω στις ανθρώπινες σχέσεις, λες και προσπαθεί να κερδίσει ο καλύτερος. Τι κρίμα, αλήθεια… Σου προκαλούν οίκτο αυτοί οι άνθρωποι αλλά και θυμό ταυτόχρονα.

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο όμως είναι η ηλιθιότητα. Πως να τα βάλεις με τους ηλίθιους; Χαμένος χρόνος. Κι εγώ δεν έχω χρόνο για χάσιμο.

Από την άλλη όλοι βιάζονται, δεν έχουν χρόνο, δεν προλαβαίνουν, κι η ζωή τρέχει, οι μέρες κυλούν κι οι στιγμές χάνονται στη δίνη του χρόνου. Θέλω να φωνάξω δυνατά ένα ΣΤΑΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΕ αλλά μετά σκέφτομαι ποιος θα με ακούσει; Χαμένοι όλοι στον κόσμο τους, νομίζουν ότι ζουν τη ζωή που θέλουν. Μεγάλη πλάνη.

Αυτός ο κόσμος χρειάζεται ένα εμβόλιο αγάπης κι άλλο ένα ανθρωπιάς , με συνεχείς δόσεις για να μην χαθεί η προσπάθεια.

Έρχεται χειμώνας κι οι άνθρωποι χρειάζονται ζεστασιά και ηρεμία. Οι κρύοι μήνες που θα έρθουν πρέπει να γεμίσουν με ζεστές στιγμές, χαμόγελα κι αγάπη. Αγάπη ναι. Μόνο αυτή ομορφαίνει τον κόσμο μας. Αγάπη για κάθε τι . Για τον εαυτό μας, για τους ανθρώπους μας, για ότι κάνουμε και επιλέγουμε να του χαρίσουμε τον πολύτιμο χρόνο μας. Αγάπη για τη ζωή. Ξέσπασα και πάλι. Το είχα ανάγκη. Μέχρι την επόμενη φορά …

Καμία αγάπη δεν σκοτώνει…

 

Στη ζωή δεν είναι όλα δούναι και λαβείν. Κάποιες φορές, ίσως τις περισσότερες, απλά δίνεις. Δίνεις γιατί το θέλεις, γιατί σου αρέσει, κι ας μην παίρνεις τίποτα πίσω.

Κι η αγάπη έτσι είναι. Μονόπλευρη , δική μας υπόθεση, με ανταπόκριση ή χωρίς. Αυτό δεν μειώνει την αξία της ούτε χάνει την ομορφιά της.

Σε κάθε πτυχή της ζωής μας υπάρχει η αγάπη, σε ότι κάνουμε.

Κι εσύ άνθρωπε βάφτισες  αγάπη τον εγωισμό στο συναίσθημα, έβαλες και το επίθετο υπερβολική για να έχεις ελαφρυντικά όταν δεν μπορείς να διαχειριστείς την απόρριψη και την έλλειψη ανταπόκρισης. Κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου όταν δεν μπορείς να ελέγξεις τη συμπεριφορά σου και δανείζεσαι την αγάπη ως δικαιολογία.

Αυτό θα διδάξεις στα παιδιά σου;

Τι είναι η αγάπη; Τι σημαίνει να αγαπάς; Πότε η αγάπη γίνεται μίσος και πότε ένας αόρατος εχθρός;

 Δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα παιδί πως γίνεται ο άνθρωπος που αγαπάς να σε πληγώνει, να σε πονά, να σε φυλακίζει και να σε μειώνει. Να σου κόβει το νήμα της ζωής τόσο άδικα και βάναυσα γιατί δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς εσένα, γιατί δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι δεν του ανήκεις. Αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι εγωισμός, μίσος, κακιά αρρώστια.

Κανένα έγκλημα πάθους δεν έγινε από αγάπη.

Η αγάπη δεν φέρνει κακιές ώρες, ούτε σου βάζει δεσμά και σε φυλακίζει.

Η αγάπη σε θέλει ελεύθερο , να πετάς και να ζεις, κι αυτή να σε ακολουθεί ,πιστά.

Οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό τους, αυτόν έχουν από την αρχή μέχρι το τέλος, με συνοδοιπόρους ή όχι.

Αν δεν μπορείς να διαχειριστείς την απόρριψη , μην οπλίζεις το χέρι σου.

Αν δεν εισπράττεις αυτό που θέλεις, απλά φύγε, μην εκδικείσαι.

Αν αγαπάς και δεν αγαπιέσαι, δέξου του και μην πληγώνεις, δεν θα νιώσεις καλύτερα.

Αν αγαπάς έναν άνθρωπο να επιζητάς να είναι καλά, ότι κι αν κάνει, όπου κι αν είναι. Κι αν θέλει να είναι μαζί σου θα το κάνει από επιθυμία,  όχι από φόβο ούτε από ανάγκη.

Όχι δεν είναι αγάπη όταν προσπαθείς να επιβάλλεις το δικό σου θέλω, όταν θέλεις να ελέγχεις και να κόβεις τα φτερά. Δεν είναι αγάπη όταν ικανοποιείς το άρρωστο ΕΓΩ σου προσβάλλοντας και αγνοώντας.

Η αγάπη σκορπά χαμόγελα, δεν ματώνει αλλά απαλύνει τις πληγές, δεν κάνει την καρδιά σου να σταματά αλλά να χτυπά πιο δυνατά, δεν σε κάνει να δακρύζεις αλλά σκουπίζει τα μάτια σου απαλά, σου απλώνει το χέρι και νιώθεις τη ζεστασιά της.

Η αγάπη είναι προσωπικό συναίσθημα, δικό σου και μόνο, αυτό πρέπει να το αποδεχτείς. Τότε μόνο θα ελαττώσεις τον πόνο, θα δεις τη ζωή διαφορετικά και θα καταλάβεις ότι η ευτυχία δεν είναι άπιαστο όνειρο αλλά εξαρτάται από εμάς και μόνο. Όλα είναι στο μυαλό,  η καρδιά είτε ακολουθεί είτε χτυπά μόνη της υπομονετικά. Ας είναι …

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, 3η σελίδα

 

Άρχισες να μου γίνεσαι συνήθεια. Γλυκιά εξάρτηση. Σαν τότε… θυμάσαι; Όταν ήμουν κοριτσάκι και σε κρατούσα σφιχτά για να μην σε κλέψουν και δουν τα μυστικά μου.

Δεν άντεξα να μην σου γράψω. Είχα τόσο ανάγκη να μιλήσω κάπου που θα με ακούσουν  με ηρεμία, χωρίς εντάσεις, διαφωνίες, συμβουλές που μοιάζουν με διαταγή από ανθρώπους που δεν μπορούν να σε καταλάβουν και νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Έτσι είναι δυστυχώς. Δεν έχει νόημα να μιλάς σε κλειστά αυτιά και κυρίως σε κλειστά μυαλά. Χαμένος χρόνος.

Εσύ μ’ ακούς τόσο ήσυχα. Απλά μ ‘ ακούς…. Κι εγώ σου ανοίγω την καρδιά μου και ξετυλίγω τις σκέψεις μου στις φιλόξενες σελίδες σου. Να μαστε λοιπόν.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το τέλος του καλοκαιριού  μου προκαλεί ένα αίσθημα μελαγχολίας αλλά από την άλλη αγαπώ το φθινόπωρο. Λατρεύω τη θάλασσα και τις στιγμές που μας χαρίζει, τα ηλιοβασιλέματα δίπλα στο κύμα και την αύρα που διαπερνά το κορμί και σε παρασύρει  να κλείσεις τα μάτια κι απλά να ονειρευτείς. Κι από την άλλη, το φθινόπωρο έχει τη δική του γοητεία. Η φύση είναι τόσο όμορφη με το χρυσαφί των δέντρων, κι η βροχή… Πόσο μ’ αρέσει ώρες ώρες. Νιώθω ότι ξεπλένει κάθε βρωμιά σ’ αυτόν τον κόσμο που υποφέρει κλεισμένος στο καβούκι του, να ακολουθεί τις δήθεν τάσεις των καιρών, σαν μαριονέτα σε μία παράσταση δίχως χειροκρότημα στο τέλος.

Μπερδεμένη κατάσταση. Γενικά είμαι μπερδεμένη με όσα βιώνω, βλέπω κι ακούω. Οι άνθρωποι έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Δεν ξέρουν τι θέλουν τελικά. Καμία ικανοποίηση. Κι αυτή η αποξένωση , πόσο με ενοχλεί να ήξερες. Κολλημένοι στα τηλέφωνά τους, όλη μέρα κι όλη νύχτα, ακόμη και στις προσωπικές τους στιγμές. Πόσο θλιβερό…. Το ξέρω. Παρασύρομαι κι εγώ πολλές φορές, το ομολογώ.

Ένας εγωισμός κυριαρχεί παντού, σε κάθε είδους σχέση. Άνθρωποι που διψούν για εκδίκηση, εκμετάλλευση, κοροϊδία, καθωσπρεπισμό. Τι σου λέω τώρα…. Κι όμως έτσι είναι.

Πόση υποκρισία κρύβεται πίσω από τα καλοσιδερωμένα πουκάμισα και τα σικάτα φορέματα…

Κοιτάω τη μάσκα μου . Αυτήν που με προστατεύει από την νέα αρρώστια και κρύβει το χαμόγελό μου, μουντζουρώνει το κραγιόν μου και ζορίζει την αναπνοή μου. Άρχισα να τη συνηθίζω. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα την πετάξω οριστικά. Αυτήν δεν με ενοχλεί τόσο. Με ενοχλούν οι άλλες οι μάσκες, αυτές της υποκρισίας. Φοριούνται εδώ και χρόνια και πολύ φοβάμαι ότι θα παραμείνουν στη μόδα. Βολεύει βλέπεις να πουλάς ένα ψεύτικο εγώ για να νιώσεις καλά, να ρουφήξεις το αίμα που χρειάζεσαι και μετά να φύγεις.

Τελικά η ευτυχία χάνεται όταν αρχίζεις να θεωρείς κάτι δεδομένο, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν μας ανήκει για πάντα. Ακόμη κι ο χρόνος , κυλά τόσο γρήγορα κι είναι πολύτιμος, δεν πρέπει να χάνεται έτσι χωρίς νόημα. Άγχος για όλα. Ένα ατελείωτο άγχος. Μία ζωή να τρέχει κι εμείς απλά ακολουθούμε αντί να χαράζουμε μόνοι μας το δρόμο.

Κι όταν είμαστε ευτυχισμένοι αντί να πιστέψουμε πως το αξίζουμε, ψάχνουμε τα λάθη. Πως καταντήσαμε έτσι; Δύσπιστοι απέναντι στον εαυτό μας.

 

Βιαζόμουν να μεγαλώσω και τώρα γεμάτη εμπειρίες απλά απέχω από ότι δεν αξίζει. Άρχισε να με κουράζει το μέτριο και να με θυμώνει το ψεύτικο. Οπότε κλείνω πόρτες, γυρίζω το κεφάλι και προχωρώ. Δεν έχω χρόνο να σπαταλήσω , τα όνειρά μου με περιμένουν κι οι στόχοι μου είναι εκεί , μπροστά. Εκεί πηγαίνω και παίρνω μαζί μου μόνο ότι αξίζει να βαδίζει πλάι μου.

Αυτά για την ώρα λοιπόν. Τα λέμε…

 

Φθινοπώριασε…

 

Φθινόπωρο λοιπόν. Αγαπημένη εποχή.

Παρ’ ότι κάθε εποχή έχει τη δική της ομορφιά, το φθινόπωρο μας εκφράζει όλους. Μας επαναφέρει στην πραγματικότητα μετά την παραζάλη του καλοκαιριού. Σηματοδοτεί την αλλαγή. Μια αλλαγή  απαραίτητη για να ανανεωθούμε , να αποτινάξουμε από πάνω μας ότι περισσεύει και να κάνουμε χώρο σε οτιδήποτε νέο επιθυμεί να πάρει θέση στη ζωή μας, σε κάθε επίπεδο.  Δεν είναι μόνο η γκαρνταρόμπα μας που χρειάζεται ανανέωση, αλλά κι εμείς οι ίδιοι. Σαν τα δέντρα που αποχαιρετούν τα φύλλα τους κι υπομένουν τους χειμώνες, μέχρι τη στιγμή που θα ανθίσουν και πάλι. Έτσι ακριβώς είναι η ζωή μας.

 Οι στιγμές εναλλάσσονται , όμορφες, δύσκολες, ευχάριστες, δυσάρεστες, κάθε μία έχει τη δική της σημασία κι επιρροή στη ζωή μας. Χρειαζόμαστε μεταβατικές περιόδους για να προχωρήσουμε και να αλλάξουμε ότι δεν μας αρέσει κι ότι επιθυμούμε και σχεδιάζουμε εδώ και καιρό.  Η στασιμότητα και η αναμονή κουράζει από ένα σημείο και μετά.

Το καλοκαίρι αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση  και δίνει την υπόσχεση ότι θα ξανασυναντηθούμε. Πιθανόν, διαφορετικοί, αλλά μπορεί και όπως ακριβώς μας αφήνει. Η λαχτάρα για τις ηλιόλουστες μέρες θα παραμένει μέσα μας, φυλαγμένη σαν μυστικό.

Το φθινόπωρο στέλνει τα δικά του μηνύματα. Τα φύλλα πέφτουν, καθώς περπατάς ακούς το θρόισμά τους.  Μελαγχολικός ο ήχος των ξερών φύλλων, δείχνουν νεκρά έτσι πεσμένα κάτω, χωρίς ίχνος ζωής, έκλεισε ο κύκλος τους, τη θέση τους θα πάρουν τα νέα φύλλα που θα στολίσουν τα κλαδιά όταν ο χειμώνας αποφασίσει να φύγει.

Μελαγχολική και η διάθεση όταν αφήνεις πίσω σου ότι σε πληγώνει κι είναι περιττό, νεκρό και άτονο, σαν τα ξερά φύλλα. Έτσι, πρέπει να φεύγει από πάνω ότι δεν κρατιέται γερά, ότι δεν έχει θέση πια στα κλαδιά μας, στη ζωή μας. Κι αυτή η βροχή, ξεπλένει κάθε τι που έχει κολλήσει σαν σκουπίδι και δεν λέει να φύγει, δροσίζει και με τον ήχο της ηρεμεί. Πόσο απαραίτητο.

Φθινόπωρο, λοιπόν. Με τα μικρά καλοκαιράκια του, μικρές δόσεις ευτυχίας πριν ο χειμώνας κάνει αισθητή την παρουσία του με την παγωμένη ανάσα του.

 Τα σχολεία παίρνουν ζωή, γεμίζουν χαρούμενες φωνές, οι δρόμοι βουίζουν γεμάτοι κίνηση, βιαστικά αυτοκίνητα και πολυάσχολους ανθρώπους. Όλοι έχουν επιστρέψει στην καθημερινότητα .

Φθινοπώριασε. Η φύση μεταμορφώνεται, ξεγυμνώνεται και κρατά μόνο αυτά που χρειάζεται.  Τα τζάκια ανάβουν σιγά σιγά, οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, οι στιγμές γίνονται πιο ζεστές κι όλα αρχίζουν να μπαίνουν σε μία σειρά. Οι πρώτες βροχές δροσίζουν την ατμόσφαιρα, το άρωμα του καλοκαιριού υποχωρεί κι ο ζεστός καφές γίνεται η καλύτερη συντροφιά.

Φθινοπώριασε… Ας αλλάξουμε…

Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν

 

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία. Στιγμές ζωής που θυμίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, γραμμένες στο δικό του τεφτέρι. Χαρές και λύπες που κουβαλά μέσα του σαν ανεκτίμητο θησαυρό. Στιγμές που τα μάτια του γέμισαν δάκρυα χαράς κι άλλες λύπης. Στιγμές που ένιωσε ότι δεν είναι μόνος κι άλλες που η μοναξιά έγινε ο χειρότερός του εχθρός. Στιγμές που γέλασε με την ψυχή του, που πληγώθηκε και ξεριζώθηκε η καρδιά του, που πόνεσε, προδόθηκε και κυριεύτηκε από μίσος και οργή .

Στιγμές που ερωτεύτηκε και δόθηκε ολοκληρωτικά, που ένιωσε τη μαγεία της αγάπης στη ζωή του κι άλλες που λύγισε από την  ψευτιά και την αθλιότητα των ανθρώπων. Στιγμές που πέτυχε τους στόχους του κι ένιωσε περήφανος κι άλλες που απογοητεύτηκε κι έφτασε ένα βήμα πριν τα παρατήσει.

Οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι, άνθρωποι της καθημερινής συναναστροφής, ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο στη ζωή μας. Κάποιοι ρόλοι τελειώνουν γρήγορα, σχεδόν μόλις ανοίξει η αυλαία, κι άλλοι πρωταγωνιστούν μέχρι το τέλος και δίνουν μάχη να κρατηθούν στη σκηνή.

Άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή μας για πολλούς λόγους. Άλλους τους απομακρύνει ο θάνατος κι άλλους η ίδια η ζωή. Αυτή η φυγή ποτέ δεν είναι ανώδυνη. Χαράσσεται στη μνήμη και μένει εκεί μαζί με τις αναμνήσεις.

Άνθρωποι δικοί μας που δεν είναι πλέον στη ζωή μας και μας λείπουν. Άνθρωποι που έφυγαν και δεν θα επιστρέψουν κι άλλοι που η απουσία τους μετατράπηκε σε λύτρωση. Κάποιοι βιάστηκαν να φύγουν κι άλλοι έμειναν πολύ και άφησαν πληγές που δεν γιατρεύονται εύκολα. Βλέπεις ο χρόνος δεν γυρνά πίσω, οι στιγμές περνούν και δεν ξανάρχονται, μαζί με αυτές και τα χαμένα χρόνια.

Έτσι είναι η ζωή. Άνθρωποι, ρόλοι, καταστάσεις, ανάμεικτα συναισθήματα εναλλάσσονται κι ανατρέπουν κάθε σχέδιο, κάθε σκέψη. Αυτά που θες ίσως δεν τα αποκτήσεις ποτέ κι αυτά που δεν περίμενες ποτέ ότι θα μπορούσες να είχες, έρχονται μόνα τους, σαν δώρο.

Πρέπει να ξεχωρίσεις ποιοι είναι οι περαστικοί και ποιοι θέλουν να μείνουν, έστω και με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που θέλεις. Δεν είναι όλος ο κόσμος σκληρός και αναίσθητος, κι αυτό είναι μία ελπίδα στη ζωή του καθενός. Μέσα στο πλήθος υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να φέρονται, να εκτιμούν, να αγαπούν και να είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι. Επειδή το θέλουν κι όχι γιατί έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτό.

Aν κουράστηκες από τα σημάδια που σου αφήνουν οι περαστικοί, κλείσε την πόρτα και μην αφήνεις άλλους να περάσουν. Κράτα αυτούς που αξίζουν και ψάξε αυτούς που χρειάζεσαι.

Κυρίως, όμως, πρόσεχε τον εαυτό σου. Αυτόν θα τον έχεις μέχρι το τέλος. Αυτός θα κλείσει την αυλαία και θα εισπράξει το χειροκρότημα. Πρόσεχε εσένα και ζήσε.

Η Σταχτοπούτα και το γοβάκι της

 

Τα παραμύθια μας θυμίζουν την παιδική μας ηλικία, τα χρόνια της αθωότητας. Αυτά που ο κακός λύκος στο τέλος τιμωρείται και το ασχημόπαπο γίνεται ένας πανέμορφος κύκνος. Ιστορίες που το κακό πάντα νικιέται κι η αγάπη κυριαρχεί. Βασιλιάδες, πριγκίπισσες, ήρωες του δάσους, μυθικά πλάσματα, το καθένα να εντυπωσιάζει το εύπλαστο μυαλουδάκι μας.

Όσα παραμύθια κι αν έχω ακούσει κι έχω διαβάσει, αυτό που ξεχωρίζω είναι η ιστορία της Σταχτοπούτας. Όχι μόνο γιατί το κοριτσάκι αυτό δείχνει ένα πείσμα και μία δύναμη ψυχής απέναντι στο κακό, πετυχαίνοντας τον πόθο της, να βρει τον πρίγκιπα της καρδιάς της,  αλλά γιατί η περίπτωση με το γοβάκι της με παραπέμπει στη σημερινή εποχή. Μου θυμίζει ότι το γοβάκι δεν το βρίσκει ο καθένας, αλλά αυτός που θα το προσέξει μέσα στο σκοτάδι και τη βιασύνη των πραγμάτων. Κι αυτό το γοβάκι δεν ταιριάζει σε οποιοδήποτε πόδι αλλά σε ένα συγκεκριμένο και μόνο. Εκεί που κουμπώνει και δεν ξεκουμπώνει. Κι αυτός που το βρίσκει το προσέχει σαν τα μάτια του μέχρι να βρει τον προορισμό του. Ψάχνει, αναζητά, επιθυμεί και δεν το βάζει κάτω αν δεν βρει αυτό το μεταξένιο πόδι που το περιμένει.

Στη θέση από το γυάλινο γοβάκι ας βάλουμε την καρδιά μας, κι ότι κουβαλά μέσα της σαν πολύτιμο θησαυρό. Γυάλινη κι η καρδιά μας, εύθραυστη , σπάει κάθε φορά που την χαρίζουμε σε χέρια τρύπια και κοφτερά. Πεταμένη σαν το γοβάκι περιμένει αυτόν που θα καταλάβει ότι ανήκει κάπου κι εκεί πρέπει να πάει. Αυτός που θα τη βρει θα την προσέξει και θα τη φροντίσει να μην σπάσει μέχρι να κουμπώσει, εκεί στο στήθος που χτυπά δυνατά και σου κόβει την ανάσα στιγμές που νιώθεις να σε κυριεύουν συναισθήματα και πόθοι.

Όχι, δεν χρειαζόμαστε κανέναν πρίγκιπα , ούτε άσπρα άλογα κι άμαξες. Τι θέλουμε; Το γοβάκι μας πίσω, ακέραιο, λαμπερό και μαζί του ένα χαμόγελο που κάνει τον κόσμο μας πιο όμορφο. Ίσως να είμαστε σύγχρονες σταχτοπούτες, ίσως να είμαστε απλά άνθρωποι, με τις ευαισθησίες μας αλλά κυρίως με αυτοσεβασμό.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα….

Δημοσιευμένο στο Together FreePress , τεύχος 52